Í borginni innan múrsins getur sannleikurinn kostað fólk lífið. „Hversu oft hafði hún ekki óskað þess að hún hefði fæðst nokkrum kynslóðum fyrr, þegar fólk gat farið þangað sem það vildi, gert það sem það vildi, skapað sér þá framtíð sem það vildi; þegar fólk klæddist skræpóttum fötum því það langaði til þess og lifði ekki eftir einkunnarorðunum „öryggi umfram allt“. Þegar það var enginn múr.“ Borgin Dónol er í heljargreipum einvaldsins Zheng og lífvarðasveita hans. Freyja elst þar upp hjá ömmu sinni og veit ekki betur en að þær séu ósköp venjulegir íbúar en þegar hinir Utanaðkomandi taka skyndilega að birtast innan borgarmúrsins fer tilvera hennar á hvolf. Hverjir eru hinir Utanaðkomandi? Og hvað vilja þeir Freyju? Múrinn er fyrsta bókin í sagnabálkinum Freyju sögu, ævintýralegum spennutrylli sem gerist í harðneskjulegri veröld þar sem hinir vægðarlausustu lifa af.
Bókin hafði þó sína kosti, hún var spennandi á köflum, sérstaklega undir lokin, það spennandi að ég geri ráð fyrir að kíkja á framhaldið og sjá hvað gerist næst. Sif fór stundum aðrar og óvæntar leiðir, leiðir sem eru óalgengar í barna- og unglingabókum en ég get ekki farið út í án þess að spilla söguþræðinum fyrir lesendum. Hugmyndin um að skrifa um slíkt fasistaríki og afleiðingar þess var svo einnig góð og vel unnin en þótt breytingar sem þessar geti vissulega átt sér stað á ógnarhraða, eins og við þekkjum úr sögu 20. aldar, skorti mig aðeins meiri baksögu til að vera fullkomlega sátt. Vegna þess er ég nokkuð hörð í dómnum, sem skýrist aðallega á því að ég náði aldrei að sættast við forsendur bókarinnar og þar með ekki að lifa mig nógu vel inn í söguþráðinn.
Ég fílaði hana ekki, raunar gerði hún mig bara frekar reiða. Hugmyndin sjálf var sniðug, framtíðardystópía sem gerist á Íslandi. Hin útvalda, hin mikilvæga og allt það. En hvernig hún var skrifuð? Jesús Kristur, sorrý en mér er sama hvernig tegund af hraunsprungum hrukkurnar á einhverri konu líta út. Og svo auðvitað var bókin bara frekar létt allan tímann fram að endinum(spoiler) þar sem 75% af aðalkarakterunum eru bara drepnir án neinnar uppbyggyngar fram að því. Mér fannst persónulega Nanna pirrandi en hvernig hún dó var bara ekki sanngjarnt gagnvart karakternum. Hún er nærgætnasti karakterinn alla bókina nema í endann þegar hún hleypur að BJARGBRÚN eftir að hafa séð kærastann sinn vera HRINT þaðan af. Væntanlega myndi það sama gerast við hana. Lýsingin á dauða hennar og tilfinningum Freyju varðandi það var líka í mesta lagi svona 3 línur.
Allavega, þetta er alls ekki árás á höfundinn. Hún hefur gefið út fullt af efni síðan “Múrinn” kom út og hefur eflaust bætt sig síðan. Þetta var bara mín hreinskilna skoðun.
Takk fyrir að hlusta á rantið, Peace out
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ég kveið þessu augnabliki áður en ég hóf lestur Múrsins. Ég hef tekið upp á því að skrifa stutta umsögn um bækur sem ég les. Ég kveið því að skrifa umsögn um bók kunningjakonu minnar, Sifjar. Kvíðinn var hinsvegar óþarfur. Bókin er stórskemmtileg! Söguhetjan er unglingurinn Freyja sem býr í kúguðu borgríki. Hún áttar sig smám saman á eðli aðstæðnanna og hefur baráttu fyrir frelsi ásamt hópi vina sinna. Í aðstæðum og umhverfi sögunnar má greina áhrif frá bókunum Bróðir minn Ljónshjarta og 1984.
Ég er sérstaklega hrifinn af stílnum, sem er einfaldur og skýr. Vonnegut skrifar svipaðar setningar. Sýn söguhetjanna er sakleysisleg og ævintýrið er við hæfi unglinga. Nokkur atriði eiga ekki erindi við ung börn.
Ég mæli hiklaust með bókinni fyrir íslenska unglinga.