‘Bij vlagen kan het écht niet, dit boek. Het is één van de redenen dat het zo fantastisch is.’ – Gerwin van der Werf
De jonge, mooie androgyne zonnepriester Heliogabalus wordt door het volk verafgood en tot keizer van de Romeinen verheven. Drie jaar lang zal hij over Rome heersen, totdat het volk zich van hem afkeert. Gewaagd van Couperus zijn de lhbti+-personages in De Berg van Licht. Continu worden lichamen aangeraakt, gestreeld en gekust, wat deze roman enorm zinnelijk maakt. Louis Couperus was zich terdege bewust van het effect dat dit boek zou hebben; ruim honderd jaar later heeft het in deze gemoderniseerde uitgave niet aan verbeeldingskracht ingeboet.
Louis Marie-Anne Couperus (June 10, 1863 – July 16, 1923) was a Dutch novelist and poet of the late 19th and early 20th century. He is usually considered one of the foremost figures in Dutch literature.
Die rijke, gulle, wulps en wellustig kronkelende volzinnen, daar kan zelfs Pfeijffer nog een puntje aan zuigen. Het is goed dat de Tzumprijs voor de mooiste zin nog niet bestond in 1905, want anders was elke afzonderlijke zin in deze schitterende roman voor bekroning in aanmerking gekomen.
Natuurlijk is dit een historische roman over decadentie met de piepjonge keizer Heliogabalus in de fascinerende hoofdrol, maar de werkelijke protagonist van De Berg van Licht is de Menigte. Het is bijzonder knap hoe de grillige verlangens van de mensenmassa invoelbaar worden gemaakt. Nog knapper is het dat begrijpelijk wordt gemaakt dat de verregaande decadentie van Heliogabalus in feite een creatie is van diezelfde massa. De aandacht voor de psychologie van de menigte maakt deze roman op een verontrustende manier actueel.
Het eerste hoofdstuk van het derde deel, waarin veertig pagina’s lang een grotesk nachtelijk feest in het paleis wordt beschreven dat het kantelpunt vormt van de roman, is van absolute wereldklasse.
De Nobelprijs voor de literatuur bestond al wel in 1905. Couperus had die verdiend.
THE GOOD NEWS: it's free on ebook!! THE BAD NEWS: it's in dutch.
FURTHER GOOD NEWS: the german translation is free and i know german!!! FURTHER BAD NEWS: when i say "i know german" i mean "i studied it at GCSE and got the highest grade however my grasp of the language is still atrocious"
Gelezen toen ik 16 was: wat een exuberante-barokke stijl, maar ik was er helemaal weg van! Couperus brengt een evocatie van het Rome van de 3de eeuw, met de decadentie rond de keizer Heliogabalus dik in de verf gezet. Ik herlas onlangs nog enkele passages: dit lijkt eigenlijk niet meer leesbaar, vrees ik.
De triltintelende hemel en wat dies meer zij, die tedere sfeer met fraaie neologismen voor de lezende fijnproever, het is genieten van het impressionisme ten top; de uiterste decadentie in het wrede Rome zo overladen beschrijven dat je bij het lezen de walging bijna fysiek voelt, dat is beide Louis Couperus in zijn roman ‘De berg van licht’ in grootse vorm. JM
Het boek is geschreven in de Belle Epoque en dat zie je aan het taalgebruik. In het begin komt het vreemd over. Exotisch, met teveel krullen, versieringen en herhalingen. Maar na enkele paragrafen begint de schoonheid van het woordgebruik op te vallen en ben ik verliefd op de schrijfstijl:
'Triltintelen, op blote zool en krakelooze sandaal, weêrschijnen, kuste de Moor dien voet, zijlinksche lonk, stortstroomen, behaagziek' etc. De woorden bewegen en komen tot leven op het blad, zeker in de massascenes.
Het verhaal gaat over Elegabalus, zijn keizerswording en zijn val. Dat is de historische achtergrond. Maar eigenlijk gaat het over liefde. Het verlangen naar liefde en naar geliefd zijn. Liefde voor schoonheid. Liefde voor de zon, voor de mysteries, voor Emessa, voor Rome, voor Hydaspes, voor Narr, voor familie, het volk, de legioenen, zijn gemaal, liefde voor het noodlot. Over minder nobele liefdes, liefde naar macht, naar roem, naar wraak, naar wreedheid, oppervlakkige liefde naar benoemingen, naar goud, naar gevlei.
Over twee werelden, de Syrische en Romeinse, die onverzoenbaar blijken te zijn. Over een oude vrouw die macht zoekt. Over het gekonkel van de Christenen, die ook macht zoeken en vinden.
Louis Couperus is duidelijk verliefd geworden op zijn thema, op zijn keizertje, op zijn mooie zonnepriestertje dat zo mooi kon dansen dat iedereen op hem verliefd werd. Verliefd ook op de antieke ziel van Elegabalus. Aziatisch, vroom, dweepziek, behaagziek, ingewijd in de mysteries.
‘Hij is de laatste weerschijn van de Antieke Schoonheid en de Antieke (Egyptisch-Chaldeeuwsche) Wijsheid’ zegt hij zelf.
Grote schrijvers schrijven boeken die onder je huid kruipen. Die je bijblijven, die je veranderen, waar je spontaan een glimlach van krijgt als je aan het boek denkt of zelfs onbewust, zonder aan het boek te denken. Couperus is zo een schrijver. Langzaam en stijlvol tatoeëert hij beelden en scenes onder je huid waar ze levenslang blijven zitten.
Er zijn veel fascinerende keizers maar Heliogabalus haalt ongetwijfeld de shortlist. Zijn korte maar boeiende regeerperiode vormt de ideale inspiratie voor de decadente auteur Louis Couperus. Verwacht geen waarheidsgetrouwe biografie waarin genuanceerd de laatste wetenschappelijke inzichten worden gedeeld. De keizer en zijn decadente hof vormen eerder het ideale canvas waarop Couperus al zijn decadente fantasieën schildert, met als hoogtepunt een bacchanaal dat alle verbeelding overstijgt. Couperus is meesterlijk in het beschrijven van "de Massa", massapsychose en hoe volatiel de gunst van diezelfde massa is, nog steeds uiterst actueel om te lezen. Het androgyne karakter van het hoofdpersonage is eveneens fascinerend, de erotisering van adolescenten en zwarte slaven voelt dan weer bevreemdend aan.
Ik heb hier veel gedachtes over. Vooropstaat dat het prachtig geschreven is. Echt heel mooi. Het leest als een schilderij. De woorden zijn glimmend, goud, en ze krullen over de pagina. Elke zin vormt een nieuw distinct beeld. Het is decadent en magisch. Een beetje als de reflectie van de zon op het water, of misschien de eerste zonnestralen op een lentedag. Soit! Het is prachtig
Maar heb je ooit geprobeerd om een kabbelend beekje te lezen? Dat dacht ik al. Nee, want dat is rete verwarrend!! Door de schone beelden zie je bijna het boek niet meer. Je moet hiervoor of HEEL erg de tijd nemen, of een leesniveau bezitten wat zelfs mij als fervent lezer ver te boven gaat. Het boek is dus moeilijk te volgen, en de verhaallijn leek ook niet heel sterk. De symboliek en thematiek was echter wel weer extraordinaire !
Als een wasem patchoeli spreken kon, dan zou hij dit verhaal vertellen.
Met een zekere terughoudendheid begon ik aan deze roman, maar de wetenschap dat het een bron van inspiratie vormde voor Ilja Leonard Pfeijffer bleek de ideale aanmoediging. De taal is weelderig en overdadig, maar vloeit harmonieus samen met de thematiek. "De berg van licht" is een meesterwerk dat niet alleen de dualiteit van de menselijke natuur onderzoekt, maar ook vooral de kracht en invloed van de grillige massa op zowel de samenleving als het individu blootlegt.
As is usual for Couperus' historical novels, the descriptions are exceedingly scenic and evocative. The dialogue may be somewhat over-dramatic for some people's taste, but I as usual enjoyed it very much. Overal a pretty dramatic, yet romantic story, laced with the usual descriptions of violence and excess expected from descriptions of Roman emperors.
48 jaar geleden gaf Prof. Marcel Janssens ons bijna een trimester lang les over de kracht van de inleidende beschrijvingen in de boeken van Louis Couperus. "De Stille Kracht" stond op de literatuurlijst en vond ik een machtig boek. Terloops zei hij dat "De Berg van Licht" misschien wel zijn meesterwerk is. Ik kocht het toen en las het nu pas (al merkte ik aan oude bladwijzers dat ik het al eerder eens probeerde - curieuze bladwijzers trouwens, een verpakking van een condoom en een snipper van het eerste behang in ons eerste huis, circa 1985). Het is doorbijten en ik snap dat ik eerder afhaakte. I.L. Pfeijffer schrijft op Goodreads over deze roman: "Die rijke, gulle, wulps en wellustig kronkelende volzinnen, daar kan zelfs Pfeijffer nog een puntje aan zuigen." De eerste zin telt 9 regels en beschrijft de lucht, de hemel. Het unieke aan dit boek is dat niet de "knaap-keizer" Heliogabalus de hoofdfiguur is maar de Meningte, de massa. Het is het volk dat hem, de keizer, aanspoort om ambitieus te zijn, om "show te verkopen". Hij is de speelbal van het volk of anders gezegd, hij is verslaafd aan hun bewondering en verering. De roman is een lang uitgerekt taaldelirium, een gigantische orgie van wulpse zinnelijkheid, van wufte behaagziekte. De taal van Couperus is natuurlijk gedateerd (het boek is van 1905), maar het blijft een uitzinnig bravourestuk hoe de decadente sfeer aan het Romeinse hof in wonderlijk meanderende perioden (zo heten die lange zinnen toch hè?) wordt beschreven. Het was een pittige rit, het lezen van dit boek, maar het was het wel waard!
Moeilijke historische roman, geschreven in 1904-1905 over keizer Antonius die (ruim 200 na Christus) als God van het Licht heerste, meer door Oosterse dan door Romeinse cultuur gevormd. In een cultus van Man-Maagd zijn, en perverse liederlijke overdaad, gaat hij zo tekeer dat zijn meer Romeinse halfbroer Alexander hem na enige jaren opvolgt, na een bloedige opstand.
Het verhaal is spannend, een drama over hoogmoed, noodlot en volksmennerij, en staat bol van de verschrikkelijkste wandaden, liefdes- en geweldsorgieën, politiek gekonkel en godsdienstwaanzin - opgeschreven in in zeer ouderwetse taal (18e eeuws), met heel veel door Couperus zelf verzonnen gestapelde woorden, Latijnse woorden en namen. Dat maakt het niet makkelijk …
Blij dat het gelezen heb, het was de moeite waard - leerzaam en een out-of-the-box ervaring. Het leven in Rome moet in die jaren afschuwelijk en fascinerend zijn geweest, met extreme uitwassen, overtuigingen en machtswellust. Enig lichtpuntje: echte liefde tussen mannen mocht in die wereld wel bestaan.
heb heel wat boeken van Couperus gelezen maar nog nooit een over de oudheid. Dit is een historische roman over de opkomst en ondergang van Bassianus-Antoninus-Helegabalus. Hij is een jonge, androgyne Syrische zonnepriester die door de Romeinen tot keizer wordt verheven. Van 218 tot 222 heerste hij over het in verval rakende Romeinse Rijk. Het is weer even wennen aan de bloemrijke taal van Couperus (geschreven in 1905) maar dan grijpt het verhaal je toch stevig. Onvoorstelbaar hoe decadent Rome was in die tijd. Slaven, hoeren, beesten en zelfs aan het leven van zuigelingen werd geen enkele consideratie gegeven. De goden waren almachtig. Je krijgt nog medelijden met de jonge keizer terwijl hij zelf ook iedereen tegen iedereen uitspeelde. Het boek is erg homo-erotisch maar prachtig geschreven.
Couperus in overdrive. De schoonbillige androgynen vergeet ik niet meer . Maar het wérkt, zowel om een sfeer van verstilling en kwetsbaarheid op te roepen, als om de zinnelijke extase neer te zetten van de menigte die zich opdringt om de jonge Bassianus, Hogepriester en Incarnatie van Helegabalus, God van de Zon, te zien dansen rondom de Zwarte Steen in Emesa (het huidige Homs). Couperus stapelt woord op woord en gunt je nauwelijks adem, je kunt niet anders dan mee in alle uitzinnigheid. Aan het eind van deel 1 is de 15-jarige Bassianus keizer van Rome: keizer Marcus Aurelius Antoninus (218-222), met als bijnaam Helegabalus. In de delen 2 en 3 gaat het mis. Ik heb nu alleen deel 1 gelezen, de rest komt nog.
Ik heb echt gezwolgen in de schitterende taal van Couperus. Wat voelt het fijn dat om in alle rust écht een verhaal voorgeschoteld te krijgen. Hij schetst in alle kleuren van de regenboog, wisselt af tussen extreem lange, voortrazende zinnen en to the point korte zinnen. Langzaam, uitvoerig en met nadruk. Een verademing en wat mij betreft terecht een klassieker onder de Nederlandse schrijvers. Dit smaakt naar meer.
De unieke, barokke schrijfstijl van Couperus vertelt op bedwelmende wijze de tragedie van keizer Bassianus, de Helegabalus. Een historie die misschien wel van alle tijden is, maar des te bijzonderder is vanwege de tijd waarin het geschreven is; de seksuele vrijheid wordt verhuld onder de mantel van geschiedkunst en oosterse mystiek.
• Macht moet verbonden zijn met innerlijke waarden, anders vernietigt ze. • De zoektocht naar grootsheid zonder zelfkennis leidt tot vervreemding. • Religie kan helend zijn, maar ook misbruikt worden als machtsspel. • Zonder verbondenheid met anderen wordt de mens een schim van zichzelf. • Culturen sterven niet aan vijanden, maar aan innerlijke leegte
Voor de schrijfstijl van Couperus zijn vijf sterren eigenlijk niet genoeg! Wat een prachtige zinnen en wat een prachtige woorden! De inhoud van het verhaal vind ik minder vandaar vier sterren. Maar zeer zeer de moeite waard!
Begonnen, ogen getrokken ( niet over inhoud, maar taal). Taal werd kunst, elke zin een kunstwerk...maar op den duur rest alleen dat. Inhoud is daardoor ondergesneeuwd en moeilijk te begrijpen.
Historische roman waarin de Syrische zonnegod Elegabal uitgeroepen wordt tot keizer van het Romeinse Rijk omstreeks het jaar 218. Indrukwekkende beschrijving van de populariteit en neergang van keizer Bassianus Antoninus en oppergod Helegabalus in dezelfde persoon en het gekonkel en gemarchandeer van zijn grootmoeder (Julia Moeza) en moeder (Julia Semiamira). De rivaliteit tussen Antoninus en zijn volle neef Alexianus is vanaf het beging duidelijk en krijgt zijn climax in het derde deel gedurende de strijd op leven en dood tussen de beide kampen. Opmerkelijk is Couperus' bijzondere stijl en taalgebruik om tijd, plaats en omstandigheden zo uitgebreid en beeldend mogelijk weer te geven. Bijzonder is bovendien Couperus' fixatie op de menselijke geaardheid naar lichaam en geest. Diepere karaktertekening zoals in eerder werk is hier achterwege gelaten.
Dit boek gaat over Helegabalus (of Heliogabalus), een tiener die keizer was van 218 tot 222 na Christus. Het begint in Emessa (Syrië) vlak voordat hij tot keizer wordt uitgeroepen en gedurende het boek wordt toegewerkt naar zijn noodlottig einde te Rome. Het is prachtig geschreven en heeft een mystieke sfeer. Het plot is intrigerend en het hele boek zit vol directe en indirecte homoseksuele erotiek (Couperus viel echt heel duidelijk op mannen). Zou dit boek aanraden aan mensen die houden van mooi taalgebruik en willen wegdromen bij beschrijvingen van het oude Rome.