In Hemel op aarde neemt Rob Kemps je mee naar Parijs, naar het 20e arrondissement. Daar ligt de plek waar hij het allerliefste Père-Lachaise, de beroemdste begraafplaats van Frankrijk en misschien wel van de hele wereld.
Hij vertelt over de Amerikaanse schrijfster Gertrude Stein en over haar huis aan de Jardin du Luxembourg, dat uitgroeide tot een artistieke salon waar Picasso en Hemingway de deur plat liepen. Hij voert je mee naar het graf van Jim Morrison, de legendarische zanger van The Doors, en naar de laatste rustplaats van Victor Noir, de kritische Franse journalist die op zijn 21e werd doodgeschoten. Het bronzen beeld op zijn graf groeide uit tot vruchtbaarheidssymbool en wordt nog dagelijks door bezoekers aangeraakt.
Rob bezoekt ook het graf van de Nederlandse schilder Karel Appel, die vanaf 1950 in Parijs woonde en daar samen met Corneille aan de weg timmerde; van de wereldberoemde mimespeler Marcel Marceau, die Michael Jackson inspireerde tot de moonwalk; en natuurlijk van Édith haar graf is een bedevaartsoord voor haar talloze fans.
Maar er komen ook minder bekende verhalen aan bod, zoals over de dokter van Vincent van Gogh, de uitvinder van het dranghek en de schrijver die met een kreeft door de straten van Parijs liep. En vergeet ook niet de Franse president die tijdens een vrijpartij het leven liet.
Père-Lachaise is een onuitputtelijke bron van verhalen. Als een ervaren gids neemt Rob je mee langs de mooiste graven en deelt hij de bijzondere levensverhalen van bekende én onbekende mensen.
In de pers
‘Mijn favoriete verhaal? Ik denk Félix Nadar, een van de eerste portretfotografen ter wereld. Fotografeerde iedereen uit zijn tijd. Van Victor Hugo tot Émile Zola. Hij experimenteerde ook met luchtfotografie vanuit een luchtballon. Dat was eind negentiende eeuw zo’n happening dat er hordes mensen op afkwamen. Dat werd gevaarlijk, want die ballon zweefde vaak eerst nog geen metertje boven de grond. Dus bedacht hij verplaatsbare hekjes. En zo werd hij en passant de uitvinder van het dranghek. Zoiets vind ik dus mooi.’ Rob Kemps, Het Parool
Dit boek stond al een tijdje op m'n tbr en in de winkel had ik hem altijd doorgebladerd en toch kocht ik het niet. Tot ik naar de voorstelling met dezelfde titel van Rob Kemps ging, die voorstelling heeft me over de streep getrokken.
Net als Kemps heb ik een vreemde interesse voor begraafplaatsen. Waar dat vandaan komt weet ik niet, maar hij bestaat. Ondanks dat ik een paar keer in Parijs ben geweest, ben ik nog steeds niet op Père-Lachaise geweest. Dit boek is dan eigenlijk wel een must om bij je te hebben. Leuk is ook de bezoektips die na iedere divisie staan beschreven naar aanleiding van de eerder besproken personen.
En ja, op Père-Lachaise liggen hele beroemde mensen begraven. Maar de onbekendere figuren vind ik dan weer veel interessanter. Zoals de schrijver die zijn kreeft uit liet, aan de lijn, in Parijs. Of wat er zo bijzonder is aan het graf van Victor Noir (kun je ook Googelen, maar ik verklap niks). Maar het verhaal wat op mij het meeste indruk heeft gemaakt is het allereerste verhaal: het verhaal wat Kemps ook in de media heeft gebruikt om promotie te maken voor zijn theatertour.
Wow, echt een heel mooi boek. Een aantal bekende verhalen, maar ook een aantal vergeten verhalen op een leuke manier vertelt, maar nogsteeds interessant. De rede dat ik dit las, is eigenlijk omdat mn eigen boeken uit waren, mn moeder deze mee had, en ik toch iets moest doen tijdens de vakantie, maar uiteindelijk heb ik het in 2 dagen uitgelezen. Het leest enorm makkelijk weg door de manier van schrijven en de combinatie van tekst en afbeeldingen. Zeker een aanrader. Het meest vervelende van het boek is toch wel dat ik nog geen maand geleden naar Parijs ben geweest, en het boek nu pas lees.
Vermakelijk geschreven en mooi vormgegeven boek. Rob Kemps toont een kant die ik nog niet van hem kende. Hij beschrijft zijn fascinatie voor Parijs en het grafveld van Père-Lachaise via verhalen over een aantal bekende en minder bekende grafmonumenten en de daarin rustende personen. Sommige verhalen zijn korte, feitelijke opsommingen, terwijl Kemps bij andere verhalen meer de diepte in gaat.
Vooral die laatste verhalen, vaak kleurrijke of juist tragische levensgeschiedenissen, zijn het meest memorabel. Ook voor de auteur zijn die verhalen vaak verbonden aan herinneringen over Parijs. Vooral musici en artiesten, waarin de auteur een bijzondere interesse toont, komen vaak terug.
De schrijfstijl is eenvoudig en kenmerkt zich haast door spreektaal, maar dat maakt de tekst wel goed leesbaar. Persoonlijk mis ik wat meer uitgebreide verhalen over andere bekende begravenen, zoals bijvoorbeeld Ney of Champollion. De vormgeving is mooi gedaan, met een paginagrote foto van een bepaald grafmonument met daarnaast één of meerdere pagina's tekst.
In het fraai uitgegeven Hemel op aarde vertelt Rob Kemps (1985) over een selectie van graven op Père-Lachaise, de grootste begraafplaats van Parijs. Het boek is bedoeld voor een Nederlands publiek dat zich thuis of ter plaatse wil verdiepen in de daar begraven beroemdheden (en een paar volslagen onbekenden). Kemps baseert zijn selectie op zijn interesses en wandelingen over het terrein. Bij elke persoon weidt hij kort uit over leven en dood. Natuurlijk slaat hij toeristische ‘highlights’ als Edith Piaf, Frédéric Chopin, Jim Morrison en Oscar Wilde niet over, maar Kemps schrijft even lief over personen die in Nederland (of zelfs in Frankrijk) minder bekend zijn. Aan bod komen bijvoorbeeld karikaturist André Gill, schrijver Colette, president Félix Faure (die stierf tijdens overspel), filmmaker George Méliès en stadsbouwkundige Georges-Eugène baron Haussmann. Hoewel de selectie divers is, heeft Kemps een duidelijke voorkeur voor chansonniers. De foto’s en verhalen brengen de begraafplaats in zekere zin tot leven en maken een bezoek aantrekkelijk.
Het boek deed me denken aan de literaire reisgids Met Parijse Pen van Margot Dijkgraaf. Die vergelijking laat echter ook zien waar de schoen wringt: hoewel Kemps in een paar gevallen knap uitzoekwerk heeft verricht, gaan zijn verhalen in de meeste gevallen niet verder dan wat Wikipediafeitjes. Smeuïg, maar oppervlakkig. Bovendien gaat Kemps hier en daar te kort door de bocht en maakt hij fouten, bijvoorbeeld wanneer hij schrijft over het ‘pantheoniseren’ van de groten der natie. Voor het publiek dat hij voor ogen heeft is dat misschien niet erg, maar slordig is het wel. Het boek is dan ook meer een smaakmaker dan een naslagwerk: wie meer wil weten, moet het elders zoeken.
Kemps’ schrijfstijl is vlot en rechttoe-rechtaan, maar mij te joviaal. Daartegenover staat dat hij bevlogen is en een persoonlijk stempel durft te drukken. Zijn aanpak heeft wat weg van de blog van Ferry van der Vliet, bekend van Ongekend Parijs. Ten slotte slaagt Kemps erin duidelijk te maken dat Père-Lachaise niet slechts een verzameling graven is, maar een plaats waar heden en verleden samenkomen.
Heerlijk boek met prachtige foto’s en mooie vormgeving dat zeer makkelijk wegleest. In één ruk uitgelezen, met uitstapjes naar vele Wikipedia rabbit holes die voortkwamen uit de namen, verhalen en gebeurtenissen die in het boek aan bod komen. Het boek gaat niet de diepte in, dat is ook niet nodig, maar introduceert veel interessante en mooie verhalen van bekende én onbekende personen die begraven zijn op de beroemde Parijse begraafplaats Père-Lachaise. Als je een beetje nieuwsgierig ingesteld bent geven die vervolgens aanleiding om zelf verder op onderzoek uit te gaan naar de desbetreffende personen en verhalen. Hier ben ik een hele middag zoet mee geweest. Rob Kemps heeft daarnaast een fijne, toegankelijke schrijfstijl. Alsof hij je na een spontane ontmoeting zelf aan het rondleiden is op de begraafplaats.
ik woon zelf net buiten de stad en ga regelmatig op m'n vrije dag de stad in. en bijna altijd maak ik dan ook een stop op père lachaise. die liefde deel ik met rob en ik snap zijn fascinatie voor deze plek volledig. veel verhalen uit dit boek kende ik echter nog totaal niet of was ik deels mee bekend maar niet genoeg. ook zitten er bepaalde foto's van graven tussen die ik herken van er zelf langs te zijn gelopen maar totaal niet de achtergrond ervan wist. ik vond dit dan ook een enorm interessant boek om te lezen en ga absoluut met andere ogen daar tijdens volgende bezoekjes naar rond kijken. en een aantal nieuwe graven bezoeken met de kennis die ik nu heb. ik lees normaal niet vaak non-fictie boeken maar deze heb ik in één ruk uitgelezen. de schrijfstijl is wat simpel maar daardoor zeker makkelijk om de aandacht erbij te houden. wat mij betreft mag er wel een deel twee komen met nog meer verhalen!
Het leukste is als je dit boek als gids meeneemt als je naar Parijs gaat, maar om zo te lezen is het ook niet onaardig. Rob Kemps neemt ons mee over de grootste begraafplaats Pêre-Lachaise en vertelt over de beroemde en minder beroemde mensen die er begraven zijn. Daarnaast noemt hij ook andere bezienswaardigheden rondom deze mensen die de moeite waard zijn. Met name mensen die in cultuur en geschiedenis geïnteresseerd zijn zullen dit boek kunnen waarderen.
The best thing is to take this book with you as a guide when you go to Paris, but it's not bad to read it without that either. Rob Kemps takes us through the largest cemetery Pêre-Lachaise and tells us about the famous and less famous people who are buried there. He also mentions other sights around these people that are worth seeing. People who are interested in culture and history will particularly appreciate this book.
Rob Kemps ken je misschien als zanger van de Snollebollekes, of wellicht als tv-presentator. In dit boek leer je hem kennen als verhalenverteller. Hij neemt je mee naar begraafplaats Père-Lachaise. Daar bracht hij veel tijd door, geïnteresseerd in de grote en kleine levensverhalen achter de graven. In dit boek spat het enthousiasme er van af. De meeste onderwerpen worden in één á twee pagina's besproken. Precies genoeg om je nieuwsgierig te maken. Een boek vol tips, om bij weg te dromen of om mee te nemen op citytrip!
Prima boek wat een hele andere kant van Rob laat zien dan mensen misschien initieel achter hem zoeken. Interessant en leuk hoeveel interesse hij heeft in de begraafplaats Pere-Lachaise in Parijs, wel voelde sommige graven een beetje 'kaal' beschreven en waren er veel vergelijkingen tussen de stukken.
Verrassend boek van Rob Kemps. Interessante verhalen over bekende en ook onbekende personen. Door de mooie foto's is het net of je zelf op het wereldberoemde kerkhof aan het ronddwalen bent. Je krijgt zin om weer eens naar Parijs te gaan om Père-Lachaise te bezoeken.
Wat een fascinerend boek! Ik heb genoten van het enthousiasme van de schrijver en de vele verschillende verhalen. Het komt waarschijnlijk wel beter tot zijn recht als echt boek dan op mijn zwart-wit e-reader.
Dit is een mooi boek. Rob Kemps schrijft zoals hij vertelt, over de bijzonderste graven op Père Lachaise. Het boek staat vol mooie foto's, het lettertype is prettig. De verhaaltjes zijn simpel, maar bevatten toch best wat wetenswaardigheden. Je krijgt meteen zin om naar Parijs te gaan.