“Verbluffende schrijfstijl. Elk hulpmiddel wordt gebruikt om de lezer aan de haak te slaan, te misleiden, te verwarren en te destabiliseren.” —Simona Moroni, auteur van Nimf en Medusa Blues
Droogte en virusplagen zetten de voedselvoorzieningen onder druk. Steeds nieuwere versies van gen-mod (genetische modificatie) formules dringen zich op voor de Big Bio-bedrijven en Agri(cultuur) boeren.
Franck Lunda is een geblameerde gen-mod professor die zijn wetenschappelijke carrière onderuit zag gaan door de ziekte van zijn vrouw. De redding van het Big Bio-bedrijf, Inzycht, lijkt zijn kansen te doen keren.
Wat vergeten of verleerd is, dreigt echter snel overwoekerd te worden.
BoekGoud-nominee, Stijn Moreels (b. 1995), is a weird fiction author from Kortrijk, Belgium. He authored a dozen books and numerous short stories. His work is included in the 'Kortrijkse Reeks', where he represents the weird fiction genre in West Flanders. In the process, he provides a new generation of the 'Belgian School of the Strange'. Literary initiatives Inktvis and De Optimist already recognised the surreal originality of his stories. The Corvus Review magazine already published his weird work.
Moreels' work is characterized by his unsettling surrealistic style and his fluent writing. He describes it as 'readable experimental.' His inspiration is rooted in mental health, human ignorance, and something that once crawled through his wall. _________________
BoekGoud-nominee, Stijn Moreels (1995), is een weird fiction auteur uit Kortrijk (België). Een dozijn boeken en tientallen kortverhalen staan onder zijn naam. Zijn werk is opgenomen in de ‘Kortrijkse Reeks‘, waar hij het weird fiction genre vertegenwoordigt in West-Vlaanderen. Daarbij zorgt hij voor een nieuwe lichting van de ‘Belgian School of the Strange‘. Literaire initiatieven Inktvis en De Optimist erkenden al de surrealistische originaliteit van zijn verhalen. Het Corvus Review magazine publiceerde al zijn vreemde werk.
Moreels’ werk wordt gekenmerkt door zijn onbehaaglijk surrealistische stijl en zijn vlotte pen. Hij noemt het zelf ‘leesbaar experimenteel’. Zijn inspiratie wortelt in mentale gezondheid, menselijke onwetendheid en iets dat ooit door zijn muur kroop.
Dit boek was een unieke ervaring, niet omdat het verhaal gewoon mooi in elkaar zit, maar omdat professor Lunda mij enorm aanspreekt. In een wereld van het vreemde en onverklaarbare is professor Lunda een van de weinigen die alles wilt verklaren.
De wereld in de Inzycht trilogie is een apocalyptische toekomst waarin we genoodzaakt zijn om natuur naar onze handen te zetten om te overleven. Natuurlijk voedsel is zodanig schaars dat de enige optie die ons overschiet is om voedsel zodanig genetisch te manipuleren dat het eetbaar is. En ondanks de lagenstructuur waarin de mensheid in opgesloten zit, de zure regen die dodelijk is en de absurditeiten die plaatsvinden, moest ik toch vaak denken aan onze eigen wereld en hoe deze misschien even absurd is.
De drang of neiging om alles in vraag te stellen, om alles te kunnen classificeren om zo een soort van vage controle te hebben over het leven en de toekomst is zo verleidelijk. Maar uiteindelijk is het een futiele poging om je leven onder controle te houden. Dit was de boodschap die het boek had in mijn ogen.
Lunda is een mens, niet meer of minder dan een ander, maar zijn wetenschappelijke levensstijl wringt met de realiteit. Door alles in cijfers en kansen te zien is het mogelijk om vaak de meest optimale weg te berekenen, maar het menselijke aspect zit vaak in de weg.
Vergelijk het met een presentatie te geven, je weet perfect wat je moet zeggen, maar het publiek en de druk is je teveel en je struikelt over je woorden of je panikeert. Lunda werkt op dezelfde manier, vaak heeft hij de correcte ideeën of weet hij wat hij moet zeggen, maar kan het niet realiseren. De keren dat het wel lukt zijn dan zo bevredigend om te lezen.
Lunda start het verhaal vastgeroest in zijn gedachtengang, maar doorheen het verhaal wordt hij eruit geslingerd, geforceerd om in contact te komen met het onbekende, het onverklaarbare. Zijn pogingen om in zijn oude manier van leven te blijven zijn fantastisch om te lezen en hoe hij leert ermee omgaan is geweldig geschreven.
Dit is een echte aanrader, het eerste boek moet je niet lezen om dit verhaal te begrijpen, maar er zijn wel enkele call-backs die je zal missen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Afgelopen jaar mailde Stijn me met de vraag of ik zijn boek Indigo wilde lezen en bespreken. Nu krijg ik regelmatig dat soort verzoeken, en ik ben altijd een beetje huiverig om ‘ja’ te zeggen, omdat de meeste verzoeken niet mijn smaak zijn. Gelukkig gaf ik aan dit specifieke verzoek wel gehoor, want Indigo is gewoon heel erg goede science-fiction van Vlaamse bodem. Nu is er Sepia, het tweede deel in de Inzycht-trilogie, en ook met dit boek bewijst Moreels een zeer begenadigd schrijver te zijn die absoluut een groter publiek verdient.
De wereld die Moreels in Sepia beschrijft is dezelfde als die in Indigo; het is moeilijk om de hele wereldbevolking nog te kunnen voeden, en er worden gen-modificaties ontwikkeld om toch nog voldoende voedsel te kunnen produceren. De hoofdpersoon in dit verhaal is echter een andere; Franck Lunda is een professor in gen-modificaties die zijn carrière op het spel zet omwille van de ziekte van zijn vrouw, maar hij krijgt een herkansing bij Big-Biobedrijf Inzycht. Al snel echter ontdekt hij vreemde fenomenen en beginnen zijn overtuigingen langzaam af te brokkelen.
Antwoorden Wie op zoek was naar antwoorden na het bevreemdende Indigo, komt met Sepia bedrogen uit. Het mysterie rond de hallucinante gebeurtenissen in het eerste deel wordt met het tweede deel alleen maar groter. Het is de verdienste van Moreels dat hij de gebeurtenissen die ons verstand te boven gaan zo mooi weet te beschrijven dat het mij totaal niet uitmaakt dat ik geen idee heb wat er nou precies aan de hand is; Moreels’ stijl is zo verfijnd en leest zo prettig dat je meegaat in alles wat hij te vertellen heeft. Het maakt daarbij niets uit dat hij je constant op het verkeerde been zet of de hoop op antwoorden volledig negeert.
Wat me bovendien aanstond aan Sepia, en wat me ook al opviel in Indigo, is hoe goed Moreels zijn hoofdkarakter neer weet te zetten. Je leeft direct mee met de zorgen en uitdagingen waar Franck Lunda mee geconfronteerd wordt en accepteert volledig de keuzes die hij maakt in de realiteit waarin hij zich bevindt. Ja, Sepia is weird en onbegrijpelijk, maar is ook door en door menselijk.
Goede science-fiction Dat is uiteindelijk wat voor mij matige science-fiction van goede science-fiction onderscheidt. De meeste science-fiction heeft leuke, boeiende premissen en staat bol van de creatieve ideeën, maar de verhalen die echt bijblijven, zijn toch de verhalen die iets universeels weten aan te boren. Dat is precies wat Moreels in Sepia doet.
Dat maakt dat dit boek eigenlijk alles heeft wat ik zoek in science-fiction; een heerlijke stijl, boeiende en onverwachte gebeurtenissen en de nodige diepgang die de lezer het idee geven dat er daadwerkelijk wat op het spel staat. Het was jammer dat dit boek zo snel uit was, maar het idee dat er nog een derde deel in deze trilogie aan zit te komen, vervult me dan weer met blijdschap.
Schitterend vervolg en leest al even vlot dan eerste deel! Zeer beeldend geschreven al gaan ze best David Lynch vragen als ze hier ooit een film van willen maken. #weirdfiction op z'n best. Telkens je denkt mee te zijn in het verhaal komt er iets op je af waarvan je denkt....WTF :) #weird
In dit 2de deel van de Inzycht trilogie zit je opnieuw in no time in het verhaal. Je leest het bijna in één ruk uit. Het blijft verwonderlijk hoe snel je in een vreemde wereld meegezogen wordt. Het is weird fiction van de bovenste plank! Van zodra je denkt iets door te hebben, word je opnieuw omver geblazen door iets anders! Prachtig geschreven! Een aanrader! ik kijk uit naar deel 3!