Στις 19 χώρες της αμερικάνικης ηπείρου που δημιουργήθηκαν από την ισπανική αποχώρηση και που μιλούν ισπανικά, η λογοτεχνία στέκει καλά στα πόδια της. Πέρασε πια η εποχή που η Μαδρίτη, το Παρίσι, το Λονδίνο, ήταν γι αυτές τις χώρες τα δεδομένα κέντρα της παγκόσμιας πνευματικής ζωής κι ο αντίλαλός τους ακουγόταν σαν υποχρεωτικός νεοτερισμός στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Πέρασε κι ο καιρός που η Λατινική Αμερική ήταν απλουστευμένη μυθολογία για τραγουδάκια της μόδας. Σήμερα αυτό το κομμάτι του πλανήτη αποκτάει τη δική του φωνή.
José Emilio Pacheco Berny fue un poeta y ensayista mexicano nacido en Ciudad de México en 1939.
Empezó a brillar desde muy joven en el panorama cultural mexicano, gracias a su dominio de las formas clásicas y modernas y al enfoque universal de su poesía.
Además de poeta y prosista se ha consagrado también como eximio traductor, trabajando como director y editor de colecciones bibliográficas y diversas publicaciones y suplementos culturales. Ha sido docente universitario e investigador al servicio de entidades gubernamentales.
Entre sus galardones se cuentan: Premio Nacional de Poesía, Premio Nacional de Periodismo Literario, Premio Xavier Villaurrutia, Premio Magda Donato, Premio José Asunción Silva en 1996,el Premio Octavio Paz en el año 2003, el Premio Federico García Lorca 2005, el Premio Iberoamericano de Poesía Pablo Neruda en 2004, la XVIII edición del Premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana en 2009 y el Premio Cervantes en 2009.
De su obra poética se destacan: «Los elementos de la noche» en 1963, «El reposo del fuego» en 1966, «No me preguntes cómo pasa el tiempo» en 1969, «Irás y no volverás» en 1973, «Islas a la deriva» en 1976, «Desde entonces» en 1980, «Trabajos en el mar» en 1983, y «El silencio de la luna» poemas de 1985 1996.
Falleció el 26 de Enero de 2014 en su ciudad natal. Le sobrevive su esposa, la periodista Cristina Pacheco.
Ο Φίλιππος Δρακονταειδής ανθολογεί και μεταφράζει διηγήματα εμβληματικών συγγραφέων με γνώμονα την καταγωγή των δημιουργών τους (Λατινική Αμερική) και τη γλώσσα. Το ένα διήγημα καλύτερο από το άλλο, με κορυφαία εκείνα των Κορτάσαρ, Ρούλφο και Λιόσα. [Μένουμε σπίτι, ταξιδεύουμε στα πέρατα της οικουμένης]
Εξαιρετική εισαγωγή στα Ιερά τέρατα της Λατινικής Αμερικής, ανοίγει ένα παράθυρο στο νότιο κομμάτι της άλλης πλευρά του ατλαντικού και δίνει μια γεύση για τον μαγικό κόσμο που μπορεί να δημιουργήσει μια ταλαντούχα πένα. Το καθένα διήγημα ξεχωριστό σε στυλ, με κοινό παρονομαστή όλων την υψηλή ποιότητα γραφής. Υ.Σ. (Η έκδοση εάν και παλιά, η μετάφραση είναι αξιοπρεπέστατη).
Κανα δυο διηγήματα έχουν πολύ ενδιαφέρον, κυρίως ως γραφή. Αλλά στην προσπάθεια να χωρέσουν περισσοτεροι συγγραφείς εχουν επιλεγεί τα πιο μικρά τους διηγήματα με αποτέλεσμα να μην ξεδιπλώνεται το ταλέντο του συγγραφέα σε μεγάλο βαθμό. Θα διάβαζα άνετα ομως κάποιο μυθιστόρημα του Μ. Μπενεντέτι, καθως με την Επιχορήγηση αισθάνθηκα ότι διαβαζω μία ιστορία για την Ελλάδα και όχι για την Ουρουγουάη. Πολύ ενδιαφέρον το Σαλπάρισμα του Χοσέ Εμίλιο Πατσέκο. Και ως γραφή κυρίως ως περιεχόμενο. Πολύ ποιητικός ο Κορτάσαρ. (Βιαστική γενίκευση αλλά) προτιμώ τα ποιήματα του Μπόρχες από τα πεζά του. Εν Ολίγοις άξιζε η γνωριμία με αυτούς τους πεζογράφους απο τους οποίους, αν και ειχα ακουστα αρκετά ονόματα, ειχα διαβάσει μόνο τον Γκ. Γκ. Μαρκές
Δυστυχώς λίγα διηγήματα ξεχωρίζουν σ' αυτή τη συλλογή. Εξαιρετική η "Τάλπα" του Χουάν Ρούλφο (που περιλαμβάνεται και στη συλλογή διηγημάτων του ίδιου με τίτλο "Ο κάμπος στις φλόγες"). Αφήγημα με "άρωμα" το απόσπασμα από τις "Χειρονομίες" του Σεβέρο Σαρδούι.
και μόνο για το διήγημα "Η μονομαχία" του Γιόσα (Λιόσα) η συλλογή είναι δυνατή. Πρόκειται για ένα από τα κορυφαία διηγήματα όλων των εποχών κατά την ταπεινή μου γνώμη.
Νιώθω πως δεν περιέχει ό,τι αντιπροσωπευτικοτερο απο κάθε συγγραφέα. Με βοήθησε ωστόσο να βάλω πολλους συγγραφείς που δεν έχω διαβάσει στη λίστα μου. Από αυτή την άποψη αξίζει