The Bloodstained Throne: Struggles for Power in Nepal

by Baburam Acharya

To the palace by the sword
Nepal, the land of Buddhism and misty mountains, is not a nation whose history one would expect to be filled with blood. And yet, the struggle to gain and keep the control over the mountain kingdom is one marked by a long history of violence and murder. The Bloodstained Throne is a translation of Aba Yasto Kahilyai Nahos, a compilation of historical essays that recount some of the bloody battles for power in a tumultuous period—a phase that spanned more than one hundred years.
This tale of the machinations, massacre and bloodletting that rocked Nepal’s power centre—the royal palace—will give you a rare and fascinating glimpse into one of the least-known and most violent power struggles that South Asia has ever seen.

Genres: History, Nonfiction

280 pages, Kindle Edition

First published January 1, 2006

About the author

Baburam Acharya (Nepali: बाबुराम आचार्य) was a Nepalese historian and literary scholar who coined the name Sagarmatha (सगरमाथा), for the mountain better known as Mount Everest or Chomolungma (in Sherpa language; Quomolungma in Tibetan).

His main work was the study of ancient Nepalese inscriptions. Baburam Acharya is known as the "Itihas Siromani" of Nepal

Nepal’s eminent historian late Baburam Acharya is credited with the Nepali name Sagarmatha for Mount Everest that straddles Nepal-China border. Nepal had no official name of its own for the world’s tallest peak in Nepali (although official name among many Nepalese peoples - Sherpa, Limbu, etc., existed long ago) until the historian found out one. What may not be true however is that he coined the name for the mountain (as is put in the Wikipedia under his name). Baburam wrote an essay in late 1930s in which he said that among the local populace of the remote Everest region the mountain was popular by the name Sagarmatha (meaning the Head of the Earth touching the Heaven); some even called it Jhomolongma. In his own words:

"In the map of Nepal published by the then Survey of India Office, the name of the tallest peak of the Himalayan Mountain range was written as Mount Everest. In the map's second edition, the peak had two names: Mount Everest and the Tibetan name Chomolongma; but there was no Nepalese name was there. With a view to providing a Nepalese name, especially for the map, an investigative essay entitled as Sagarmatha or Jhomolongma was published in the Sharada, a Nepalese-language monthly. ”

The then rulers of Nepal took exception of publication of the essay and its publication, and the historian was admonished. In his book A Brief Account of Nepal, Baburam wrote

"I was charged with attempting to bring about insult to the British by giving a Nepalese name to the peak already named after 'our friends,' and nearly deported from the country for publishing the article..."

In his another book China, Tibet and Nepal Baburam wrote: "The name Sagarmatha already existed; I only discovered it; it is not that I christened the mountain with a new name."

Two decades after publication of the essay, the Nepalese government gave official recognition to the name.

Reviews

[Neeki · Rating 4 out of 5]

The history of Nepal is pretty messed up with a lot of bloodshed with brothers killing brothers for the throne. Baburam Acharya has done a commendable job in documenting important events in our history. Game of Thrones falls short compared to all the massacres that took place from Bhimsen Thapa's rule to the beginning of the autocratic Rana regime started by Jung Bahadur Rana. It is clear that the outsiders have taken full advantage of the differences of opinion and hunger for power among the members of the royal family. A very informative and essential read if you are a history enthusiast.

[Ram Hari]

यो पुस्तक इतिहाँस अध्ययनमा महत्वपुर्ण छ तर यहाँ कतिपय एेतिहाँसिक पात्रहरुका एकलौटि गुण अवगुणलाइ उजागर गरेको भाषामा पनि विभेद गरेको पाएँ । जस्तो बाबुरम आचार्य भिमसेन थापा प्रति नकारात्मक छन। पाँडे खलक प्रति सहानुभुति राखेका छन। इतिहाँसमा सबै राम्रा नराम्रा छन। इतिहाँस अध्ययनमा यो राम्रो त्यो नराम्रो भन्ने सवाल भन्दा त्यो बेलाको समयमा कस्तो सासनको बोलवाला थ्यो त्यो प्रणाली अनुसार सबैले भुमिका निर्वाहा गर्दछन।
नेपाली इतिहाँसमा शाह र राणा खलक जति पाप बाट सिंचित कोहि पनि छैनन। समस्याको जड जव राजाले २ छोरा जन्माउछ तव सुरु हुन्छ।राजगद्धिका लागि कान्छोले पनि आफुलाइ दाजु सरह हकवाला ठान्छ तव किचलो सुरु हुन्छ । अनि चाकडिवादले नेपाली इतिहाँसका धेरै विद्रोह दवाउन सासकलाइ सहयोग गरेको देखिन्छ।भण्डारखाल पर्व, अलौ पर्व जस्ता घटना चाप्लुसिवादिहरुले विफल पारेका हुन । इतिहाँसमा मात्र हैन अहिले पनि यो समस्या उहि छ।

[Kshitij Chaurel · Rating 3 out of 5]

[ Nepalese History After Prithvi Narayan In A Nutshell ]

"Those who cannot remember the past are condemned to repeat it.” – George Santayana

नेपाली इतिहास रक्तपात, धोका, मनमुटाव तथा शक्तिको लुच्छाचुडिले भरिएको कुरा यो किताबले छर्लङ्ग देखाउछ। यो सबैको क्रिडास्थल दरबार हो।

आफ्नैले आफ्नाहरुको हत्या। षड्यन्त्र। कपट। जालझेल। काटमार। सरकारी ढुकुटीको दुरुपयोग। जनतामाथी शोषण, दमन, अत्याचार। थोरै विकास धेरै विनाश। नेपालले दरबार र राणाहरुबाट पाएको यत्ति हो।

यस्तो अन्यायपुर्ण - अधिनायकवादी शासन व्यवस्था अन्त्य गरेर स्थापना गरिएको आधुनिक शासन व्यवस्थाले पनि जनतालाई निराश बनाउदैछ।

त्यसकारण 'अब यस्तो कहिल्यै नहोस् ' भन्नेमा हामी सबै सजग हुनुपर्छ।

नोट: किताबको सम्पादनमा भएको कमिकमजोरीलाई सच्याउनु जरुरी छ।

[Jaiseri · Rating 4 out of 5]

‘अब यस्तो कहिल्यै नोस्’ इतिहास सिरोमणी बाबुराम आचार्यका ऐतिहाँसिक लेखहरुको सँगालो हो । २०१५ सालको आसपासमा लेखिएका यी लेखहरुमा बहादुर शाह देखि देब शम्सेरका पालासम्मका विभिन्न षड्यन्त्रका घटनाहरुको बारेमा जानकारी पाइन्छ । विशेषगरी बहादुर शाहको हत्या, भिमसेन थापाको उदय र अवसान, जंगबहादुर कुँवर राणाको उदय र राणा शासनको प्रारम्भिक विकासक्रमका बारेमा एकदमै महत्वपूर्ण जानकारीहरु यसमा समेटिएका छन् । यस अघि पढेको जगदीश घिमिरेको सकसमा उल्लेख गरिएका धेरै घटनाहरुको सत्यताका बारेमा शंङ्का उत्पन्न भएको थियो । यो पुस्तक पढ्दा त्यसमा भएका धेरै कुराहरुको गैह्र आख्यानपूर्ण विवरण पाइन्छ । सायद जगदीश घिमिरे जिवितै छँदा उनको पुस्तकका बारेमा गहन छलफल भएर त्यसको श्रोत सामग्रीका बारेमा पनि केहि प्रकाशित भएको भए उनको पुस्तकको महत्व अझै बढ्ने थियो । सकस पढिसकेकालाई यो पुस्तक पढ्नुले अझै फाइदा पु¥याउँछ र यो पढिसकेकालाई सकस पढ्नुले अझै थप जानकारी हाँसिल गर्न मद्दत गर्छ ।
पुस्तकमा बहादुर शाहको हत्याकाण्ड, रणबहादुर शाहको हत्याकाण्ड, भिमसेन थापाको उदय र अस्त, इतिहासका कुख्यात कोतपर्व, भण्डारखाल पर्व र अलौपर्व, लगायत अन्य केहि कम सुनिएका राणाशाही विरुद्धको अठतीस सालको असफल षडयन्त्र जस्ता घटनाको बारेमा पनि चर्चा गरिएको छ । भिमसेन थापाको बारेमा इतिहासले धेरै राम्राकुराहरु गाएको भएपनि उनले शक्ति हातपार्नका लागी गरेका हत्याहरुको विवरण इतिहासहरुमा पाइँदैन । त्यस्तै उनको मृत्युको हकमा पनि अनेक भनाइहरु पाइन्छ । यसमा पुरानो विष मुद्दालाई बल्झाएर पाँडेहरुले षडयन्त्रगरी आत्महत्या गर्न बाध्य तुल्याएको तर उनी ९ दिनसम्म तड्पिएर विष्णुमतिको किनारमा अन्तिम स्वास फेरेको भन्ने उल्लेख छ ।
“राजा श्री ५ राजेन्द्रविक्रम शाह तथा महारानी साम्राज्यलक्ष्मी देवीकै निर्देशनानुसार रगतले लथपथ भएको यिनको (भिमसेन थापाको) अद्र्धचेत शरीर त्यसै दिन विष्णुमती नदीको त्यसे बगरमा लगरेर लावारसि अवस्थामा फ्याँकियो जुन बगरमा तेत्तीस वर्षजति पहलिे चौतारा वदिुर शाही, चौतारा शेरबहादुर शाही(लयाइते तर्फका रणबहादुर शाहका दाजुहरु, शेरबहादुरले बहादुरशाहको हत्याका लागी रणबहादुर शाहलाई उक्साएका थिए र पछि रणबहादुरलाई सभामै तरबार प्रहार गरेर मारेका पनि थिए, जंगबहादुर कुँवर राणाका बाजे बालनरसिंहले शेरबहादुरलाई लगत्तै मारेका थिए ) तथा पाल्पा राज्यका राजा पृथ्वीपाल सेन लगायतका पैँचालीस जनाजति निरपराध व्यक्तिका लासहरु अमानुषिक रुपमा स्याल, कुकुर तथा गद्धिहरुलाई निर्दयतापूर्वक लुछाइएका (रणबहादुर शाहको हत्याको अभियोगमा विभिन्न व्यक्तिहरुद्वारा मारिएका भएपनि भिमसेन थापाले शक्ति हत्याउने नियतकासाथ सबै रचेको आरोप आचार्यले लाएका छन्) थिए ।
साउन महिनाको मध्य–वर्षादको झरी तथा हुरीमा भिज्दै जीवन र मरणको दोसाँधमा रहेर घुर्र–घुर्र गर्दै स्याल, कुकुर र गद्धिहरुकै बीचमा ९ दिनसम्म जीवित रही अन्त्यमा ६४ वर्षको उमेरमा त्यसै बगरमा यिनले (भिमसेन थापाले) आफ्नो जीवनलीलालाई समाप्त गरे (वि.सं. १८९६, श्रावण १६) ।”
पुस्तकमा बाहिर प्रकाशमा आएका बाहेकका कुराहरुलाई बढि जोड दिइएको छ । त्यसैले भिमसेनथापाको नकारात्मक पक्षहरुमा बढि ध्यान पु¥याइएको पाइन्छ । जंगबाहदुर राणालाई पनि जंगबहादुर कुँवर राणा भनेर पछिसम्म उल्लेख गरिएको छ । राजेन्द्रलक्ष्मी भन्दा बढि बहादुर शाह प्रति सहानुभुति देखाइएको छ । सत्ता र शक्तिको लागी पाँडे, थापा, कुँवर राणा, शाही÷शाह, आदिको आपसी कलह र एकअर्कालाई सिध्याएर आफू बलियो हुने खेलहरुले नै बहादुर शाह पश्चातको कालखण्ड सकिएको छ । शाही र शाह राजपरिवारकै नातपातका छन् भने थापा भीमसेन थापाका सन्तती र कुँवर राणा वालनरसिंह कुँवरका सन्ततीहरु छन् भने पाँडेहरु कालु पाँडेका सन्तानहरु छन् । जंग बहादुर कुँवर राणा भिमसेन थापाका भतिजा माथवरसिंह थापाका भान्जा हुनाले थापा परिवारको शक्ति खोसेर कुँवर राणाले लिनु, वहादुर शाहलाई रणबहादुरले मार्न लाउनु, रणबहादुरलाई उनकै सौतेनी दाइ शेरबहादुर शाहीले मार्नु पछि गएर रणोद्दीपसिंह कुँवर राणालाई खड्गशम्सेर कुँवर राणाले मार्नु, आदिले प्राय पारिवारिक खिचातानी र हत्याहरुले इतिहासको पाना भरिएका छन् । एक पुस्ताले दुःखले आर्जेको राज्यमा पछिका पुस्ताले रजाईँ गर्ने र त्यसकै फलस्वरुप अर्काले खोस्ने प्रवृत्ति रहेको देखिन्छ । प्रतापसिंह शाह बलियो भइदिएका भए र पिता जस्तै दूरदृष्टिवाला भएका भए उनले भाइ बहादुरशाहसँग मिली देशको सिमा बढाउने र गाभिएका राज्यभित्र भावनात्मक एकिकरण गराएर राज्य बलियो बनाउन तर्फ लाग्थे होला । त्यसो भएको भए इतिहासै ब���ग्लै हुने थियो । तर पृथ्वीनारायण शाहपछिका सिंहासनका उत्तराधीकारीहरु मोज मस्ती र अधिकारको लुछाचुँडिमै व्यस्त भए । त्यसैको फाइदा कहिले थ���पा त कहिले कुँवर राणाले उठाए । आफ्ना विरोधीहरुलाई दमन गरेरै भएपनि अलि लामो समयसम्म स्थिरता ल्याउनेमा भिमसेन थापा र जंगबहादुर कुँवर राणा नै देखिन्छन् ।
इतिहासको आधार राजाका नाममा लेखिएका अर्जीपत्रहरुलाई मानिएको छ । बाबुराम आचार्यका कुराहरु अन्य केहि पुस्तकसँग बाँझेका छन् । उदाहरणका लागी अलि रियाज र सुभो बासुको प्याराडाइज लस्ट स्टेत फेलर इन नेपाल पुस्तकमा नेपाल १७९२ मा चिनियाहरुबाट हारेपछि एकिकरण अभियान रोकिएको र १८१६ पश्चात लगभग अंग्रेजबाट संरक्षित राष्ट्र भनेर उल्लेख गरिएको छ । आचार्यले भने कहिँ कतै यस्तो संकेत गरेका छैनन् । नेपाली शासकले अंग्रेज रिझाउने प्रयास गर्ने गरेको र बेलाबेला शक्तिमा आउन चाहने भारदारले समेत अंगे्रजको मनोदशा अनुसार कदम चाल्ने र दरबारले दूताबासमा शरण लिन जाने जस्ता कुराहरु त उल्लेख गरिएका छन् तर ठाडो हस्तक्षेपका कुराहरु उल्लेख छैनन् ।
केही गौरव गर्नु पर्ने कुराहरु पनि बाबुराम आचार्यले पुस्तकमा उल्लेख गरेका छन् । नौ हजारजछि चिनियाँ सैनिकहरुको नेतृत्व ग्रहण गर्दै सेनापति तुङ्थ्वाङ्ले केरुङ्तर्फको बाटोहुँदै विंसं १८४९को आषाढमा नेपाल प्रवेश गरिरहेका सैनिकलाई लिस्ती नामक ठाउँमा नेपाली सेनाले वीरतापूर्वक रोकिदिएका थिए । बेत्राबती नदि पार गरेका तीनहजार चिनियाँ सैनिकको फौजलाई हराइ चिनीयाहरुलाई पछि हट्न बाध्य पारे पछि नेपाल र चिन बीच सन्धी सम्पन्न भएको थियो । बहादुर शाहले यी युद्धमा बढि खर्च गरेको भन्ने आरोप खेप्नु परेको कुरा पनि पुस्तकमा उल्लेख छ ।
एकिकरणका सबालमा पिताको जस्तै सोच राख्ने भएपनि रणबहादुरले सम्पूर्ण शक्ति आफ्नो हातमा लिएपछि बहादुर शाहले चिनियाँ अधिकारी गुहारेको प्रसंग विदेशी हस्तक्षेप बढाउनमा देशकै सासकहरु पहिले देखिनै तल्लीन थिए भन्ने देखिएको छ । जे होस् यो पुस्तकले नेपाली इतिहासको केहि दुःखद र पाठ सिक्नु पर्ने दिनहरु पाठक माझ ल्याएको छ । इतिहास र राजनीतिमा रुचि राख्नेका लागी यो एकदमै उत्तम पुस्तक हुन सक्छ । साथै यसालाई सन्दर्भ सामग्रीका रुपमा प्रयोग गरेर पुरानो इतिहासको पुनर्लेखन गर्नेका निम्ती पनि यो पुस्तकले बलियो आधार दिन्छ ।
पुस्तकका कम्जोर पक्षमा मितिहरु नेपाली र अंग्रेजी लेख्ने क्रममा भएका गल्तीहरु दोश्रो संस्करणमा पनि सम्पूर्ण रुपले सच्चिएका छैनन् । इतिहास लेखनको आधार प्रष्ट रुपमा उल्लेख गरिएका छैनन् । पुस्तकमा उल्लेख घटनाहरु कुनै आँखोदेखि बयान नभएकाले श्रोत सामग्रीको उल्लेखले विश्वस्नीयता थपिन्थ्यो र थप अध्ययन गर्न इक्षुकका निम्ति पनि बाटो खुल्थ्यो । बहादुर शाह देखि देबशम्शेर सम्मको इतिहास छेउ न टुप्पोको भएको जस्तो लाग्छ । पृथ्वी नारायण शाह देखि ००७ साल सम्मको भएको भए देश निर्माण देखि प्रजातन्त्र सम्मको इतिहास भन्न मिल्थ्यो । जे होस् ‘अब यस्तो कहिल्यै नहोस्’ पढ्नै पर्ने पुस्तक मध्येको एक पुस्छक हो । मलाई लाग्छ ‘सकस’ पढेकाले झन् छुटाउनै हुँदैन ।
(अचेल पुस्तक पढ्नु भन्दा पढेपछिको प्रतिकृया लेख्नमा बढि समय जाने गरेको छ । अघिल्लो दिन पनि यही प्रतिकृया लेखन कार्य पुरा र्गनका लागी विहान ७ बजेसम्म ब्युँझिएको थिए । नेपालको इतिहासका धेरै कुराहरु नेपाली विकिपिडियामा समेत संग्रहित भएको पाउँदा ज्यादै खुशी महशुस भएको थियो । त्यसका अलाबा सूदूरपश्चिम नेपालका सन्दर्भमा पनि थुप्रै जानकारीहरु पाउँदा आँखा चिम्लन मनै लागेन । यसपटक पनि विहानको ३ बज्नै लागेको छ । अबलाई भने यो लेखाई यहिं नै बिट मारौँ होला ।)

[Amresh Shah · Rating 5 out of 5]

BETTER PLOT THAN GAME OF THRONES! MUST READ!

Nepali history is pretty messed up but at the same time very interesting to follow. This book details most of the major events of the Nepali history. I would say that I am very disappointed by the action taken by several ppl back in the day. It portrays Nepal in a very different light.
In our school curriculum Nepali history is presented through rosy lens but not everything is as it seems. Plot was much darker than I expected.

'Those who do not learn history are doomed to repeat it.' 

There were no real victors in this story. There are no heroes nor villains but individuals who were blinded by their greed for power, authority and money. Let this be a lesson! अब यसतो कहिलयै नहोस।

[Sudan Budhathoki · Rating 4 out of 5]

It's a good read. I can understand why the author expresses his sympathy over the Pande's family (especially to the roots from Kalu Pande), and shows his bias over Thapa, Rana, Shah, and other Pande families. These houses cared less about the nation, rather enjoyed killing each other, weakening the system of the country - at such crutial times when Nepal could progress with less foreign influences - merely to enjoy the feast of the thrones. I realise the major problem is princes in the Nepal Durbar were never raised to be a great king, leaving the old tradition of Gorkha Durbar where the Mother Queens would dedicate their lives in raising princes to be a good king, at least. Greed took over Shah and to other prominent families from the good old Gorkha Durbar. PN Shah could unite his small armies from different regions, houses, religions, and castes because he understood the people. He was furious but forgiving, he never allowed death penalty in his Durbar and asked his alliances and family that a brother shall never kill another brother. But, though a good man, Bahadur Shah, second son of PN Shah, had to kill his opponents for the throne, he broke his father's code, attributes an inspiration for multiple massacres in the forth coming days of the Nepal history. If there is to learn anything from history, this shall never happen again.

[Niel · Rating 4 out of 5]

शाहवंशका प्राय सबै राजा निरीह जस्ता देखिन्छन् । राजा र रानीमा भएको फाटो र शक्तिमोहको फाइदा अरुले उठाउने गरेको देखिन्छ । भिममसेन थापा प्रती लेखक सुरुवात देखि नै नकारात्मक जस्ता देखिन्छन् । जब कि भिमसेन नेपाल आए पछि मात्र क्रूर भएको देखिन्छ । पाँडेहरु प्रती लेखक अलि नरम पेश आएका छन् । एक ठाउँमा 'पाँडेहरु देश हितको विरुद्धमा सोच्न सम्म सक्दैनन्' भन्ने आशयको भाव देख्दा उनको पाँडेहरुप्रतिको झुकाव प्रस्ट देखिन्छ । जङ्गबहादुर राणालाई चतुर र साहसी भनी वर्णन गर्दा उनको निरंकुश स्वेच्छाचारी भाव लुकाउन खोजेजस्तो महसुस गरेँ । जङ्गबहादुर राणाले २ पटक राजा नै हुने कोशिस पनि गरेका थिए भनिएको छ तर कसरी गरे भन्ने कहिँ पनि खुलाइएको छैन । तिनै जङ्गबहादुर राणामृत्यूको कारण राम्ररी खोलिएको पाइन । लेखकले यो पुस्तक लेख्दै गर्दा जङ्गबहादुर राणाको धेरै बिरोध गरेर पुस्तक लेख्न मुस्किल थियो होला भन्ने अनुमान गरेँ। यी सब मेरा लेखकप्रतिको चित्तदुखाई मात्र हो अन्यथा इतिहासको यो कालखण्ड यसरी पुस्तकाकार रुपमा पाउँदा लेखकलाई धन्यवाद दिन्छु । "अब यस्तो कहिल्यै नहोस् "

[Sabin Chhetri · Rating 5 out of 5]

पृथ्वी नारायण शाहले कसरी छरिएको राज्यहरूलाई मिलाएर सिंगो नेपाल बनाए अनि उनको मृत्युपछि भएको राजनैतिक उथल पुथल, सत्ता र शक्तिको नशामा लीन हुन षड्यन्त्र र षड्यन्त्र माथि अर्को षड्यन्त्र र भिषण रक्तपात को बारेमा इतिहासकार बाबुराम आचार्यले राम्रो संग व्याख्या गरेका छन्। यस पुस्तकमा भीमसेन थापाको उदय देखि पतन सम्म, जंग बहादुर राणा देखि चन्द्र शमशेरको पाला सम्म भएका षड्यन्त्र र रक्तपातको बारेमा मिति समेत उल्लेख गरी सटीक व्याख्या गरेका छन्।

समग्रमा यो किताब पढ्दा निकै रमाइलो लाग्यो।

इतिहास मनपर्ने हरुले संग्रह गरेर राख्नै पर्ने किताब हो यो। त्यस माथि Fine Print पब्लिसरको उत्कृष्ट गुणस्तरको प्रिन्ट र कागजले यो किताबलाई अझ बिशिष्ट बनाएको छ।

[Amrit Sharma · Rating 4 out of 5]

I finally read this insightful book on Nepalese history by the famous historian Baburam Acharya.
It contains detailed descriptions of some of the most important events of the Shah and Rana regimes in Nepal.
The narrative is thrilling, with a good historical touch.
After reading this book, I felt that the history of Nepal is all about power struggles and bloodshed.

(Note: Fine Print edition has multiple errors, particularly with dates and names. It needs correction.)

A worthy read, altogether!

Happy reading!
Cheers!!

[Poonam Shukla · Rating 5 out of 5]

Absolutely loved it. Baburam Acharya has been one of the most important people in Nepal purely because he wanted to document history. Although most of his work would never be found but I am glad that he was able to show us what happened back then through gems like this. This book in enlightening and very informative. A must read if you are keen on knowing about the history of Nepal.

[Abiral Banjade · Rating 4 out of 5]

It is a very good book recounting the rule of Nepal, and the real power behind the thrones. Worth a read if you are interested in History, and Nepal. It is a bloody tale so reader discretion is adviced. I would love to have a sequel of this book from the 1900-2006 but we might have to wait for another 50 years.

[Anuj Lamichhane · Rating 5 out of 5]

A must read for all Nepali history enthusiasts, this tale of caution seems almost soap-operatic if it wasn't for the rigorous approach to research and analsis by Acharya. A classic that lives up to its repute.

[Maulik Maharjan · Rating 3 out of 5]

Read the translated version of this book titled “The Blood Stained Throne” which narrates the sequential of events how the supreme power of a mountainous country is marked by the history filled with violence and murder.

[Pramod · Rating 4 out of 5]

Great collection of the major events in the history of Nepal and very few of the personalities who contributed to the good of the nation while the majority only desired for their personal benefit.
(Many grammatical mistakes on dates though)

[shishir · Rating 4 out of 5]

It was a good read, I only read about how Prithivi Narayan Shah conquered various states of Nepal, and how Bahadur Shah helped to accomplish his mission.
But I didn't know much about how Rana came to power and various Prabha. This book gave me that knowledge, it was a good read.

[Sandesh204 · Rating 5 out of 5]

History speaks itself.

[Nikita Bhattarai · Rating 5 out of 5]

The struggle was real, an amazing read

[Surath Giri · Rating 5 out of 5]

अति नै राम्रो लाग्यो। प्रत्येक नेपालीले एक चोटि पढ्नै पर्ने पुस्तक।

[Dipra Lahiri · Rating 5 out of 5]

The bloodshed and carnage in Nepal's history is unbelievable. The stories have some really unexpected twists and turns, making the book a first rate page turner.