Безмежне небо над тобою

by Franco Faggiani, Любов Котляр (Translator)

У серпні 2016-го року Франческа Каподіферро, геолог за фахом і командир пожежної бригади за професією з Риму, перебуває в горах Монті-делла-Лаґа, на межі трьох регіонів – Лаціо, Марке та Абруццо, де має виконати дуже важливе завдання. Увечері 24-го серпня вона разом зі своїми собаками-шукачами зупиняється на нічліг вище Аматриче, але якраз тієї ночі страшний землетрус стирає з лиця землі містечко і сусідні поселення. Таким чином Франческа однією з перших прибуває на місце стихійного лиха, щоб організувати рятувальні операції.

Книга про велич і силу природи, про здатність людини пристосуватися до її законів. Події відбуваються в одному з найменш відомих і найкрасивіших регіонів Італії.

Genres: Italian Literature, Literature, Fiction

Hardcover

First published October 21, 2021

Reviews

[Patrizia · Rating 3 out of 5]

Momenti del terribile terremoto di Amatrice uniti alla storia di una donna, caposquadra dei vigli del fuoco. Due storie che non riescono a fondersi per il prevalere delle vicende personali della protagonista sull’azione di soccorso e sul dramma degli abitanti della zona.

[Nicole · Rating 4 out of 5]

Soms zou ik de wind willen zijn

Geëmancipeerd boek. Sterke vrouwelijke hoofdpersonage met een duidelijke eigen wil.
Ik vond de koppigheid en arrogantie wat irritant.

Het is een pakkend verhaal over een door aardbevingen getroffen gebied. Gedetailleerd verslag van het verloop. Ik vond het ontroerend om over de beide meisjes in de bergen te lezen die alles kwijt waren geraakt. Ik hoopte bijna dat ze de zusjes onder haar hoede zou nemen, zou adopteren.

Mooi puur geschreven, prachtige bergrijke omgeving. De schrijfstijl zelf vond ik niet zo fijn lezen.


Zeker een aanrader voor als je een nonfictie achtig verhaal tussendoor wilt lezen. Romantische wending aan het plot was leuk gedaan.

[Nadia · Rating 3 out of 5]

"Spesso, in quei frangenti, avvertivo la solitudine, ma il più delle volte ero contenta di affrontarla, di possederla, o almeno di comprenderla, visto che nessuno o quasi la ama". Questa è la frase che ho amato di più del libro di Faggiani, che racconta la drammaticità del terremoto del 2016 vestendo i panni di una giovane geologa e vigile del fuoco caparbia e capace. Purtroppo però i due soggetti non si sono amalgamati come avrebbero dovuto, sembra che i fatti vadano per una via, e la protagonista con le sue vicissitudini personali da un'altra. Peccato, anche se è comunque una lettura interessante, e i paesaggi incantevoli di quelle zone risultano ben visibili agli occhi del lettore.

[Bart · Rating 3 out of 5]

3,5 ⭐️

[sfogliarsi · Rating 4 out of 5]

Primo approccio con Franco Faggiani superato, adesso sono curiosa di leggere gli altri sui romanzi.
Immergersi in queste pagine vuol dire farsi coccolare con paesaggi descritti, meravigliosi quanto distruggenti. Racconta di una bellezza che raramente si trova: la vita di tutti i giorni immersa nel verde, con amici a quattro zampe, tanto lavoro alle spalle.
Leggere questo romanzo non sarà un viaggio facile, sarà difficile ma necessario. Un viaggio immerso nel dolore e nella bellezza della natura, natura che come diceva Leopardi, a volte è violenta e indifferente alle vicende umane. Questo viaggio servirà anche per scoprire, dentro di sé, le ragioni della propria missione e riconciliarsi con la vita, i suoi uomini, il suo lavoro.

[Francesco · Rating 3 out of 5]

Un romanzo scritto con i sentimenti ma senza sentimentalismi, ambientato ad Amatrice la notte del 24 agosto 2016. Un romanzo di fiction, coraggioso per la scelta di affrontare la distruzione e il dolore, con un pizzico di meló nello sviluppo degli eventi della sua protagonista, la vigile del fuoco Francesca Capodiferro.

[Maaike · Rating 2 out of 5]

Soms zou ik de wind willen zijn vertelt het uniek en interessant verhaal van Francesca, een vrouw die bij de brandweer werkt en zich in het midden van een aardbeving bevindt.

Ik ben fan van de schrijver zijn schrijfstijl maar voor mij was dit boek net iets te rustig en sereen.

[Nina De Cillis · Rating 4 out of 5]

Snel en vlot verhaal. Fijn tijdens de zomerse lentedagen in het park. Maar toch bleef ik soms ook wat op mijn honger zitten & ging het allemaal net iets te snel voorbij. Verschillende passages hadden gerust wat uitgebreider gemogen (zoals de passage over de ruïnes waar kraaien boven cirkelen met Doroteja & Adrijan. Francesca zegt hen dat ze zal gaan kijken, maar dat doet ze uiteindelijk niet & er wordt ook niet meer over gesproken).

[Claire Claeys · Rating 5 out of 5]

4,5 of 5 ben er nog niet aan uit

[Rianne · Rating 3 out of 5]

Goed geschreven boek, niet persee een heel bijzonder verhaal. Leest makkelijk weg en het is goed te volgen, maar er zijn veel open eindes en de laatste ± twintig bladzijden voegen vrij weinig toe. Een prima boek voor gewoon even tussendoor waar je niet heel erg je aandacht bij hoeft te houden :)

[Maartje J. · Rating 2 out of 5]

Soms zit er een gat tussen wat je denkt te gaan lezen en wat je leest. Bij de start van het boek dacht ik te gaan lezen over hoe een vrouw een brandweerteam aanstuurt bij de zoektocht naar vermisten na een aardbeving. En ja het komt ter sprake. Het wordt genoemd, maar het blijft vooral een verhaal over iemand. Het verhaal kabbelt, pakt je nergens echt beet en meandert naar het laatste hoofdstuk.

[Tardisgirl · Rating 4 out of 5]

Sorry, Dutch review only.

Wow, gelezen in 3 dagen! Dat is even geleden.
Het las fijn weg, en was onderhoudend. Heel interessant om te lezen over wat er allemaal bij komt kijken voor hulpdiensten, zoals de brandweer, met zo'n natuurrampen.
Het iet wat aangedikte geëmancipeerde gezeur had van mij dan weer niet gehoeven. Dat is niet aan mij besteed.
Het geromanticeerde aspect was wat ongeloofwaardig, maar wel leuk.
Ik heb meerdere keren zelfs hardop gegrinnikt tijdens het lezen.
En dat voor een boek dat ik enkel op titel en cover uitgekozen heb.
De titel, en de cover, spraken me gewoon meteen aan. Ik wist dat ik het boek wilde lezen, nog voor ik wist waar het over ging. En gelukkig stelde het niet teleur. Ik ben heel blij dat ik het gelezen heb en raad het zeker aan.

Mooie quote : De tijd dicteert ons ritme en zegt wat we moeten doen, maar je vindt hem nooit. Want hij wacht niet, hij gaat zijn eigen gang, onstuitbaar, hij houdt de pas erin. Je moet het juiste moment niet afwachten, je moet het creëren."

[Katrien En Mollie · Rating 5 out of 5]

Ik hield van:
De schrijfstijl. Vlot, maar toch poetisch, zeker als de natuur beschreven wordt.
Het hoofdpersonage dat een sterke vrouw is. En ook koppig. Eigenzinnig. Met een hart voor mensen en dieren.
De sfeer is pakkend, beklijvend, soms claustrofobisch, zoals wanneer de arts beschrijft dat een vastzittend slachtoffer van zo'n aardbeving eerst kan schreeuwen, maar dan een droge mond en keel krijgt (stof, zand, stress) en alleen nog maar kan jammeren.
De honden! Die ook op de mooie cover staan.
Er is ook aandacht voor de dieren in de getroffen streek: zoals de dieren van de twee meisjes uit het bergdorpje: zowel mensen als hun dieren vinden opvang.
Een vleugje romantiek en een happy end laten je met een lichter gevoel achter.

[Marina · Rating 2 out of 5]

Purtroppo questo libro non mi ha convinto.

Bella la descrizione delle montagne, del terremoto di Amatrice e dei successivi soccorsi, ma la storia personale della protagonista mi è sembrata molto forzata, sia nei dialoghi che nella relazione che ha nella seconda metà del libro.

Peccato, spero di rifarmi leggendo altro dell’autore!

[Silvia Giannattasio · Rating 5 out of 5]

Ancora una volta la Grande Storia si intreccia con le storie di vita normale dei suoi personaggi. Personaggi che poi tanto normali non sono, perché diventano speciali con lo scorrere delle pagine. Faggiani ci spiega la ricchezza della vita semplice e a me riesce a trasmettere sempre un grande senso di serenità.

[Piera Rivera · Rating 4 out of 5]

Franco Faggiani è un autore che amo molto! Ho praticamente letto tutto quello che ha scritto. Anche questo suo ultimo libro mi è piaciuto, soprattutto la prima parte che ho trovato adrenalinica, emozionante, a tratti straziante. Non poteva essere altrimenti, poiché narrava in modo romanzato il recente terremoto di Amatrice, visto dalla parte dei soccorritori, in particolare dei vigili del fuoco. La seconda parte, mi ha convinta meno. Ha sviluppato in modo superficiale, a mio parere, la vita personale della protagonista (un vigile del fuoco). É vero che vigili del fuoco, militi del 118, ecc. sono umani, come tutti noi e non supereroi, ma ho trovato questa parte del libro un po' troppo "rosa"

[Ine · Rating 3 out of 5]

Lange zinnen, wel mooie beschrijvingen van de natuur.

[Katrien · Rating 4 out of 5]

Een romantisch verhaal, beetje clichés, maar zo mooi geschreven. Ik hou van het taalgebruik van Faggiani.

[Froukje · Rating 3 out of 5]

Mooie afsluitende woorden: als je iets in het boek hebt gevonden, komt dat doordat je het al in je had

[Manou · Rating 3 out of 5]

Wat kan ik hier over zeggen? Was oké, zaten leuke stukken in maar niet bijzonder goed of slecht.

[La lettrice controcorrente · Rating 3 out of 5]

Tutto il cielo che serve di Franco Faggiani (Fazi editore) è un racconto ambientato in Abruzzo durante il terremoto. La protagonista questa volta è una donna: Francesca Capodiferro, Vigile del fuoco di Roma. Coraggiosa, indipendente e con voglia di mettersi alla prova, si troverà a fronteggiare l'emergenza con determinazione e un pizzico di incoscienza.

Ancora una volta il punto forte di Faggiani è la descrizione del paesaggio, ci sono pagine ricche di bellezza, pace e luce in Tutto il cielo che serve. La natura è sempre protagonista nei romanzi di Faggiani ed è sempre interessante vedere come questa si sposi con stati d'animo e sensazioni degli altri personaggi coinvolti.
Quello che mi è piaciuto meno, e che ha reso la lettura un po' più difficoltosa, è la piega rosa che ha assunto il romanzo e la costruzione dei dialoghi, non sempre così coinvolgenti. Detto questo, mi fa sempre piacere leggere Faggiani perché con poche e precise pennellate mi porta lontano, in storie rilassanti (se vogliamo definirle così) ma mai banali.
RECENSIONE COMPLETA: www.lalettricecontrocorrente.it

[SuzannevHaaften · Rating 2 out of 5]

Niet wat ik verwachtte. Door de titel dacht ik dat het een mooi verhaal zou zijn met pakkende zinnen. Er zijn daarentegen juist veel lange zinnen die ik 3x moest lezen om te snappen.
Het verhaal is mooi, de nasleep van een aardbeving. Het is gaaf om mee te kijken met de hulpverleners. Net als hen krijgen we niet te weten hoe het afloopt met sommige overlevenden.
Wat me wel echt stoorde is de manier waarop spannende scenes beschreven zijn. Net als het spannend wordt, volgt er een tijdsprong, waar we de afloop dus horen. Dan volgt een flashback om toch nog het (niet meer spannende) verhaal te lezen. De spanning wordt er volledig uitgeslagen en dat motiveert niet om verder te lezen.

[Anitaleest · Rating 2 out of 5]

Ik heb dit boek geluisterd en ik betrapte me er op dat mijn gedachten afdwaalden. Met andere woorden: het verhaal kon me niet echt boeien.
Francesca is een doortastende brandweervrouw die alle moeilijkheden snel oplost waardoor er weinig tot geen spanning in het verhaal zit. Geen moeite om een.lastige situatie op te lossen waardoor je je betrokken gaat voelen. Verder worden alle personages bijna constant met voor en achternaam genoemd ( en het zijn er veel) waardoor t verhaal een afstand creëert naar de lezer.
De opsomming van alle gehuchten en dorpjes in noord-Italië draagt ook niet bij aan de leesbaarheid.
Het verhaal is meer een verslag, documentaire-achtig, van een ramp zonder emoties.

[Francesca Lorenzini · Rating 2 out of 5]

Non ha una vera trama, ma è più una collezione di episodi ispirati a veri racconti di vigili del fuoco.
Se nella narrazione lo stile iperbolico può essere apprezzabile, nei dialoghi risulta artificioso e inverosimile.

[Karl Verdickt · Rating 3 out of 5]

Het verhaal gaat over een jonge brandweervrouw/geologe die zich bij toeval in de Midden-Italiaanse regio (in de regio van Amatrice) bevond op het moment dat deze getroffen werd door een zware aardbeving (2016). M.a.w. je volgt haar adequate wijze van werken om zoveel als mogelijk mensen te redden in het getroffen gebied. Als lezer krijg je dan ook door de ogen van Francesca een zicht op de ravage en het leed die de aardbeving veroorzaakte. De auteur weet op prachtige en beklijvende wijze (maar dat zijn we gewoon van hem) het gebeuren te beschrijven.

Het verhaal is vlot geschreven waarbij de mooie natuurbeschrijvingen geen afbreuk aan de inhoud doen. De eerste 150 bladzijden lezen vlot en.... grijpen je geregeld naar de keel: de ontreddering, het leed, de vernietigende natuurkracht,... . Voorspelbaar maar niettemin een verrijking van het verhaal: Francesca die een brandweerteam leidt, moet afrekenen met clichés ten aanzien van vrouwen in deze beroepswereld. De auteur weet dit op efficiënte wijze in het verhaal te verweven zonder al te veel overdrijvingen.

Na ongeveer twee derde van het verhaal wordt Francesca een haar team terug naar Rome geroepen en hier had het verhaal wellicht moeten stoppen. De meerwaarde van de laatste 80 bladzijden ontgaan me grotendeels. Het handelt niet meer over de ramp (hoewel af en toe elementen terug naar boven komen). Het gaat meer en meer over het persoonlijk leven van Francesca (ze ontdekt de liefde, ....) Hierdoor verliest het eerste deel wel wat van zijn waarde. Want waar de aardbeving en de rol van de brandweer in de reddingswerken de rode draad vormen, ontbreekt in het tweede deel van het verhaal een echte kapstok. Het zijn eerder 'faits divers' zoals een onverwachte liefde, een ongeluk, bruiloften, haar moeder, ..... Kortom, het lijkt er allemaal wat aangebreid om toch aan een volwaardig boek van circa 230 pagina's te komen. Spijtig!

Raad ik het boek af? Zeker niet. Faggiani weet zoals steeds prachtige natuurbeschrijvingen te geven en weet de lezer te boeien door de inhoud van het verhaal zonder in literaire hoogstandjes te vallen. Maar hij had beter de ramp en de reddingswerken wat meer moeten uitwerken zodat het nogal overbodige laatste deel van het boek geen afbreuk aan het geheel zou doen. Kortom, ik heb het verhaal met veel plezier gelezen maar toch kan ik niet onder stoelen of banken steken dat ik ontgoocheld ben over het laatste deel van het werk. Daar heeft Faggiani een steekje laten vallen wat ik niet echt gewoon van hem ben.

[Vira Pasichnyk · Rating 4 out of 5]

Якщо можна було б охарактеризувати «Безмежне небо над тобою» Франко Фаджані одніє цитатою, то це були б наступні слова з його ж книги: сміливість – це не постійна чеснота, яка завжди при тобі, лежить у кишені. І її не купиш. Щоразу доводиться шукати її в глибині своєї душі.

Це історія про Франческу Каподіферро – жінку-геолога й командира пожежної бригади з Риму, яка у серпні 2016 року разом зі своїми двома вірними собаками-помічниками допомагала рятувати людей після потужного землетрусу, який стався у центральній Італії. Автор через художній стиль та розповідь життя самої головної героїні розповість нам більше про її роботу, й те, чому вона обрала такий напрям.

Книга написана дуже красиво, з цікавими й милозвучними описами природи. І загалом, мені дуже подобається стиль текстів Франко Фаджані (раніше читала у нього «Далеких країв не буває»). До речі, трішки гумору та дрібка любові тут теж є. Не багато, але є. Це стало приємним сюрпризом, тому що дуже вже мені припала до душі головна героїня, і хотілося, щоб вона була щаслива.

Читаючи «Безмежне небо над тобою» вкотре переконуюся, що у цьому світі немає нічого й нікого сильнішого за природу. Вона може зруйнувати все навколо за лічені секунду.

• Робота, основною метою якої є допомога іншим, приносить надзвичайну втіху, наділяє тебе позитивною енергією, дарує задоволення, навіть якщо живеш самотньо. Не знаю, чи правильно так жити, але без сумніву – краще, бо маєш справжню, гідну мету.

• Собаку не вибирають, це він нас вибирає.

• Не забувай: і в кожного лиха є свій кінець.

• Те, що справді має значення у житті, завжди так чи інакше пов’язано з мріями. Мріями ми живемо, вони – рушійна сила, яка дає нам змогу рухатися вперед.

🎧 Primi passi – Fabrizio Paterlini

[Jacqueline · Rating 3 out of 5]

Het nieuwste boek van Franco Faggiani gaat over de aanvoerster van een brandweerteam dat ingezet wordt na de eerste aardbevingen enkele jaren geleden in onder meer Amatrice, Italië. De schrijver heeft het gebaseerd op verhalen van brandweerlieden en de beschrijving van de inzetten komt daarmee zeer waarheidsgetrouw over.
De interpersoonlijke relaties tussen de collega’s van het team worden vooral helder uit de dialogen die ze onderling hebben. Het feit dat juist een vrouw het team aanvoert blijkt op verschillende plekken een verrassing, hetgeen heel helder maakt dat dergelijke rollen anno 2022 nog steeds vooral door mannen worden ingevuld. Deze dame weet de rol goed te vervullen. De mooiste scene vond ik eigenlijk een vrij korte passage in het boek dat beschrijft hoe ze in een verwoest klein gehuchtje een oudere man treft die slechts gekleed in een jas wat verloren rondloopt. Hij is dan ook alles kwijtgeraakt. Het maakt goed duidelijk hoe zeer we allemaal onze veilige thuishaven gewoon zijn, en hoe je letterlijk ontheemd raakt wanneer juist dat plotseling wegvalt.
Indien je dorpjes als Amatrice, Norcia en Castelluccio ooit hebt bezocht, maakt dit het intenser daar die plaatsen allemaal flink beschadigd zijn geraakt bij de aardbevingen en er beschrijvingen van langs komen. Het boek leest makkelijk weg, hoewel er naar het einde toe wat ongeduld in doorschemert wanneer langere episodes even vlot samengevat worden. Een mooi inkijkje in zowel de cultuur van de brandweer als van Italianen onder elkaar.
Ik vond het een mooi boek, toch blijft zijn ‘Tussen twee werelden’ voor mij de beste.

[Dalla carta allo schermo · Rating 3 out of 5]

La protagonista di questo nuovo romanzo del giornalista milanese è Francesca Capodiferro, una giovanissima geologa capo di una squadra dei Vigli del fuoco. Un carattere non sempre facile il suo, tanto che i rapporti tra lei e i suoi uomini sono spesso tesi. Una sera di agosto 2016, Francesca si trova in missione sugli Appennini vicino al confine tra le regioni Lazio, Abruzzo e Marche per studiare delle strane spaccature nel terreno. Nessuno la accompagna, solo i suoi due fedeli cani, Rufus e Nuzzo. Improvvisamente dalla terra sale un ruggito e poi un forte tremore. La donna si spaventa e chiama al telefono il suo superiore avvisandolo del fatto. Quello che riceve in risposta è qualcosa di inaspettato. A pochi chilometri da dove si trova vi è morte e distruzione. Gente che non ha più la casa, feriti, morti e dispersi. Un incubo che nessuno vorrebbe mai vedere. Inizia così il dramma di Francesca chemsi trova a organizzare i soccorsi tra le macerie distrutte con alcuni dei membri della sua squadra disposti ad aiutarla mentre altri, stanchi e colmi di rancore per gli anni di incomprensioni non chiariti, non sono disposti ad ascoltarla.
L'autore scrive una storia dura, vera, toccante senza però essere melensa. I temi trattati sono diversi e lo fo con eleganza e sensibilità. Un romanzo che è un invito a far emergere il meglio di noi.

Recensione completa nel blog www.dallacartalloschermo.com

[Concetta Cassarino · Rating 4 out of 5]

Per la prima volta nei libri di Faggiani si trova una figura femminile come protagonista e questa scelta mi è piaciuta tantissimo. Francesca è al comando di una squadra di Vigili del Fuoco impegnati nella messa in sicurezza delle tante persone coinvolte nel tragico terremoto che travolse l'Abruzzo nel 2016.
La sua tenacia, il suo coraggio e la sua intraprendenza fa si che riesca sempre a farsi valere in un ambiente in cui, la maggior parte dei suoi colleghi, nutrono pregiudizi riguardo al ruolo che Francesca ricopre, della serie "dobbiamo farci comandare da una donna"?
.
Francesca non si è mai abbattuta, anzi al contrario!
Ci sono stati altri momenti in cui ho apprezzato il suo sangue freddo anche se le conseguenze sono state dure, ma non vi dico altro per non spoilerare.
.
Nel complesso ho ritrovato la lentezza (in senso buono) della scrittura di Faggiani, quella sua capacità di rendere bene anche nei momenti complicati.
.
Ciò che non mi ha lasciata soddisfatta è stato il finale, non so perché ma immaginavo qualcosa di diverso, invece mi è venuto alla luce un finale diverso.

[Sofia Fresia · Rating 3 out of 5]

3,5 stelle. Era tempo che non tornavo al modo unico che ha Faggiani di raccontare la montagna, una montagna che in questo caso acquisisce i caratteri selvatici dell’Appennino centrale, con piccole e boscose valli quasi spopolate. È l’agosto del 2016 e la protagonista, geologa all’interno del corpo dei vigili del fuoco, si trova a fare un sopralluogo nei pressi di una faglia nei dintorni di Amatrice: nella notte del 24 la terra trema innescando quella serie di eventi disastrosi che hanno segnato la storia recente di quelle zone. Ho apprezzato in maniera particolare la prima parte del romanzo che, seppur nella sua drammaticità, mi ha saputo regalare descrizioni ed immagini di luoghi che mi hanno in parte riportato alle boscose valli dell’entroterra ligure in cui sono cresciuta. Nella seconda parte il fulcro della narrazione diventa la protagonista e la sua complicata relazione con gli uomini, e con uno in particolare. Una lettura piacevole, non all’altezza de La manutenzione dei sensi, ma che comunque mi ha fatto molto piacere conoscere.