Една стара история : нова версия

by Jonathan Littell, Джонатан Лител, Георги Ангелов (Translator)

Френско-американският писател Джонатан Лител (р. 1967 г.) е автор на десетина романа, сборници с разкази и есета. В България е добре известен с първия си роман, написан на френски, „Доброжелателните“ (2006) – издаден от ИК „Колибри“ – който печели двете най-престижни литературни награди във Франция: „Гонкур“ и Голямата награда за роман на Френската академия. Последният му роман „Една стара история – нова версия“ излиза през 2018 г. и също е удостоен с две награди: „Сад“ и „Ренодо“.

Новата версия е разширен вариант на първата, издадена през 2012 г. В седем самостоятелни части, глава след глава, разказвачът излиза от басейн, тръгва по дълъг неосветен коридор и отваря някоя от вратите, преди отново да се върне в басейна. Зад всяка врата го очакват приключения, всяка води към различна реалност, в която той задоволява най-фундаменталните си желания и най-невероятните си фантазии. С педантична обстоятелственост и документална точност авторът изследва старата като света и вездесъща сексуалност в нейната връзка с насилието, подчинението, доминацията, злоупотребата, жестокостите и престъпленията, до които може да доведе. И тук като в „Доброжелателните“ се спускаме в най-низките слоеве на човешката същност, които сякаш се отразяват до безкрай в галерия от огледала и където витае духът на Жорж Батай и на Сад, „божествения маркиз“.

„Една стара история – нова версия“ е книга безспорно скандална, книга шокираща, непрепоръчителна за прекалено добродетелни и свръхчувствителни читатели, книга, предизвикала крайни и противоречиви реакции и оценки – и която точно затова е задължително да се прочете.

Genres: Fiction, Roman, Literature, France

328 pages, Paperback

First published April 24, 2018

About the author

A bi-lingual (English / French) writer living in Barcelona. He is a dual citizen of the United States and France and is of Jewish background. His first novel written in French, Les Bienveillantes , won two major French awards.

His father is the writer Robert Littell, also resident in France and who authored numerous spy novels.

Reviews

[Come Musica · Rating 5 out of 5]

Dopo più di due anni dalla lettura de Le Benevole, ritorno a leggere Jonathan Littell: e lo ritrovo tutto, nel suo essere per me un autore estremo, disturbante e al tempo stesso amato.

Littell gioca a scacchi con il lettore: sette capitoli, sette riscritture della stessa storia da più punti di vista. I pezzi di questi scacchi letterari sono una piscina, uno chignon, degli specchi, un bambino biondo, delle lenzuola con l’erba stampata sopra, due porte, una maniglia, una cena, una mela, le snickers, un bagno, una stanza da letto, le lamentele di una vicina per il consumo eccessivo di energia elettrica, dei soldi. Littell cambia ruolo ai vari pezzi, li rinomina e dà avvio a un nuovo capitolo, una nuova partita di scacchi in cui parla di sesso, di storie famigliari, di guerra, di violenza nel modo più naturale possibile, come una corsa o una nuotata in piscina, con l’acqua che scorre, così come fa la vita.

Amo la scrittura di Jonathan Littell: si inabissa nelle oscurità dell’animo umano, là dove risiedono i pensieri più torbidi e neri, per offrire un po’ di chiarore e speranza, là dove ci sarebbe solo disprezzo e fetore. Umanizza ciò che d’istinto sarebbe solo disumano.

Dipinto associato al romanzo: La Dama con l'ermellino

https://images.app.goo.gl/iLE49Tno6Fu...

È iniziata così la mia domenica, con questa lettura elettrizzante, ad alta tensione, da ascoltare con questa musica di Yann Tiersen

https://youtu.be/A1dQEjXKimw

[Emiliya Bozhilova · Rating 1 out of 5]

Какъв точно е смисълът на всичко това? Освен една продължителна и действително безмислена халюцинация, в тази история нищо друго не ми стана ясно, и много бързо спря да ме интересува. Може би идеята е да се възкликне като Макбет, че животът е “История, разказана от луд, със много шум и бяс, в която няма ни капка смисъл…”. Но изобщо не се е получило.

[Grazia · Rating 3 out of 5]

Sarà che avevo alte aspettative (che venivano dalla lettura de Le Benevole).
Sarà che l'ho letto in troppo tempo (probabilmente è libro da somministrarsi al massimo in tre soluzioni continuative).
Sarà che è troppo metaforico.
Sarà che fa un po' il verso a The Swimmer di Cheever rubando un po' l'idea (rielaborandola, con più nuotatori, ma anche con maggior artificio).
Sarà che queste scene così violente le ho sentite pure gratuite così come le descrizioni di sesso orgiastico ed estremo, per non parlare degli incubi.


L'eccesso in questo caso non mi ha portato niente.
Mi è parso solo troppo.

[Evgeniya]

Иска ми се да кажа нещо за тази книга, макар че не знам как и вероятно няма да я оценя. Факт е обаче, че я прочетох с интерес, изобщо не ми беше скучна и не я забравях в моментите, в които не четях. Сега, след последните страници, продължавам да мисля за нея.

Ще започна с нещо, което май никога не съм мислила наистина по отношение на роман, но отговорно ще го заявя по отношение на този: това не е книга за всеки, даже бих казала, че е книга за сравнително малко хора. Това е така, защото книгата е смущаваща, на моменти почти непоносимо смущаваща, да не кажа направо отблъскваща.

Първата очевидната причина за това е темата: книгата е за секс и насилие и пресечните точки между двете в един много буквален, телесен смисъл. Не мисля, че става въпроса за някакви алегории за каквото и да било друго, просто книгата е за това. Едни и същи ситуации като рамка (семеен живот, интимни отношения, човек сам със себе си, човек в група от непознати и война/конфликт, да кажем) се проиграват през перспективата на различни идентичности (или по-скоро - различни тела), през което се разнищва по супер интензивен и дори изтощителен начин безкрайността от възможности човек да бъде извършител, жертва или свидетел на насилие, във всеки случай - да преживява насилието във всяка от тези роли като изненада, изискано наслаждение, утолена жажда, триумф, падение, унижение, ужас, страх, яд или всякакви неочаквани комбинации от изброените и други. И да, смущаващо е. Особено заради откровеността и още повече - заради неопределеността на персонажите и ситуациите (но тя пък е толкова важна за преживяването!). Този начин, по който е изложена темата, е втората причина книгата да се чете трудно.

Като читател на Лител обаче изобщо не съм изненадана нито от темата, нито от откровеността и не смятам, че другите читатели на Лител би следвало да са смутени също. "Доброжелателните" се продава добре като книга за Втората световна война, но за мен е написана като книга за насилието и човешката природа, както е написана и "Една стара история". Въпросът е, че в случая с "Доброжелателните" ясният исторически контекст на действието и самото действие работят така, че да свържат дори и само предварително читателите с темата по принципно различен начин отколкото липсата на контекст и сюжет в "Една стара история". Странно донякъде, но контекстът и сюжетът "омекотяват" темата и правят четенето лесно, макар и сами по себе си те да са много тежки. Омекотяват го, защото като читател и човек си подготвен за тежестта, но и защото тълкуването на Втората световна война е доста недвусмислено ( = огромното, безсмислено насилие) и идентифицирането с героите в този смисъл е лесно - просто не се идентифицираш с тях, а застинал в някакъв ужас ги наблюдаваш от дистанцията през погледа на любопитния (донякъде воайорски), но защитен от знанието за огромността и безсмислеността на това насилие. Много добре си дадох сметка за това именно четейки "Една стара история" и осъзнавайки, че най-лесно е да я чета в епизодите, когато рамката е войната или конфликта.

"Една стара история" е изследване или по-скоро - донякъде делюзионно дълбаене в една тема без контекст и сюжет, за които да се хванеш. Откъде започна това дълбаене и докъде стига зависи до голяма степен от читателя, струва ми се, и разбира се, че повечето хора не са отворени да дълбаят в гадости твърде много, особено без да им е дадена възможност да се оттеглят в комформната позиция на знаещи кое е добро или нормално от морална гледна точка. Затова пък, мисля си, можем винаги сами да си я създадем тази възможност, като кажем, че тази книга е самоцелна глупост. От друга страна, за мен лично едва ли има нещо по-вбесяващо в едно произведение на изкуството от самоцелната бруталност, така че самото подозрение, че тук става дума за такава ме смущава повече от естеството на всичко прочетено в книгата. Признавам си, че не съм сигурна още каква е работата с този роман на Лител и едва ли ще разбера с категоричност. Без съмнение обаче е една добре написана книга, това, мисля, не може да се отрече.

П.С. Препоръчвам специално на болшинството гимназиални учителки по литература, Корнелия Нинова и хора от всякакъв джендър с татуси на Ботев или Левски поне на единия прасец в никакъв случай да не отварят тази книга.

[Antonio Luis · Rating 1 out of 5]

No recuerdo haber abandonado nunca un libro, pero todo llega. Obsceno, sin sentido. En la idea de repetir una misma historia desde varios ángulos que introducen distintos perspectivas, lo cierto es que parece un relato pornográfico ininterrumpido.

[Łukasz Zych · Rating 4 out of 5]

Rany julu

[Gerbrand · Rating 3 out of 5]

Een Oude Geschiedenis is niet een verhaal met een kop en een staart. Het is een ervaring op zich. Het is intrigerend. Als lezer voelde ik een urgent dwingend ritme. Net als de hoofdpersoon die steeds van scene naar scene jogt. Er zijn 7 hoofdstukken van ongeveer 50 pagina’s die steeds volgens eenzelfde stramien verlopen.

Het zwembad (het water lijkt symbool te staan voor nieuw leven). De gang met de vele deuren. De diverse scenes/ruimtes die zich achter de deuren bevinden. De ik-figuur die wisselt van gender en leeftijd. Dat werkt overigens heel vervreemdend. Ik moest wennen aan die verandering. Alsof ik op het verkeerde been was gezet. Dialogen ontbreken. Ook omdat de hoofdpersoon vooral seks heeft met veel verschillende personen en op veel verschillende manieren. Literaire porno. Hier en daar een geweldscene (die niet onder doen voor de gewelddadige scenes in De Welwillenden). En steeds dezelfde objecten die terugkomen. Of het nu om eten gaat, een schilderij of muziek.

Het lezen van dit boek is als een droom. Een natte droom. Een gewelddadige droom. Wakker worden uit de droom. En weer in slaap vallen en verder dromen. Een nieuwe droom. Het is heel filmisch. Alsof het in één take is opgenomen. Kortom een bijzondere leeservaring: 3 1/2. De Welwillenden heb ik na verloop van tijd een ster erbij gegeven. En wie weet doe ik dat hier ook wel. Het moet even bezinken zal ik maar zeggen.

PS. Ik moest denken aan een sketch van Jiskefet waarin we een modern toneelstuk zien met nauwelijks verstaanbare dialogen en dat nergens overgaat en dan opeens vanuit de zaal iemand af en toe ‘Raarrrrrrrrrr’ roept: https://www.youtube.com/watch?v=pTi5p...

[Introverticheart · Rating 2 out of 5]

Chyba nie zrozumiałem :(

[mmartindelanuez · Rating 5 out of 5]

J. Littell construye una alegoría de nuestro mundo y del sujeto desintegrado compleja e inquietante.

La narración sigue el modelo de los videojuegos: uno puede jugar un rol distinto cada vez y “vive” situaciones completamente inesperadas a la vuelta de la esquina. El jugador adopta un rol sin hacerse demasiadas preguntas, sin preguntar por ejemplo por qué estoy aquí, adónde vamos o de dónde venimos. El jugador es hombre o mujer, según el rol que adopte y juega, no tiene que hacer más, y mientras juega es otro, está ahí sin estar completamente, y puede salir por la puerta de atrás en cualquier momento. Es un sujeto desintegrado, difuso.

Con la misma lógica que en los videojuegos, el protagonista de Una vieja historia va corriendo por un pasillo oscuro vestido con un chándal como quien hace footing, abre una puerta y pasa. Un mundo nuevo le espera, un escenario donde puede pasar cualquier cosa. Ahora seguirá la corriente de lo que allí ocurra, sin hacerse preguntas, por ejemplo: qué hago aquí, quiénes son estos. Pero, hagan lo que hagan, sean quienes sean, la violencia se apoderará de ellos.

Aunque algunos pensarán que es sencillamente una novela pornográfica, está llena de elementos simbólicos, de repeticiones poéticas, premonitorias. ¿No es la vida cotidiana con todas sus miserias contempladas diariamente en las noticias pura pornografía, pura carnalidad sin espíritu? ¿Y qué representa el footing y el pasillo que nos lleva de un acto a otro, como si estuviéramos en la divina comedia dantesca moderna?

[Joanna Slow · Rating 4 out of 5]

„Stara historia” Johnatana Littella to powieść całkowicie pozbawiona fabuły oraz przepełniona brutalnością i seksem. Przez ponad 400 stron czytamy zapętloną, tę samą (starą?) historię w której zmieniają się w zasadzie detale, choć pozornie wydaje się, że to detale łączą opowieści z kolejnych rozdziałów. Narrator szczegółowo opisuje miejsca, przedmioty, czynności wykonywane przez bohaterów skupiając się tylko na warstwie zewnętrznej i odczuciach czysto fizycznych, nie dostaniemy natomiast dosłownie żadnych przemyśleń bohaterów. Czytając czułam się jakbym oglądała oniryczny film, w którym zadbano o scenografie, aktorów drugoplanowych ale wciąż brakuje głównego bohatera. Dla mnie był to bardzo interesujący eksperyment, to ksiazka nieporównywalna z „Łaskawymi”, ale podobał mi się jezyk Littella, nie budzący zawstydzenia ani zażenowania. Bardzo interesujące były też opisy doświadczeń transseksualnych. Generalnie ciekawe doświadczenie. Nie jest to jednak książka dla wszystkich. Może nawet powinnam powiedzieć ze jest to ksiazka dla nielicznych.

[Riet · Rating 4 out of 5]

Moeilijk om dit boek te beschrijven. Een van de andere lezers beschrijft het als een videospel waarin de speler steeds een andere rol kan spelen en het verhaal doet veranderen. Daar zit iets in. Littell schrijft vele keren hetzelfde verhaal, heel veel elementen komen steeds weer terug. Iemand (man, vrouw, kind, transgender?) zwemt, komt uit het zwembad, kleed zich aan en loopt een gang in waarin hij vervolgens een willekeurige deur opent om dan telkens in een compleet nieuwe situatie terecht te komen. Die situaties zijn eigenlijk altijd zeer gewelddadig, hetzij door de seks, oorlog of ander geweld (drugsbendes b.v.). Heel vaak is het pure porno. Het blijft leesbaar, omdat Littell zo prachtig schrijft. (En misschien helpt het ook, dat het in het Frans is). Het is mij niet duidelijk wat de bedoeling van de schrijver met dit boek is. Nogmaals heel goed leesbaar, maar het mist toch de structuur van zijn eerste boek "les bienveillantes).

[Jakub Szestowicki · Rating 3 out of 5]

Transgenderowy mashup de Sade'a, Freuda i noveau roman.

[Kevin Elias]

DNF - straszna grafomania, nie rozumiem :f

[Antoni · Rating 3 out of 5]

Z jednej strony perfekcyjny język i bardzo ciekawa forma - płynny narrator, bezwolnie odgrywający przeróżne role, w które wrzuca go jakaś niewiadoma siła, ale cały czas dostarczający nam detalicznego opisu wydarzeń. Szkoda, że większość miąższu książki stanowią, jak by to powiedzieć, fantazje starego erotomana :| Pierwsze strony - halucynogen!, ale im dalej w las tym nudniej, a czasami wręcz żenująco, a na dodatek donikąd.

[Pani Kaczuszka · Rating 1 out of 5]

Zmieniłabym tytuł na "50 smaków odbytu". WTF Littell.

[Mariusz Slowikowski · Rating 3 out of 5]

Sprawna narracja, ale pisana jakby na siłę, albo w ramach ćwiczeń. Mnie ten strumień nie wciągnął, ani nie zgorszył.

[Mark · Rating 3 out of 5]

Hoe beoordeel je een kunstwerk dat je maar ten dele begrijpt? Een kunstwerk dat bovendien niet gemaakt is om te behagen, maar eerder om te verontrusten en af te stoten? Vaak is het zo dat, naarmate je meer kennis vergaart over de kunstenaar en zijn of haar visie en denkbeelden, je diens kunst meer, of in elk geval beter, kunt waarderen. Maar hoeveel mag je op dit vlak als schrijver van je lezer verwachten? Hoeveel studie moet de lezer verrichten om het werk te kunnen savoureren? Tamelijk veel, lijkt Littell te denken.
Een oude geschiedenis zit vol met (psychoanalytische) symboliek en herhalingen en is opzettelijk niet duidelijk gesitueerd qua locatie of tijd. Zelfs de hoofdpersoon is een enigma, en is nu eens man, dan vrouw, dan kind dan hermafrodiet. De roman heeft een hallucinerende sfeer, waarin de hoofdpersoon aan het begin en einde van ieder van de zeven hoofdstukken (het aantal van zeven hoofdstukken zal ook wel een bedoeling hebben) zich in een zwembad bevindt en dan begint te rennen door een onduidelijk (is het binnen of buiten, waar is het überhaupt?) en bochtig gangenstelstel. Steeds min of meer op de tast vindt hij/zij een deurklink gaat dan een ruimte binnen (met variaties gaat het in een vaste reeks om een villa, een hotelkamer, een appartement, een oorlogssituatie). Daar voltrekken zich dan scenes die vaak draaien om seks en porno en gruwelijk geweld. Aan het eind van ieder hoofdstuk hervindt de hoofdpersoon, zoals gezegd, het zwembad, en glijdt alle narigheid en vunzigheid van hem/haar af en voelt hij/zij zich als het ware herboren (zo meen ik althans het wel te mogen lezen). Er zijn herhalingen, zoals een grijze kat die steeds opduikt, een eenvoudige maaltijd van rode kidneybonen (met te weinig zout), een CD of plaat met de pianoconcerten van Mozart, en nog diverse meer. Deze herhalingen suggereren wellicht een houvast, maar omdat er nergens een vast herkenningspunt is vergroten ze alleen maar het gevoel van onwerkelijkheid en vervreemding. Net als de hoofdpersoon beleef je als lezer alle gebeurtenissen in een soort waas, vanaf een afstand, en is emotionele of empathische verbinding vrijwel onmogelijk. Je voelt, ik althans voelde, als lezer voortdurend een schurend onbehagen en een lichte weerzin. Gepaard aan, toegegeven, een zekere fascinatie, die ervoor zorgde dat ik het boek in een kort tijdsbestek heb uitgelezen.
Maar wel achterblijvend met de vraag: wat moet ik als lezer met deze roman?
De wereld is een plek vol van ellende en narigheid en als Littell in Een oude geschiedenis scenes laat voorbijkomen die duidelijk verwijzen naar de deportatie van joden door de nazi’s of het bloedbad van Babi Jar (waar hij in De Welwillenden ook al uitvoerig over schreef), dan realiseer je je dat hij op dat vlak niets heeft hoeven verzinnen bij het schrijven van deze roman. In De welwillenden deed hij dat in ‘gewone’ romanvorm. Hij wist daarmee een grote lezersschare te bereiken, wat gelet op de gruwelijkheden die in het boek voorkomen best opzienbarend genoemd mag worden. Voor Een oude geschiedenis kiest Littell voor een onromanachtige roman. Ik moet me sterk vergissen als deze roman niet veel minder lezers zal trekken. Ik kom terug op de eerder opgeworpen vraag: hoeveel mag je als schrijver van je lezers verwachten? Een oude geschiedenis is eerder een roman voor literatuurwetenschappers of literaire critici. In dat circuit stuitte ik op diverse lovende recensies. Het staat ook buiten kijf dat het heel knap is wat Littell heeft gedaan in dit boek, en het is ook goed geschreven. Maar ‘gewone’ lezers heeft Littell wel met succes van zich vervreemd en dat vind ik persoonlijk geen aanbeveling. Hoe moet ik dan Een oude geschiedenis beoordelen? Ik kies maar voor het midden: 3 sterren.

[Federico Tommasi Zardini · Rating 5 out of 5]

Questo libro è folle.
Con una scrittura magistrale, elegante e a tratti sublime Littell mette in scena atti di violenza e lussuria, crudeltà e paura, senza il più benché minimo filtro.

Sembra di fare la sauna per poi gettarsi in mezzo alla neve con la pelle bollente che fuma. Continuamente.

Il romanzo è strutturato in sette capitoli in cui cambiando i protagonisti, le ambientazioni e il tono, ma alcuni elementi restano; dai dettagli delle coperte, alla posizione prona delle persone, la piscina, la violenza, la vita di coppia, la guerra e altri micro e macro leitmotiv che tornano e spariscono in continuazione, sollecitando il lettore a mettere in relazione le situazioni e le vite più disparate col fine ultimo di raccontare qualcosa che accomuna le esperienze di tutti.
Siamo esseri umani, che avanzano con lunghe o brevi falcate in corridoi bui e tortuosi finché non troviamo una maniglia che decidiamo di abbassare.

Un libro che non è per tutti, ma che ha una voce unica e riesce a raccontare la Vita e l'umanità nella sua accezione più brutale.

[Мартин Колев · Rating 1 out of 5]

Има книги,които просто не бива да бъдат издавани на български език и да продължат да си бъдат загадка за нас...

[Ben Koops · Rating 3 out of 5]

Een merkwaardig boek dat zich verzet tegen interpretatie en classificatie. Een duik in het diepe gewelf van het onderbewuste van de mensheid. Het symbolische begin van elk hoofdstuk, een duik in een zwembad is tegelijk een loutering van het vieze mens-zijn en alles wat daar aan kleeft. Het is gewelddadig, bruut en tegelijk lucide alsof dit alles van een afstandje wordt bekeken en gewogen. De karakters zijn naamloos, onpersoonlijk, een blonde man, een blonde vrouw en een paar personen van een meer fluïde genderidentiteit. In zeven hoofdstukken nemen ze in gewelddadige scenes afwisselend de rol aan van degene die het geweld ondergaat en degene die het uitdeelt. Zelden heb ik zo veel geslachtelijk verkeer in een boek mogen lezen, beschreven in eerste persoon, soms teder maar vaak gewelddadig hard en gericht op eigen genot. In elke denkbare rol, bij vergelijking zijn de boeken van Houllebecq doktersromannetjes. Littell zit dichter tegen die andere illustere voorganger aan; markies de Sade.

De scenes bevinden zich achter deuren in een lange gang die schijnbaar eindeloos doorgaat, een soort vagevuur. Telkens is onbekend wat zich achter de deur bevindt met een paar vaste plekken, een ruime studio, een hotel kamer en een mooi huis met een zwembad en grote tuin. Zo zijn er meer vaste dingen, zoals een dekbed met een motief van gras, een lunch van roggebrood en sardientjes. De kamers worden naarmate het verhaal voortgaat steeds meer vergaan en de personen in de kamers wisselen van geslacht. De persoon in de hotelkamer is soms een man soms een vrouw, afhankelijk van degene die binnenkomt. Alleen het blonde jongetje is een constante, die een hoofdstuk lang zelf ook door de gang loopt. Het lijkt een samengesteld gezin geweest te zijn, maar de verhoudingen zijn ondoorgrondelijk. Het verband tussen deze mensen is los, toevallig. De personen die de kamers binnen stappen weten ogenblikkelijk wat ze moeten zeggen en krijgen als het ware een rol toebedeeld. Ze zijn slaaf, of soldaat, vluchteling, of oorlogsverslaggever. Dit is waar het boek een zekere overeenkomst heeft met de rol van Littell die zelf in ontwikkelingslanden gewerkt heeft.

Het boek heeft dus geen hoofdpersoon en in principe ook geen plot. De enige constante is het zwembad, als een soort symbool voor reïncarnatie of hergeboorte. Het geweld is afstompend, de seks is murw en wekt zowel afkeer als fascinatie op. De karakters lijken hun seksuele vrijheid te vieren en de mogelijkheden van hun lichaam. Seks is een mogelijkheid om te ontsnappen aan het banale alledaagse, het is spanning en sensatie. Voor liefde lijkt nauwelijks een plek, er zitten scenes in die letterlijk het script van een porno film zouden kunnen zijn. De liefde is veelvormig en veeleisend, en het lichaam is een instrument in dit spiegelpaleis die vervormd een grauw licht werpt op de onderkant van het bestaan. Doffe ellende afgewisseld met vluchtige ontsnappingen. Alledaags leed, pijn en Holocaust, afgrijselijke oorlogen, zinloos sadisme en boven dit alles de dood. Het boek eindigt met een gruwelijke moordpartij in een haast middeleeuwse setting, met daarin weer de blonde vrouw met de knot. Een mysterieus gegeven, de blonde vrouw die weer terugkomt als slachtoffer. Vrouwen hebben eerder te lijden onder hun rol hier, mannen lijken alleen maar schoften.

Geen fijn boek dus, maar het was Cioran die schreef dat we als mensen sterker worden van het worstelen met kwaadaardige boeken. Genoeg om mee te worstelen hier. Hoe je er weer uitkomt is maar net de vraag.

[⚔️Kelanth⚔️ · Rating 2 out of 5]

Aspettavo con ansia il nuovo romanzo di Littell, io lettore estasiato da "Le Benevole" che considero uno dei miei libri preferiti; diciamo che ho ritrovato sicuramente lo scrittore che mi ha conquistato con il suo stile estremamente crudo e realista ma quello che mi ha deluso è sicuramente la storia, che sebbene mi sia piaciuta come sfondo ed idea mi ha lasciato alquanto perplesso nello svolgimento e nella rappresentazione fornita. Prima di tutto un chiarimento sul sottotitolo "nuova versione", l'autore ha preso un racconto che aveva scritto tempo prima e lo ha allungato nella forma di romanzo.

Non ci sono nomi in questo libro, tutto appare subito estraniante: un uomo biondo, una donna bionda, un'altra con i cappelli neri, un bambino e altri personaggi comuni che appaiono e scompaiono in tutti i capitoli. Sette capitoli che partono da una piscina e vengono chiusi da una porta, una corsa e un corridoio; tutte le storie raccontano la stessa storia vissuta però da più prospettive e in contesti leggermente diversi ma che hanno un minimo comun denominatore: la vita di famiglia, due amanti in albergo, un monolocale dedicato alla solitudine, una festa di gruppo e infine una scena di guerra. Cambiano i personaggi, gli oggetti e le situazioni, la storia subisce metamorfosi, ma è un continuo rimando alla precedente.

Il libro è molto particolare, anche troppo. Quello che mi ha più disturbato nella storia (sebbene io non sia propriamente un lettore di primo pelo) è il tasso elevatissimo di violenza ed erotismo estremo. Il sesso è presente quasi in tutti i scenari e viene descritto in tutte le sue forme, da autoerotismo a orgie omosessuali: ci sono delle scene allucinanti che prima incuriosiscono perchè scritte molto bene ma alla lunga stancano, arrivando a disgustare. Non che io sia un puritano, ma è il classico esempio calzante di quanto il troppo, stroppia.

Il libro è violento, freddo ed osceno, i personaggi sono distaccati e sebbene tutto sia scritto in prima persona il lettore vive tutto con lo stesso distacco dei protagonisti, tutto viene buttato sotto la luce senza nessun tipo di coscienza, senza rimarcare se sia giusto o sbagliato, tutto vissuto nell'attimo dell'ora perchè poi i personaggi escono di scena sbattendo una porta, corrono, si tuffano in una piscina e quando riemergono sono pronti a rivere il tutto all'infinito.

Mi ha lasciato un senso di solitudine profondo, ma non una solitudine come la conoscevo, ma bensì sporca e senza redenzione alcuna.

[Ludwika · Rating 2 out of 5]

Ciekawy pomysł zrealizowany w słaby sposób. Te przeplatające się historie można było wykorzystać inaczej niż tylko do pokazania seksu i przemocy w rozmaitych konfiguracjach. Nawet u Littella w takich ilościach obie te rzeczy przestają szokować, a zaczynają po prostu nudzić. Jeśli wydaje ci się, że nie można ziewać czytając opis gwałtu za pomocą szklanki po piwie, nowa powieść Littella udowodni, że można.

[Daniele Sannipoli · Rating 3 out of 5]

Si nasce e si muore nell’acqua, continuamente: quella di una piscina, o del mare, quella di una doccia, sporca, pulita, macchiata di sangue o invasa di ruggine. Acqua che fa nascere e mutare, acqua che fa morire. E nel mezzo dell’acqua, corpi. Corpi di uomini, di donne, di transessuali, corpi di bambini, corpi nudi, spalancati, maciullati, crivellati, corpi ammaccati, affamati, corpi che corrono e che vivono, prima ancora della volontà. È una vecchia storia, quella della vita, cieca, disperata, sorda, vita che perpetua se stessa, nella morsa della ripetizione e sullo sfondo di relazioni umane tanto assolute quanto spersonalizzate. Sette volte per sette capitoli, sette inizi, riflessi e sfrangiati in una miriade di specchi, vittime innocenti diventate carnefici, violentatori stuprati, bambini che muoiono e uccidono. E su tutto la stessa piattezza, lo stesso tono, la stessa atona inquadratura che impassibilmente descrive l’orrore che accade.

Non credo sia un caso che Littell abbia dedicato un libro, “Trittico”, alla figura di Francis Bacon: chi ha in mente i dipinti inquieti e disperati del pittore irlandese, non fatica a rivedere nei corpi descritti da Littell la stessa intensità dolorosa, la stessa violenta contorsione, le membra stirate, accartocciate, quasi dilaniate, perché il corpo, prima ancora della peronsa, pensa e agisce, subisce e crea, nella sua chiusura e nella sua dolorosa apertura. A tenere le fila di questo labirintico libro, il filo rosso della violenza. Rubo le parole alla scrittrice Sarah Kane per spiegarne la logica:

“La logica conclusione dell’atteggiamento che produce un caso isolato di stupro in Inghilterra è la violenza etnica in Bosnia. E la logica conclusione di come la società si aspetta che gli uomini si comportino in guerra.”

Ogni capitolo scritto da Littell, esplorando prima la famiglia, poi la coppia, poi ancora la solitudine e il gruppo, esita sempre in una scena di guerra, perché la violenza nel piccolo cresce e si manifesta nel grande, perché la violenza di un bambino che gioca con i soldatini è la stessa del generale che massacra i prigionieri. Nell’universo di Littell ogni azione ha lo stesso peso: mangiare, bere, dormire, evacuare e dunque la scrittura riporta tutto senza enfasi, senza scomporsi, come un cronista che assista al massacro. E in questa scrittura volutamente neutra, mi pare di leggere un dolore profondissimo, quello di chi ha visto l’oscenità del mondo e non sa ritrovare un briciolo di luce per sostenere la speranza. Detto altrimenti, questo è un libro di intenso nichilismo, ma un nichilismo che procede non per esplosioni e distruzioni, ma per un costante e perpetuo livellamento di ogni rilievo della realtà.

Quello che non funziona è che la ripetizione del modello per sette volte appare non necessaria e pleonastica e che la scrittura, come la violenza, finisce per alimentare sterilmente se stessa. Specie nelle scene in solitaria, quando l’azione non supporta l’attenzione, il libro scivola pericolosamente come una vite che gira e rigira scavando quello che è già stato scavato. E il sesso e la violenza che vivono sulle pagine appaiono alla fine come inutile gratuità. Solo alla fine, quando tutta la parabola è stata percorsa, in una rapida e improvvisa apertura, il dolore dello scrittore si manifesta nella sconcertante e assoluta disperazione della solitudine.

[Paolo Doni · Rating 2 out of 5]

Corpi svuotati, secchi, involucri di pelle rivestiti di tute e vestiti da sera, organi violati, smembrati, sparpagliati. La "vecchia storia" di Littell si ripete seguendo l'unica, grande narrazione che ha segnato la biografia letteraria dell'autore con "Le Benevole". I suoi personaggi appaiono completamente autocentrati nel corrispondere ai propri piaceri immediati, senza alcuno slancio sia in senso temporale (tutto viene vissuto nell'istante presente del qui e ora), che empatico (i rapporti tra persone sono regolati unicamente da logiche di dominazione/sottomissione). La storia, che si ripete con variazioni sul tema nei sette capitoli, è una scatola vuota per far sbatacchiare contro le pareti con più o meno violenza estrema, più o meno scene di sesso spinto, il protagonista di turno. La macchina narrativa si muove sul crinale sottile tra disgusto e assuefazione, ma in questo caso a mio giudizio finisce per prevalere la noia. Inevitabile, visto l'impianto del romanzo. Ma se a tratti compare anche, come secondo me emerge soprattutto negli ultimi capitoli, un non voluto effetto grottesco, l'incantesimo è riuscito solo a metà.

[Anna Dimitrova · Rating 1 out of 5]

Intriguing story concept, terrible execution. This book leaves you with nothing but a bitter taste and disappointment - gruesome fantasies, weirdly descriptive of the setting and some character attributes (almost wattpad-like) but vague on more important details, female characters scream 'written by men'. No one really talks or thinks about themselves like that.

[michal k-c · Rating 2 out of 5]

pas pour les faibles de cœur. Cependant - je ne suis pas tout à fait sûr de savoir à qui cela s'adresse. Moments de réalisme glaciaire ponctuée d'une sexualité fatiguée et violente. C'est vrai: Bataille est mort depuis longtemps

[Nacho G. · Rating 5 out of 5]

Obra maestra, simplemente. Dirán los corazones pusilánimes que tiene demasiado sexo y violencia, pero eso es precisamente esta novela. Un juego especular de nueve variaciones sobre la identidad. Es un disfrute mayúsculo dejarse llevar por la prosa magistral. Para lectores.

[César Correa Martínez · Rating 1 out of 5]

Me parece increíble que quien escribió Las benévolas, una obra maestra, salga con esta novela. Descripciones repetitivas, ordinarias, a veces sin sentido. Creo que leí la palabra riñón más veces que nunca en la vida.

[Grzegorz Kuśmierczyk · Rating 1 out of 5]

Ojej, takie naśladownictwo „Ulissesa”, wiele strumieni świadomości, tylko z dużą ilością penisów w akcji. Treść absolutnie mieści się w penisach i o co „kaman” nie wiadomo….. Bez wykładni znawców literatury nie do zrozumienia dla profana….. Rarytas……

[Nadia Costa · Rating 3 out of 5]

Un exercise de style, certes. Mais qui ne m'a pas convaincue malgré le Prix Sade que Littell a gagné avec cette oeuvre en 2018.