‘Wintermoord’ is een prima thriller met een winters tintje. Dankzij de heldere, filmische schrijfstijl van Nathalie Pagie hoef je niet veel moeite te doen om je in te leven in het verhaal. Het lijkt wel alsof je naast Cleo in Canada staat, het verlangen borrelt meteen in je op om je koffers te pakken en een paar vakken te volgen aan een Amerikaanse universiteit. We volgen Cleo in haar nieuwe Canadese leven, maar komen ook meer te weten over haar thuissituatie. Waarom is Cleo’s vader zo streng? Wat scheelt er met haar moeder? Pagie heeft die rode draden erg keurig met elkaar verweven, want je wilt voortdurend weten wat er nu echt gaande is ten huize van Laerhoven.
Ondanks het mooi gestructureerde, chronologisch vertelde verhaal vond ik het boek ietwat voorspelbaar. Je hebt vrij vroeg door wie de moordenaar is, wat bijgevolg wat afbreuk doet aan de spanningsboog, al voel je dan weer meer spanning als het over de thuissituatie van Cleo gaat. Toch is het jammer dat je niet hard moet zoeken naar de schuldige. Andere nevenpersonages, zoals Mia en Gerline, met wie Cleo een goeie band had, worden op het einde toch wat vergeten. We komen dus niet te weten hoe zij over de hele situatie denken. Hoeft dat per se? Nee, maar aangezien Cleo vaak haar hart luchtte bij hen, wil je ergens weten hoe het met hen zal aflopen. Desondanks krikt Pagie het spanningsgehalte op het einde toch wat op: haalt Cleo het of niet?