Natte dozen

by Marnix Peeters

Oscar Van Beuseghem is a man you hate to love - of omgekeerd. Als kind misbruikt door zijn moeder, een hele rist buurvrouwen en zijn nonkel André, is hij uit op wraak. En nog geen beetje. Op wie hem pijn deed, maar ook op de rest van de wereld. Vrouwen voorop. En negers. Zeker negers. (En Japanners, Italianen, lesbiennes, overspelige echtelieden, dikkerds en oudjes, zoals het hem uitkomt.) Intussen raakt hij in een bizarre strijd verwikkeld met zijn kameraad in de psychiatrische instelling, leert hij van Fanta, een meisje uit Zuid-Soedan, wat echte liefde is, en moet hij opboksen tegen de zwendelpraktijken van Serge Van Houffelen, de man die geen moeder heeft.

Genres: Fiction, Literature, Novels

324 pages, Paperback

First published August 23, 2013

About the author

Na een carrière bij de radio (Studio Brussel), in de rockjournalistiek (Humo, Oor) en als interviewer en reportagemaker (Het Laatste Nieuws, De Morgen) trok Marnix Peeters (°1965) zich in 2010 terug op een berg in de zuidelijke Oostkantons, waar hij aan het schrijven ging.

De eerste resultaten zagen in 2012 het daglicht: onder auspiciën van Robbert Ammerlaan verscheen toen bij De Bezige Bij zijn debuutroman, De dag dat we Andy zijn arm afzaagden. Het boek verscheen ook in het Italiaans (Il giorno che segammo il braccio a Andy).

Een jaar later volgde Natte dozen — een gemene, ophefmakende roman, die in de iTunes-store werd gecensureerd (N***e dozen) en die wekenlang in de top 10 stond.

Na zijn overstap naar Prometheus (2014) verscheen bij dit Amsterdamse uitgeefhuis De tenondergang en de ongelooflijke wederopstanding van Eddy Vangelis. Peeters werd in dat jaar gevraagd om deel te nemen aan De Slimste Mens Ter Wereld.

Volgden: de novelle De Trapchauffeur (2015, een uitstapje naar het Hollands Diep van ontdekker Ammerlaan), Niemand hield van Billie Vuist (2015, Prometheus) en de sequel op Natte dozen, Kijk niet zo, konijntje (2016, Prometheus).

De columns die Peeters wekelijks voor De Morgen schrijft, werden gebundeld in Zei mijn vrouw, het eerste boek bij Pottwal Publishers, een uitgeefinitiatief van de auteur zelf.

Bij hetzelfde huis verscheen in het najaar van 2017 de roman In elke vrouw schuilt haar moeder, een road novel. Ik heb aids van Johnny Diamond volgde in 2018.

Na haar dood in 2018 verwerkte de auteur zijn herinneringen aan zijn moeder — haar leven en lijden — in Zo donker buiten. Afscheid van een moeder met alzheimer. De met linnen beklede hardcover verscheen begin 2019 bij Borgerhoff&Lamberigts. Nog in dat jaar maakte Peeters samen met zijn vrouw Jana Elza Wuyts een reeks historische citytrips door België: met de Guide Michelin van 1939 in de hand (de laatste voor WOII) reisde het duo naar verschillende toeristische bestemmingen in het land. Het reisverslag verscheen in reeksvorm in de krant Het Nieuwsblad en vervolgens, uitgewerkt en aangevuld met twee e-boeken, als boek (De zomer van 1939, Standaard Uitgeverij & Pottwal Publishers).

Ook van Peeters’ hand zijn het reportageboek over volksdevotie God in Vlaanderen (2011, Van Halewyck) en de bibliofiele uitgaven Der Pottwal (2016, De Carbolineum Pers) en Femke en Lobke gaan veldrijden (2019, De Carbolineum Pers) , beiden geïllustreerd door de auteur.

In het najaar van 2020 verschijnt de roman Oogje. Het kleine meisje uit de Lange Tafelstraat bij Het Getij, de nieuwe uitgeefcel van Robbert Ammerlaan bij De Arbeiderspers.

Reviews

[Bruno · Rating 1 out of 5]

Wat een kutboek. Ik had bijna geschreven 'letterlijk', maar een boek is geen vrouwelijk geslachtsorgaan --dat zou zwaar kunnen tegenvallen voor de daarop beluste man. Of vrouw. Voorgaande is trouwens een fijne staalkaart van wat u kan verwachten, 324 pagina's lang. Waar "De dag dat we Andy zijn arm afzaagden" nog kon worden beschouwd als een opmerkelijk debuut, zet zich met "Natte dozen" in weinig creatief format neer. Peeters haalt bijzonder veel mosterd bij Brusselmans, en als u dat soort condiment graag over uw kopvlees uitsmeert, dan zult u bij Peeters ongetwijfeld sterk aan uw trekken komen. In werkelijkheid is het boek vooral saai, al ken ik volk dat ongetwijfeld een intellectueel discours kan opzetten over de merites ervan. Laat u door hen niet in de luren leggen, en lees liever Mieke Maaike nog eens. Of De Paradijsvogel. Boon, dat was pas een schrijver.

[Joke · Rating 1 out of 5]

Ik las goede commentaren op dit boek, maar zelf vond ik er niets aan. Zelfs niet als grappig, luchtig gedurfd tussendoortje.
De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik het boek niet heb uitgelezen, dus misschien heb ik het te vroeg opgegeven.

Maar ik betwijfel het.

[Joost van Hoek · Rating 4 out of 5]

Het is bijna duivels hoe Peeters je zo lang met een klootzak van een hoofdpersoon kan laten meeleven.

[Christophe · Rating 5 out of 5]

Het siert allicht geenszins dat ik dit soort zwarte humor en choquerende vetzakkerij hilarisch vind, maar zalig zijn de simpelen van geest.

[Laurent De Maertelaer · Rating 2 out of 5]

Ja ja, het leven is een strijd en Peeters maakt dit nog maar eens duidelijk in een schrijnend en indroevig boek dat hier en daar plotgewijs ineenzakt als een volbakken vissoufflé, maar wie maalt daar om in dit perverse universum waar schokken om te schokken de normaalste zaak is. Hoe goorder hoe liever, daar is het Peeters duidelijk om te doen en dat werkte soms wel wat op mijn kleine teen. Bij wijlen schuddebuikend grappig en - het moet gezegd - geschreven in een consistent zwierige stijl die zich in één reutelende ruk laat weglezen.

[Nathan · Rating 3 out of 5]

Ondanks de afwezigheid van een sterk plot en ondanks de fragmentarische structuur, dendert de roman razendsnel voort, terwijl het hoofdpersonage veel rake en pijnlijke opmerkingen maakt. Die stemmen, wanneer men het cynisme verteerd heeft, weleens tot nadenken over het leven. De gortigheid ligt er al te vaak zeer dik op, maar dat mag en kan haast niet de stilistische pret bederven.

[Gunter Schoonacker · Rating 3 out of 5]

Natte dozen is een roman van Marnix Peeters. Marnix Peeters, voormalig muziekjournalist, debuteerde in de zomer van 2012 met de roman “De dag dat we Andy zijn arm afzaagden”. In de zomer van 2013 verscheen de roman “Natte dozen” die na amper een maand al een vierde druk realiseerde. Natte dozen vertelt het verhaal van Oscar van Beuseghem, die een ietwat vreemde, verbitterde kijk heeft op de wereld. Het verhaal vertelt over de brieven die hij schrijft en onvangt van Fanta, een meisje uit Zuid-Soedan, maar evengoed op de bizarre relatie die hij onderhoudt met Serge Van Houffelen, die elke maand een bedrag van de rekening van Oscar van Beuseghem haalt om Fanta te steunen. Tot slot vermelden we ook dat pakweg de gehele familie van Oscar van Beuseghem aan bod komt. Oscar van Beuseghem werd misbruikt door zijn moeder, zijn tante, zijn nonkel Dré en een hele rist buurvrouwen. Dit misbruik ligt aan de basis van zijn woede op de wereld. Oscar van Beuseghem haat zowat iedereen, zijn familie uiteraard, maar ook negers, lesbiennes, overspeligen, kortom iedereen die in zijn vizier verschijnt.

De roman “Natte dozen” is grof, hilarisch, racistisch, vulgair maar ook intriest. Oscar van Beuseghem blijkt immers niet de man van staal te zijn, ongevoelig en hard, zijn laatste middagmaal vanuit de hoogte uitbrakend over de rest van de wereld. Fanta, het meisje uit Zuid-Soedan, weet Oscar van Beuseghem echt wel te raken. De roman blijft evenwel luchtig om lezen en nodigt de lezer uit om het boek in één ruk (mijn excuses voor deze term) uit te lezen. Ik kan het boek zeer zeker aanraden om te lezen aan iedereen die houdt van georkestreerde chaos. Natte Dozen is immers een roman die zegt waar het op staat, er wordt géén blad voor de mond genomen. Natte dozen, je bent voor of je bent tegen... een middenweg bestaat niet.

[Marc Tiefenthal · Rating 3 out of 5]

De onderhond zoals we hem onderhands wel kennen; psychopaat uit noodzaak. De invalshoek van Peeters is origineel. Niet iedereen schrijft een boek op die manier. Enkel Marnix Peeters. Voor de rest kan dit boek me niet echt boeien. Het is verschenen na het jaar 2000 en zou dus vol fouten moeten staan. Nee hoor, slechts twee fouten gevonden. Dat is goed voor een derde ster.

[Josephine Meeder · Rating 3 out of 5]

Dit boek geeft een dubbel gevoel, het is zo grof en mens onvriendelijk geschreven maar zodanig dat het ook weer onderhoudend is. Kortom, ik heb het uitgelezen maar weet niet goed of ik het nu moet aanraden om het ook te lezen.

[Mieke Clymans · Rating 2 out of 5]

De korte hoofdstukken maken het makkelijk leesbaar.
Toch veel herhaling.
Hoewel ik begrijp dat het humoristisch bedoeld is…toch te veel negatieve commentaar en spotten met vrouwen en ‘negers’. Echt niet leuk meer.

[Jan De · Rating 4 out of 5]

Een boek dat je maar moeilijk kan neerleggen. En tegelijk wil je niet dat het ophoudt...
Magnifieke zinnen, en de zichzelf bevestigende redeneringen van Oscar zijn geweldig !

[Krist · Rating 1 out of 5]

Letterlijk een kutboek. Sommigen zouden het waarschijnlijk gedurfd noemen, ik vond het vooral ergerlijk.

[Ingmar Baeyens · Rating 5 out of 5]

Oscar Van Beuseghem is by far mijn favoriete literaire held van het moment!

[Anke · Rating 1 out of 5]

Niet mijn stijl. Te grof, te overdreven,...

[Ivan Colman · Rating 1 out of 5]

Ik slaag er nooit in een boek samen te vatten in één woord, doch voor dit gedrocht kan ik dat wel. Bagger ! Te mijden.

[Jan Moens · Rating 3 out of 5]

5/10

[Axelle Vanderlinden · Rating 3 out of 5]

Humoristische schrijfstijl. Leest vlot

[Remy · Rating 1 out of 5]

Misschien had ik hier 40 jaar geleden om kunnen gniffelen, nu niet meer. Heb het zo'n 80 pagina's volgehouden. Erg vervelend...

[Silke Van Maele]

Heftig

[Marc Roovers · Rating 1 out of 5]

Als je de vuilspuiterij weglaat blijven enkel de leestekens over. Vermijden.

[Ellen S. · Rating 1 out of 5]

Al andere boeken van Peeters gelezen die ik wel redelijk goed vond. Ik was met andere woorden voorbereid. Op pagina dertig toch maar gestopt wegens te degoutant. Jammer!

[Celine · Rating 2 out of 5]

eerlijke, ruwe schrijfstijl. voor mij inhoudelijk te enerverend, en grof maar te eenzijdig. hoofdpersonage is te zwart-wit. goed boek, maar persoonlijk geen aanrader.

[Cédric Raskin · Rating 3 out of 5]

Lang geleden dat ik een boek nog eens de volle vijf sterren gaf. Maar dat verdiende Marnix Peeters' debuut ('De dag dat we Andy zijn arm afzaagden') dan ook. Het tweede boek is voor een schrijver altijd het moeilijkst. Op zoek naar bevestiging. En daar is Peeters met dit boek misschien niet volledig in geslaagd.

Wel als het op stijl aankomt. Want miljaar, die kerel kan schrijven. Zo plastisch en herkenbaar, ook in dit boek weer heb ik soms letterlijk hardop moeten lachen. En dat doe ik niet vaak, doorgaans glimlach ik fijntjes van intellectueel genot. Maar hoe het hoofdpersonage zijn lezersbrieven aanprijst bij de krantenredacties, is heerlijk gewoon. Of 's mans bitsige correspondentie aan zijn aartsrivaal, en zijn prozaïsche manier om zijn medeburgers het leven zuur te maken, dat is volop literair genieten.

Alleen is de balans er helemaal niet meer. Kon hij in zijn debuutroman acrobatisch balanceren tussen die verrassende eloquentie, de naïviteit van zijn hoofdpersonages, en zijn wellicht persoonlijke frustraties en staalharde wereldbeeld, gaat Peeters in dit boek zwaar uit de bocht. Wordt het teveel Brusselmans. Tetten en negers en hoeren en van die platitudes. In overvloed. Subtiliteit nihil dus, gewoon wat heilige huisjes inschoppen voor de kick.

Het ontmaskeren van de politieke correctheid via zoveel linguïstische grofheid is misschien wel het opzet van het boek, waar hij dan ongetwijfeld in geslaagd is. Toch verliest de roman hierdoor veel aan de frisse subtiliteit van de voorganger. En laat net die balans tussen dat subtiele en de harde realiteit de succesformule zijn.

Maar: geen potten gebroken. Na het lezen van het debuut ontleende ik in de bib prompt de drie volgende boeken van Marnix Peeters. En die ga ik alle drie ook lezen. Hopelijk beleef ik evenveel plezier aan de volgende twee, dan ben ik dik tevreden.

[Marnix Verplancke · Rating 4 out of 5]

Vanuit een psychiatrische instelling overschouwt de bejaarde Oscar Van Beuseghem zijn leven, hoe hij als kleine jongen een jurkje aankreeg, waardoor zijn klasgenoten hem ‘poppemie’ noemden, hoe hij misbruikt werd door zijn oom André, en hoe hij door diens vrouw Albertine ‘s nachts uit bed werd gehaald om te figureren in de seksfantasieën die ze met haar schoonzus en nog een paar andere vrouwen uit de gemeente beleefde. Die kindertijd deed Oscar geen goed. Hij werd er een rechtse rakker door, luisterend naar god noch gebod en zijn lust botvierend op zijn omgeving. In Natte dozen schildert Marnix Peeters een haarfijn portret van een helse man, iemand die de wasserijsector inging ‘voor de wijven’, maar hen vervloekt wanneer ze zwanger worden. Hij heeft iets tegen positieve discriminatie en tegen vrouwen die auto rijden omdat ze alle paaltjes neermaaien. Hij verfoeit kinderen, asielzoekers en priesters, maar meest van al dikke lesbische negerinnen en die gevoelens steekt hij niet onder stoelen of banken, nee, hij verwoordt ze in lezersbrieven aan kranten en tijdschriften. Alleen Fanta, zijn Zuid-Soedanese foster-kind, kan enige sympathie bij hem opwekken, al blijven zijn denigrerende opmerkingen ook tegen haar niet achterwege. Peeters schrijft hier nog scabreuzer dan in zijn debuut De dag dat we Andy zijn arm afzaagden, met meer gruwelijke details en een luidere sarcastische lach als achtergrondrefrein. Waar zijn de grenzen, vraag je je af en met ieder hoofdstuk blijken die weer een stukje verder te liggen. In een grandioze, satirische parabool verpakt Peeters zijn relevante existentiële en politieke boodschap - ontken het beest niet in jezelf - in een baldadige humoreske waar zelfs de ergste zuurpruim geheid dubbel van gaat.

[Natasja · Rating 2 out of 5]

300 pagina's lang gefulmineer, maar dan wel grappig gefulmineer. Helaas blijft het daar ook bij, af en toe lachen, and that's it. Het hoofdpersonage blijft vlak, en roept geen speciale gevoelens bij me op, geen afkeer, geen begrip, en staat al klaar in m'n hoofd om vergeten te worden.
Volgende keer een beetje minder gechoqueer om te choqueren (altijd saai in een boek) en wat meer aandacht voor karakterbeschrijving en plot, want ik hou best wel van Peeters' schrijfstijl.
Leuk tussendoortje, maar een roman mag wel wat meer te bieden hebben.

[Geert · Rating 4 out of 5]

Lang geleden dat ik nog zo een heerlijk fout boek gelezen heb. Ontmoet Oscar Van Beusegem, misantroop eerste klasse die in 85 gestileerde stukjes fulmineert tegen iedereen (vooral zwarten, lesbo's, vrouwen, werklozen, ...) en vakkundig wraak neemt op al wie hem onrecht heeft aangedaan. Ik kan me het plezier inbeelden van Marnix Peeters terwijl hij dit neerpende.

[Nikè · Rating 4 out of 5]

Ondanks de zware (en soms gore) onderwerpen, vond ik dit boek hilarisch! Ik heb het met plezier gelezen. De brieven waren een leuke afwisseling, maar ik vond het verhaal van Oscar echt meeslepend. Natte dozen deed mij soms denken aan Vochtige streken van Charlotte Roche, ook zo een boek waar je stiekem van moet genieten...

[Jurgen · Rating 4 out of 5]

Een fijn boek om lezen, al begrijp ik dat de meningen verdeeld liggen. Het hoofdpersonage is er eentje die men dunkt enkel in de geest van een schrijver kan ontstaan. Het geheel voelt heel 'Brusselmans' aan, al kan dat een mooi compliment zijn.

[Anja Galle · Rating 3 out of 5]

Schaamteloos, onbeschoft,seksistisch, stout,...
Maar toch ook grappig,ontroerend, beklijvend.
Een leuk boek dat ook heel gemakkelijk leest! Je bent steeds benieuwd naar het volgende hoofdstuk.
Ik ga nu 'De dag dat we Andy zijn arm afzaagden' lezen. Hopelijk bekoort mij dit ook zo!

[Hans Devriendt · Rating 2 out of 5]

Dit boek wou ik eerder uit nieuwsgierigheid lezen... Er werd zoveel over gezegd en geschreven dat het niet meer schoon was... Wel kameraad, een toevoeging tot het erfgoed van de Vlaamse literatuur zal het zeker niet worden.