What do you think?
Rate this book
شجره نامه یک جن
- GenresPoetry
64 pages
First published January 1, 1393
6 people are currently reading
71 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
February 15, 2016
اغلب غزلها به معشوقهای اشاره دارد که زن است و مسلما در این حالت خوانندهی مرد راحتتر با مضمون شعرها ارتباط برقرار میکند.
January 24, 2018
این نوشته در وبلاگم
علیرضا بدیع، پس از انتشار اولین مجموعهاش «پنجرههای بیپرنده»، خودش را به عنوان یک شاعر جوان ولی جدی در زمینهٔ غزل معرفی کرد. غزلهایی شبهقدیمی با واژههایی مثل پری از جمله وجه غالب کارهای اوست. به نظرم این کتاب، ادامهٔ کارهای قبلی علیرضا بدیع است که البته بدعتهای زبانی جالبی هم دارد.
به دست آور دل آن شوخ ترسا را به لبخندی
به ترفندی سر این شیخ ترسو را به چنگ آور
مضمون بیشتر اشعار در این کتاب، عاشقانه است و عاشقانهاش هم برای کسی است که «خندههایم را گرفت» و «سر تا قدمش چون پری از عیب بری بود» ولی کتاب «به او تقدیم نمیشود.» مضامین اشعار آنقدری به هم شبیهند که میشود همه را بیوقفه پشت سر هم خواند و حس کرد که شاعر از یک قالب تازه به اسم «غزل-پشت-سر-هم» استفاده کرده است. در جاهایی البته با تصاویر بسیار زیبا مواجه میشویم. مثلاً در بیت زیر، یک تصویر کامل و گویا وجود دارد. آشناییزدایی جالبی که با تشخیص در مورد جالباسی به وجود آمده و تناقض تلخ بودن عطر و خاطرهای که روی پیراهنها مانده.
گریه کردم بی تو روی شانههای جالباسی
عطر تلخت مانده روی تک تک این پیرهنها
یا در بیت زیر، که دوباره با یک تصویر کامل در بیت مواجهیم:
حوض بیماهی، حیاط برگریزان، چای بدطعم
باز با گلپونهها، من ماندهام تنهای تنها
در مجموع و با توجه به همهٔ این نوآوریها، این کتاب آن «آن»ی را که باید داشته باشد ندارد. و البته متأسفانه سالهاست که در بین شعرهای امروز میگردم که مجموعهٔ شعری بیابم که اینگونه باشد، نه در حد شعر حافظ، حتی در حد «حجم سبز» سپهری یا «ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد» فرخزاد ولی هر چه بیشتر میگردم، کمتر پیدا میکنم.
در پایان کتاب، غزلی بازنویسیشده از بیست سالگی شاعر است که به نظرم از غزلهای جدیدش دلنشینتر است. شاید وزن بلند مصرعها و شبهروایت موجود در غزل آن را برایم جذاب کرده باشد.
اندوهِ پشت پنجره، گلدانِ در گلو... حتا اتاق با نی و سنتور گریه کرد
مردی که ابر بود ـپریشان و نابهجاـ، آن شب به چارگوشهٔ ماهور گریه کرد
در گیر و دار کشف دموکراسی و حجاب، بابابزرگ عاشق خاتون شهر شد
دور از دولول سر پر داروغهٔ دروغ، در کوچهباغهای نشابور گریه کرد
کمکم به گریه فارغ از این ماجرا نشد، کنج اتاق با دف و نی همصدا نشد
در روشنای میکده ـ بی ترس محتسب ـ مشروب خورد و حبهٔ انگور گریه کرد
کم کم شراب نیز از این قصّه پا کشید، کارش به «شیرهخانهٔ آمیرزا» کشید
این داغ را که با منقل در میان گذاشت، تریاک سوخت تا ته و وافور گریه کرد
از پیرمردها که بپرسی هنوز هم، او را به دل سپردگیاش یاد میکنند
او را که بیقرار سواری به شکل مرگ، یک عمر پشت پنجره کافور گریه کرد
حالا زمان گذشته و من بیستسالهام... در ابتدای راهم و ابری مچالهام
بابابزرگ! یک نفر از خاندان تو، امروز با ترانهٔ منصور گریه کرد
علیرضا بدیع، پس از انتشار اولین مجموعهاش «پنجرههای بیپرنده»، خودش را به عنوان یک شاعر جوان ولی جدی در زمینهٔ غزل معرفی کرد. غزلهایی شبهقدیمی با واژههایی مثل پری از جمله وجه غالب کارهای اوست. به نظرم این کتاب، ادامهٔ کارهای قبلی علیرضا بدیع است که البته بدعتهای زبانی جالبی هم دارد.
به دست آور دل آن شوخ ترسا را به لبخندی
به ترفندی سر این شیخ ترسو را به چنگ آور
مضمون بیشتر اشعار در این کتاب، عاشقانه است و عاشقانهاش هم برای کسی است که «خندههایم را گرفت» و «سر تا قدمش چون پری از عیب بری بود» ولی کتاب «به او تقدیم نمیشود.» مضامین اشعار آنقدری به هم شبیهند که میشود همه را بیوقفه پشت سر هم خواند و حس کرد که شاعر از یک قالب تازه به اسم «غزل-پشت-سر-هم» استفاده کرده است. در جاهایی البته با تصاویر بسیار زیبا مواجه میشویم. مثلاً در بیت زیر، یک تصویر کامل و گویا وجود دارد. آشناییزدایی جالبی که با تشخیص در مورد جالباسی به وجود آمده و تناقض تلخ بودن عطر و خاطرهای که روی پیراهنها مانده.
گریه کردم بی تو روی شانههای جالباسی
عطر تلخت مانده روی تک تک این پیرهنها
یا در بیت زیر، که دوباره با یک تصویر کامل در بیت مواجهیم:
حوض بیماهی، حیاط برگریزان، چای بدطعم
باز با گلپونهها، من ماندهام تنهای تنها
در مجموع و با توجه به همهٔ این نوآوریها، این کتاب آن «آن»ی را که باید داشته باشد ندارد. و البته متأسفانه سالهاست که در بین شعرهای امروز میگردم که مجموعهٔ شعری بیابم که اینگونه باشد، نه در حد شعر حافظ، حتی در حد «حجم سبز» سپهری یا «ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد» فرخزاد ولی هر چه بیشتر میگردم، کمتر پیدا میکنم.
در پایان کتاب، غزلی بازنویسیشده از بیست سالگی شاعر است که به نظرم از غزلهای جدیدش دلنشینتر است. شاید وزن بلند مصرعها و شبهروایت موجود در غزل آن را برایم جذاب کرده باشد.
اندوهِ پشت پنجره، گلدانِ در گلو... حتا اتاق با نی و سنتور گریه کرد
مردی که ابر بود ـپریشان و نابهجاـ، آن شب به چارگوشهٔ ماهور گریه کرد
در گیر و دار کشف دموکراسی و حجاب، بابابزرگ عاشق خاتون شهر شد
دور از دولول سر پر داروغهٔ دروغ، در کوچهباغهای نشابور گریه کرد
کمکم به گریه فارغ از این ماجرا نشد، کنج اتاق با دف و نی همصدا نشد
در روشنای میکده ـ بی ترس محتسب ـ مشروب خورد و حبهٔ انگور گریه کرد
کم کم شراب نیز از این قصّه پا کشید، کارش به «شیرهخانهٔ آمیرزا» کشید
این داغ را که با منقل در میان گذاشت، تریاک سوخت تا ته و وافور گریه کرد
از پیرمردها که بپرسی هنوز هم، او را به دل سپردگیاش یاد میکنند
او را که بیقرار سواری به شکل مرگ، یک عمر پشت پنجره کافور گریه کرد
حالا زمان گذشته و من بیستسالهام... در ابتدای راهم و ابری مچالهام
بابابزرگ! یک نفر از خاندان تو، امروز با ترانهٔ منصور گریه کرد
May 27, 2014
اگر سنجاق مویت وا شود، ازدست خواهم رفت
که سربازی چه خواهد کرد با انبوهِ جنگاور؟!
دلم را پیشتر از این به کف آوردهای، حالا
زلیخایی کن و پیراهنم را هم بهچنگ آور!
که سربازی چه خواهد کرد با انبوهِ جنگاور؟!
دلم را پیشتر از این به کف آوردهای، حالا
زلیخایی کن و پیراهنم را هم بهچنگ آور!
September 13, 2015
اسم کتاب جالبه، طراحی جلدش همینطور. و غزلهایی داره که در فضای فانتزی و سوررئال روایت میشه. زبان خوب و محکمی داره.
دیری است دلم در گرو ناز پریهاست
روشن شده چشمم که نظرباز پریهاست
دیوانهام و با پریانم سر و سرّی ست
لب تر کنم این جا پُر آواز پریهاست
لب تر کنم این خانه پریخانهی محض است
دفترچهی شعرم پَر پرواز پریهاست
جنّات نعیم است، گریبان کلیم است
پردیس مگر در یقهی باز پریهاست؟!
*
ای دختر شاه پریان! خانهات آباد!
زیبایی تو خانه برانداز پریهاست
هر بافهی مویت شجرهنامهی جنّی ست!
چشمان تو دنیای خبرساز پریهاست...
من رازنگهدارترین دیو جهانم
آغوش تو صندوقچهی راز پریهاست...
دیری است دلم در گرو ناز پریهاست
روشن شده چشمم که نظرباز پریهاست
دیوانهام و با پریانم سر و سرّی ست
لب تر کنم این جا پُر آواز پریهاست
لب تر کنم این خانه پریخانهی محض است
دفترچهی شعرم پَر پرواز پریهاست
جنّات نعیم است، گریبان کلیم است
پردیس مگر در یقهی باز پریهاست؟!
*
ای دختر شاه پریان! خانهات آباد!
زیبایی تو خانه برانداز پریهاست
هر بافهی مویت شجرهنامهی جنّی ست!
چشمان تو دنیای خبرساز پریهاست...
من رازنگهدارترین دیو جهانم
آغوش تو صندوقچهی راز پریهاست...
July 10, 2015
در شعر شکوه تو به تصویر نگنجد
چون کوه محصور شده بر کاغذ کاهی
آبان مجسم شده! سرخ است دلم باز
این سیب میافتد...چه بخواهی...چه نخواهی
چون کوه محصور شده بر کاغذ کاهی
آبان مجسم شده! سرخ است دلم باز
این سیب میافتد...چه بخواهی...چه نخواهی
May 17, 2017
بعضی از شعرهاش عجیب بود...مثل اسم کتاب.
شعرهای دوست داشتنی اش هم کم بود...
کلا خیلی با کتاب ارتباط نگرفتم.
شعرهای دوست داشتنی اش هم کم بود...
کلا خیلی با کتاب ارتباط نگرفتم.
December 8, 2025
وای خدای من خیلی کرینج بود😭
October 17, 2018
هرجا به جن و پری ربط نداشت رو دوس داشتم.دستش درد نکنه
Displaying 1 - 9 of 9 reviews