What do you think?
Rate this book
Ancient And Medieval Siege Weapons: A Fully Illustrated Guide To Siege Weapons And Tactics
There is something alluring about ancient methods of warfare that have been made obsolete by this modern era of computers and machines. Before the days of tanks and machine guns, there were scaling ladders, battering rams, siege towers, throwing machines, bores, and agger. Weapons such as these symbolize power, protection, control, and defiance. Ancient and Medieval Siege Weapons allows readers to actually re-create their own medieval weapons with clear, step-by-step instructions.
Military history buffs can find siege weapons of Ancient Egypt, Judea, Assyria, Persia, Greece, and Rome, as well as those of the Gauls and Teutons, the Byzantine Empire, the Muslim World, and Medieval Europe, all described with incredible detail and accompanied by illustrations and photographs. Konstantin Nossov offers new ways to reconstruct various siege weapons that are based on his analyses of the works of ancient and medieval authors, Vitruvius, Vegetius, Apollodorus, Athenaeus, Heron, Biton, Philon, and many others.
With chapters covering the history of siege warfare, siege weapons, different strategems and methods of attack and defense, readers will not only walk away with ideas of how to re-create siege weapons, they''ll also take with them a better understanding of history from ancient times through the end of the fifteenth century AD.
Military history buffs can find siege weapons of Ancient Egypt, Judea, Assyria, Persia, Greece, and Rome, as well as those of the Gauls and Teutons, the Byzantine Empire, the Muslim World, and Medieval Europe, all described with incredible detail and accompanied by illustrations and photographs. Konstantin Nossov offers new ways to reconstruct various siege weapons that are based on his analyses of the works of ancient and medieval authors, Vitruvius, Vegetius, Apollodorus, Athenaeus, Heron, Biton, Philon, and many others.
With chapters covering the history of siege warfare, siege weapons, different strategems and methods of attack and defense, readers will not only walk away with ideas of how to re-create siege weapons, they''ll also take with them a better understanding of history from ancient times through the end of the fifteenth century AD.
306 pages, Hardcover
First published December 1, 2005
12 people are currently reading
122 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
May 23, 2015
I love this book and constantly go back to it.
Up front, it is by no means the most exhaustive, most detailed or most brilliantly illustrated work. But it is the most accessible and comprehensive introduction to the subject matter you can find.
Ancient and Medieval Siege Weapons is a MUST BUY book for your collection, especially if you want the most for your money. This book gives exactly what it promises; it tells you everything you want and need to know about siege weapons and tactics.
The writing is comfortable to read, the illustrations are functional and charming; this book cuts through the inane dryness of some other works and gives you functional knowledge. It doesn't mince words with how artefacts were translated and interpreted to provide conclusions, it just explains how things worked and how things were done.
The only reason I describe this book as an 'introduction' is because it skips discussing the primary sources: if you enjoy academic writing and detailed references/sources, you might find this book simple. If you're not interested in writing a thesis and just want comprehensive, functional, 'how it worked' knowledge, you can't pass this up. A MUST for enthusiasts, and a MUST for writers' reference.
Up front, it is by no means the most exhaustive, most detailed or most brilliantly illustrated work. But it is the most accessible and comprehensive introduction to the subject matter you can find.
Ancient and Medieval Siege Weapons is a MUST BUY book for your collection, especially if you want the most for your money. This book gives exactly what it promises; it tells you everything you want and need to know about siege weapons and tactics.
The writing is comfortable to read, the illustrations are functional and charming; this book cuts through the inane dryness of some other works and gives you functional knowledge. It doesn't mince words with how artefacts were translated and interpreted to provide conclusions, it just explains how things worked and how things were done.
The only reason I describe this book as an 'introduction' is because it skips discussing the primary sources: if you enjoy academic writing and detailed references/sources, you might find this book simple. If you're not interested in writing a thesis and just want comprehensive, functional, 'how it worked' knowledge, you can't pass this up. A MUST for enthusiasts, and a MUST for writers' reference.
September 3, 2016
This starts with a description about the different ancient and medieval countries that are going to be explored in the book.The countries mentioned are ancient Greece,Egypt,Persia and Rome among others.It gives background info on what the different cultures knew of siege warfare and also sites examples of when these methods were used.It then moves along to discuss the siege weapons giving very detailed descriptions of each along with drawings.Once again it discusses the different situations in which each weapon has been used throughout the history of the above.
I found the sections that mentioned Philip of Macedon, Alexander The Great and Julius Caesar especially interesting.Also included are chapters on incendiary weapons,gun powder, cannon and other methods of siege such as watch towers and the use of the testudo.The end chapters consist of methods of attack,defense and strategy.I also enjoyed the color depictions of the various siege engines in the middle of book.This was a very fascinating read and I would recommend it.
I found the sections that mentioned Philip of Macedon, Alexander The Great and Julius Caesar especially interesting.Also included are chapters on incendiary weapons,gun powder, cannon and other methods of siege such as watch towers and the use of the testudo.The end chapters consist of methods of attack,defense and strategy.I also enjoyed the color depictions of the various siege engines in the middle of book.This was a very fascinating read and I would recommend it.
June 13, 2024
Najzad, knjiga o opsadnom oružju kroz vjekove jedna je od rijetkih – sudeći, doduše, prema cijeni – koja je lako dostupna u onlajn-knjižarama. I pored zanimljive teme, slične knjige su malobrojne čak i na stranom tržištu. Ova je ipak donekle i unikatna; naime, prvo izdanje iz 2005. godine je rasprodato; ovo drugo, samo u broširanom povezu, ponovljeno je prije dva mjeseca.
Za razliku od nje, najbolja knjiga o drevnom opsadnom ratovanju, istorijat P.B. Kerna, Ancient Siege Warfare (1999), nije, na žalost, doživjela drugo štampanje, kao ni Besieged (2006) Dankana B. Kembela upravo u izdanju kuće za vojne teme Osprey.
Ovdje Nosov primat daje svrsihodnosti takvog oruđa, ali i njegovoj neizbježnoj istoriji koja seže još od drevnog Egipta. Bolje reći, istorija opsada istovremeno je i istorija fortifikacija kao i rasplamsavanja vojne tehnologije; katapulti i opsadni tornjevi preteča su današnjih tenkova i teškog naoružanja, i sastavni dio svake armije u starom svijetu. Kao što u predgovoru kaže autor, „iako je odnio pobjedu u samo jednoj bici, i to onoj kod Hejstingsa (1066), Vilijam Normanski lako je okupirao čitavu Englesku s obzirom na nedostatak sistema zamkova u toj zemlji.“ Za Vilijema jednostavno nije bilo zamkova koje je morao da opsadira, pa je njegova konačna pobjeda utoliko bila brža i lakša.
Opsade su igrale centralnu ulogu u brojnim konfliktima drevnog svijeta, a potom i onog modernijeg. Brojni generali, poput Darija, Hanibala, Skipija Afrikanca i Saladina uspješno su koristili opsadna oruđa u svojim vojevanjima (ako već niste, pogledajte dužu verziju impresivnog filma Ridlija Skota, Nebesko kraljevstvo, koji dijelom govori i o Saladinovoj opsadi Jerusalima).
Kad je stara Grčka u pitanju, zanimljivo je da kod Homera, u prvom tekstu o opsadi, u Ilijadi, ne postoji nijedna naznaka da je tadašnja vojska uopšte bila svjesna bilo kakvih opsadnih taktika. I pored toga što su stari Egipćani znali za opsadna oruđa još u XXVIII vijeku prije Hrista, a Asirci i Persijanci imali zapise o tome prije IX vijeka, vječito podijeljenim Grcima, sudeći prema Tukididovim Peloponeskim ratovima, opsada je doslovno bila način života. Pa ni tada – dakle, u V vijeku prije Hrista – njihovo znanje o opsadi nije bilo ništa razvijenije od egipatskog dvadeset vjekova ranije; osim rudimentarnih ljestvi za penjanje uz zidine i običnog debla odnosno „ovna“ za razbijanje gradske kapije – Grci nisu imali drugih sredstava za opsadu; ono što su mogli da urade jeste da zapale svu ljetinu, utabore se i čekaju da neprijatelj postane iznuren glađu ili desetkovan bolešću.
Recimo, ako čitate Stari zavjet, saznaćete da su stari Jevreji, koji očito nisu znali ni za izum ljestvi, barem imali trube kojima su, skoncentrisanim duvanjem, srušili zidine Jerihona i tako ušli u grad. Za razliku od njih, drugi narodi uz sebe nisu imali konstantnu pomoć Svevišnjega, tako da su se pretežno služili inženjerima i saperima. Katkada baš umije da zabrine kad istoričari, iz nekog razloga, opsadi Jerihona posvete više od dva retka i za pravovaljan istorijski izvor stave Bibliju.
U stvari, jedina grčka taktika tokom Peloponeskih ratova bila je da se opsadirani grad okružen zidovima u potpunosti opkoli novim – neprijateljskim – bedemom. Ovdje se očito radilo o najranijoj formi psihološkog rata, jer podizanje novih zidina nedaleko od gradskih zaista nije imalo nikakvog drugog smisla. Zapravo, opsade su toliko bile konstantne u klasičnoj Grčkoj da i danas imamo tekst izvjesnog Eneja „Taktičara“,
Kako preživjeti pod opsadom (Poliorketika), napisanog sredinom IV vijeka prije Hrista. U njemu ćemo, između brojnih korisnih stvari, saznati kako da lociramo/naslutimo izdajicu u domaćim redovima, kako da organizujemo straže i patrole duž gradskih zidina, kako da gasimo vatre sirćetom (da bi onemogućili rasplamsavanje nove vatre na istom mjestu), pripremimo vojsku od dobrovoljaca ili da sastavimo dobre lozinke i šifrirane depeše.
Taktike odbrane i napada na opsađivače o kojima je pisao Enej, a sa njim i Vegecije i Filon, koristile su se i hiljadu godina kasnije. Prvi grčki generali koji su unaprijedili opsadna oruđa bili su Dionizije I „Opsađivač“ i Filip II Makedonski, otac Aleksandra Velikog. Filip je oplemenio svoju vojsku onog trenutka čim je odlučio da sa svih strana dovede najbolje neimare i inženjere.
Međutim, za tvorce prvih značajnijih opsadnih oruđa, kao što su zaštićeni ovan na točkovima (slika i prilika prvog tenka) i višespratni opsadni toranj, vezuje se za Kartaginjane, odnosno ingeniozne Feničane, prilikom invazije na grčku Siciliju u kasnom V vijeku prije Hrista. S druge strane, vjeruje se da je tzv. borer – za burgijanje kamena – prvi put osmislio inženjer Aleksandra Velikog, Dijades, prilikom šestomjesečne opsade Tira; a Dijades i Karije, dva glavna inženjera, očito su ostavili spise o svojim izumima koje citiraju drugi istoričari.
O tome i govori Nosovljeva bogata knjiga. Poslije istorijskog dijela koji zauzima 75 strana, prelazi se na evoluciju opsadnog oruđa.
Zastupljena su sljedeća oruđa: ljestve za penjanje; zatim opsadni individualni štitovi, čija svrha nije ispala iz upotrebe ni do današnjih dana; potom pokretne strukture za zaštitu većih grupa ljudi prilikom prilaska zidinama (poznate kao kornjače); slijede boreri, koji su vjerovatno bili korisniji od ovnova i najviše pomagali kod ciglenih zidova; i sambuke – rimski izum pokrivenih pokretnih stepenica, nazvan prema drevnom trouglastom instrumentu nalik harfi; te i opsadni tornjevi.
Aleksandar je kod Tira pravio pokretne tornjeve od 55 metara – visine dvadeset spratova – i toliko stabilne, da je na njih mogao da nasadi jake katapulte zajedno sa brojnim odredima streličara.
Izdašan dio knjige je izdvojen za taktike (sa ilustrovanim primjerima), kao što je, recimo, bio zemljani nasip (lat. agger). Ti nasipi su podizani iz dva razloga: da bi se osigurao lakši pristup tvrđavi od strane opsađivača, i da bi se brže stiglo do samog vrha zida.
Prema Nosovu, prvi zemljani nasipi podizani su u Mesopotamiji u V vijeku prije Hrista, i to je bio omiljeni opsadni metod Asirijaca, Persijanaca i Rimljana. Nasipi su sigurno bili najkomplikovaniji i najopasniji posao. Samim tim, izgradnji se nikada nije pristupalo naslijepo. Svaki general je morao da izračuna koliko će vremena i ljudi upotrijebiti na izgradnju nasipa koji bi počinjao na 60 metara od utvrde i polako se penjao ka vrhu zida. Primjera radi, zbog razvitka sve boljih sistema za izbacivanje projektila, u helenističkom i rimskom periodu nasipi bi počinjali da se grade na rastojanju i od 120-150 metara.
Tako bi, recimo, 9,500 ljudi trebalo da dirinči pod neprestanom artiljerijskom vatrom punih pet dana ne bi li podigli nasip do vrha zida visine 22 metra. Ne treba da čudi što ovaj metod nije korišćen prilikom opsada u srednjem vijeku.
Potkopavanje, ili sapiranje, služi da bi se oslabio oslonac glavnog zida ili da bi se podzemnim putem došlo do neprijatelja. Ovaj metod su koristili Asirijici, uključujući i iskrivljene štitove kojima su obezbjeđivali sapere. Kasnije su štitovi prerasli u rovokopajuće kornjače.
Nosov još studiozno obrađuje katapulte (grč. „razbijači štitova“), topove i samostrele (gastraphete), koji su se prvi put pojavili sa Dionizijem „Opsađivačem“, a čije su se strijele natezale tako što bi se ovo torziono oružje prethodno prislonilo uz trbuh. Filipovi inženjeri ubrzo su izmislili fiksirane topove za strijele, lithobolos, a uz njih su se, zahvaljujući Aleksandru, rodili i prvi katapulti (iako se vjeruje da su i Feničani, prilikom Aleksandrove opsade Tira, imali svoje izbacivače teškog kamenja).
Nosov, dabome, ništa ne prepušta slučaju, pa ćemo u ovim poglavljima saznati sve o kalibru ispucavanog kamenja, promjera đuladi i brzini strijela, od drevnih vremena pa do srednjeg vijeka. Dabome, sve je to izuzetno ilustrovano od strane Vladimira Golubeva, kog možemo uzeti i za drugog autora ovog maestralnog vojno-istorijskog pregleda.
2012
Za razliku od nje, najbolja knjiga o drevnom opsadnom ratovanju, istorijat P.B. Kerna, Ancient Siege Warfare (1999), nije, na žalost, doživjela drugo štampanje, kao ni Besieged (2006) Dankana B. Kembela upravo u izdanju kuće za vojne teme Osprey.
Ovdje Nosov primat daje svrsihodnosti takvog oruđa, ali i njegovoj neizbježnoj istoriji koja seže još od drevnog Egipta. Bolje reći, istorija opsada istovremeno je i istorija fortifikacija kao i rasplamsavanja vojne tehnologije; katapulti i opsadni tornjevi preteča su današnjih tenkova i teškog naoružanja, i sastavni dio svake armije u starom svijetu. Kao što u predgovoru kaže autor, „iako je odnio pobjedu u samo jednoj bici, i to onoj kod Hejstingsa (1066), Vilijam Normanski lako je okupirao čitavu Englesku s obzirom na nedostatak sistema zamkova u toj zemlji.“ Za Vilijema jednostavno nije bilo zamkova koje je morao da opsadira, pa je njegova konačna pobjeda utoliko bila brža i lakša.
Opsade su igrale centralnu ulogu u brojnim konfliktima drevnog svijeta, a potom i onog modernijeg. Brojni generali, poput Darija, Hanibala, Skipija Afrikanca i Saladina uspješno su koristili opsadna oruđa u svojim vojevanjima (ako već niste, pogledajte dužu verziju impresivnog filma Ridlija Skota, Nebesko kraljevstvo, koji dijelom govori i o Saladinovoj opsadi Jerusalima).
Kad je stara Grčka u pitanju, zanimljivo je da kod Homera, u prvom tekstu o opsadi, u Ilijadi, ne postoji nijedna naznaka da je tadašnja vojska uopšte bila svjesna bilo kakvih opsadnih taktika. I pored toga što su stari Egipćani znali za opsadna oruđa još u XXVIII vijeku prije Hrista, a Asirci i Persijanci imali zapise o tome prije IX vijeka, vječito podijeljenim Grcima, sudeći prema Tukididovim Peloponeskim ratovima, opsada je doslovno bila način života. Pa ni tada – dakle, u V vijeku prije Hrista – njihovo znanje o opsadi nije bilo ništa razvijenije od egipatskog dvadeset vjekova ranije; osim rudimentarnih ljestvi za penjanje uz zidine i običnog debla odnosno „ovna“ za razbijanje gradske kapije – Grci nisu imali drugih sredstava za opsadu; ono što su mogli da urade jeste da zapale svu ljetinu, utabore se i čekaju da neprijatelj postane iznuren glađu ili desetkovan bolešću.
Recimo, ako čitate Stari zavjet, saznaćete da su stari Jevreji, koji očito nisu znali ni za izum ljestvi, barem imali trube kojima su, skoncentrisanim duvanjem, srušili zidine Jerihona i tako ušli u grad. Za razliku od njih, drugi narodi uz sebe nisu imali konstantnu pomoć Svevišnjega, tako da su se pretežno služili inženjerima i saperima. Katkada baš umije da zabrine kad istoričari, iz nekog razloga, opsadi Jerihona posvete više od dva retka i za pravovaljan istorijski izvor stave Bibliju.
U stvari, jedina grčka taktika tokom Peloponeskih ratova bila je da se opsadirani grad okružen zidovima u potpunosti opkoli novim – neprijateljskim – bedemom. Ovdje se očito radilo o najranijoj formi psihološkog rata, jer podizanje novih zidina nedaleko od gradskih zaista nije imalo nikakvog drugog smisla. Zapravo, opsade su toliko bile konstantne u klasičnoj Grčkoj da i danas imamo tekst izvjesnog Eneja „Taktičara“,
Kako preživjeti pod opsadom (Poliorketika), napisanog sredinom IV vijeka prije Hrista. U njemu ćemo, između brojnih korisnih stvari, saznati kako da lociramo/naslutimo izdajicu u domaćim redovima, kako da organizujemo straže i patrole duž gradskih zidina, kako da gasimo vatre sirćetom (da bi onemogućili rasplamsavanje nove vatre na istom mjestu), pripremimo vojsku od dobrovoljaca ili da sastavimo dobre lozinke i šifrirane depeše.
Taktike odbrane i napada na opsađivače o kojima je pisao Enej, a sa njim i Vegecije i Filon, koristile su se i hiljadu godina kasnije. Prvi grčki generali koji su unaprijedili opsadna oruđa bili su Dionizije I „Opsađivač“ i Filip II Makedonski, otac Aleksandra Velikog. Filip je oplemenio svoju vojsku onog trenutka čim je odlučio da sa svih strana dovede najbolje neimare i inženjere.
Međutim, za tvorce prvih značajnijih opsadnih oruđa, kao što su zaštićeni ovan na točkovima (slika i prilika prvog tenka) i višespratni opsadni toranj, vezuje se za Kartaginjane, odnosno ingeniozne Feničane, prilikom invazije na grčku Siciliju u kasnom V vijeku prije Hrista. S druge strane, vjeruje se da je tzv. borer – za burgijanje kamena – prvi put osmislio inženjer Aleksandra Velikog, Dijades, prilikom šestomjesečne opsade Tira; a Dijades i Karije, dva glavna inženjera, očito su ostavili spise o svojim izumima koje citiraju drugi istoričari.
O tome i govori Nosovljeva bogata knjiga. Poslije istorijskog dijela koji zauzima 75 strana, prelazi se na evoluciju opsadnog oruđa.
Zastupljena su sljedeća oruđa: ljestve za penjanje; zatim opsadni individualni štitovi, čija svrha nije ispala iz upotrebe ni do današnjih dana; potom pokretne strukture za zaštitu većih grupa ljudi prilikom prilaska zidinama (poznate kao kornjače); slijede boreri, koji su vjerovatno bili korisniji od ovnova i najviše pomagali kod ciglenih zidova; i sambuke – rimski izum pokrivenih pokretnih stepenica, nazvan prema drevnom trouglastom instrumentu nalik harfi; te i opsadni tornjevi.
Aleksandar je kod Tira pravio pokretne tornjeve od 55 metara – visine dvadeset spratova – i toliko stabilne, da je na njih mogao da nasadi jake katapulte zajedno sa brojnim odredima streličara.
Izdašan dio knjige je izdvojen za taktike (sa ilustrovanim primjerima), kao što je, recimo, bio zemljani nasip (lat. agger). Ti nasipi su podizani iz dva razloga: da bi se osigurao lakši pristup tvrđavi od strane opsađivača, i da bi se brže stiglo do samog vrha zida.
Prema Nosovu, prvi zemljani nasipi podizani su u Mesopotamiji u V vijeku prije Hrista, i to je bio omiljeni opsadni metod Asirijaca, Persijanaca i Rimljana. Nasipi su sigurno bili najkomplikovaniji i najopasniji posao. Samim tim, izgradnji se nikada nije pristupalo naslijepo. Svaki general je morao da izračuna koliko će vremena i ljudi upotrijebiti na izgradnju nasipa koji bi počinjao na 60 metara od utvrde i polako se penjao ka vrhu zida. Primjera radi, zbog razvitka sve boljih sistema za izbacivanje projektila, u helenističkom i rimskom periodu nasipi bi počinjali da se grade na rastojanju i od 120-150 metara.
Tako bi, recimo, 9,500 ljudi trebalo da dirinči pod neprestanom artiljerijskom vatrom punih pet dana ne bi li podigli nasip do vrha zida visine 22 metra. Ne treba da čudi što ovaj metod nije korišćen prilikom opsada u srednjem vijeku.
Potkopavanje, ili sapiranje, služi da bi se oslabio oslonac glavnog zida ili da bi se podzemnim putem došlo do neprijatelja. Ovaj metod su koristili Asirijici, uključujući i iskrivljene štitove kojima su obezbjeđivali sapere. Kasnije su štitovi prerasli u rovokopajuće kornjače.
Nosov još studiozno obrađuje katapulte (grč. „razbijači štitova“), topove i samostrele (gastraphete), koji su se prvi put pojavili sa Dionizijem „Opsađivačem“, a čije su se strijele natezale tako što bi se ovo torziono oružje prethodno prislonilo uz trbuh. Filipovi inženjeri ubrzo su izmislili fiksirane topove za strijele, lithobolos, a uz njih su se, zahvaljujući Aleksandru, rodili i prvi katapulti (iako se vjeruje da su i Feničani, prilikom Aleksandrove opsade Tira, imali svoje izbacivače teškog kamenja).
Nosov, dabome, ništa ne prepušta slučaju, pa ćemo u ovim poglavljima saznati sve o kalibru ispucavanog kamenja, promjera đuladi i brzini strijela, od drevnih vremena pa do srednjeg vijeka. Dabome, sve je to izuzetno ilustrovano od strane Vladimira Golubeva, kog možemo uzeti i za drugog autora ovog maestralnog vojno-istorijskog pregleda.
2012
July 3, 2017
Great book, clearly well researched. The wording was concise enough to be easily understood, yet lacking no information. the collection and layout of information is easily read and the illustrations are excellent and work with the text excellently.
A book I will be using as reference in the future for sure.
A book I will be using as reference in the future for sure.
February 3, 2023
Extremely informative. I was interested in this information from a the perspective of a world-builder/fantasy writer, but people with engineering minds could probably use the measurements and designs in here to make fully functional siege pieces for reenactments, medieval fairs, or physics/engineering projects.
August 24, 2021
Extensive information on the types and tactics of ancient and medieval siege weapons. I learned quite a bit.
February 21, 2025
Amazing book which highlights the entire history of siege warfare
October 17, 2012
Delivers the goods as advertised. Ancient warfare was as brutal as you think it would be. One awe-inspiring visual: One of the only things that could put out the mysterious Greek Fire (naptha in Arabic) was vinegar. Or urine. Water didn't work. So you just know that at some point in time, when an attacking army got nailed with a pot of this incendiary mixture, and they were out of vinegar, they started pissing on each other. As if war wasn't hellish enough!
The writing is a bit clumsy, but the illustrations and layout of the book are great. A very nice resource for understanding the weapons of ancient and medieval war.
The writing is a bit clumsy, but the illustrations and layout of the book are great. A very nice resource for understanding the weapons of ancient and medieval war.
October 26, 2011
An interesting read, though it might have been more useful if the chapters were flipped and the types of medieval weapons described first, and then how the ancients used them. Felt like I was reading backwards, so it was a bit slow and repetitive once I hit the specific chapters and breakdowns. Lots of info, easy and interesting to read. Basically touched on the various types of heavy weaponry.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews