Mensen kunnen op verschillende manieren wegraken. Stijn Bekkering weet er alles van: hij verliest zijn vrouw Geesje bij een auto-ongeluk. Hij heeft haar niet zien sterven en ook niet begraven zien worden omdat hij in coma lag. In zijn rouwperiode hoort hij dat zijn zoon Harry met de noorderzon is vertrokken. Voor Stijn en schoondochter Sandra is zijn plotselinge afwezigheid een schok. Harry Bekkering zou gesignaleerd zijn in Lenfield, Nova Scotia, helemaal aan het andere eind van de wereld. Stijn vertrekt naar Canada en komt in dat eenzame landschap vol verhalen en raadsels, tot een onthutsende ontdekking. Toch voelt hij zich in de houthakkerswouden op z'n gemak en hij blijft er hangen. Hij vestigt zich als beheerder van een uitdragerij en maakt er vrienden: de jonge, ondoorgrondelijke Tracy, bij wie hij intrekt, en de monumentale kunstenaar Bruce Grady, specialist op het gebied van de Maori-cultuur. Stijn hoort verbijsterende feiten uit hun leven. Buiten is het maandag is een roman die gaat over mensen, dingen en gebeurtenissen die uit het zicht verdwijnen en langzamerhand herinnering worden.
Bernlef (previously J. Bernlef) is the pseudonym of Dutch writer, poet, and translator Hendrik Jan Marsman. He occasionally used the nom de plume: Henk Bernlef.
Between 1959 and 2012 Bernlef wrote a large number of novels, stories and poems. Amongst others he received the Constantijn Huygens prijs (1984), the AKO Literatuurprijs (1987) and the PC Hooftprijs (1994). His work is characterized by a sober language and an unflagging fascination with the workings of the human memory. His most famous novel is Hersenschimmen (1984) and describes the process of dementia from the point of view of the sufferer, Maarten Klein. (Source: de Volkskrant 29/10/2012)
Memory is a subject that obviously fascinates Bernlef and is at the centre of this short novel. Unlike the main figure in Hersenschimmen, the protagonist of this tale is not withdrawing from the world, losing his memory and his mind, but is attempting to recover what he can no longer remember after an accident during which his wife was killed. The story moves backwards and forwards between periods not only in Stijn's life but also in that of the other major characters and the principal themes of the story could be summed up as coming to terms with memory and with loss. Due to the many flashbacks it seems to me that the book needs to be read twice if it is to be understood in its entirety but the language itself is not particularly complex (presuming the reader has a decent dictionary). Definitely worth reading!
In dit boek vol prachtige literaire zinnen ("het geluk is daar waar men niet is, behalve met wat drank op") staat de spanning tussen de wereld en de belevingswereld centraal. De tijd strijkt voort, mensen verdwijnen en herinneringen vervagen (totdat ze slechts nog woorden zijn). De mens moet zich daartoe verhouden: de 'opdracht' luidt om een ziel te geven aan de medemens en de wereld en verhalen te vertellen, opdat tijd van elastiek wordt.
Taken home with me from the table at the BC-meeting in Castricum.
Like with a number of other books written by Bernlef, I was also deeply impressed by this book. I read it in one day. Pooh!
There is not much going on in this book and yet an awful lot is happening. In terms of real events, it is a boring book, but what is really told(in my very humble opinion)is one of the many stories about love, aging, loss, fidelity, infidelity, passion. The content of the book has already been written above, so I won't repeat that here.
Even if I would, I couldn't, because apart from the actual story of Stijn going to Canada to find his son, there's that other part of the story that has touched me deeply, but for which I can find no words.
This book is very sober in language, yet so to the point as Bernlef was in the books I read from him. Too bad he died earlier this year.
214 pagina’s aangenaam onderhoudende lectuur, dat leest als een trein met uitzicht op verrukkelijke passages. “Buiten is het maandag” (alsof dat niet voor binnen geldt), alsof je in een film zit die rustig voortkabbelt. Wel een film waar je haast zelf deel van uitmaakt, je rijdt mee naar Cando, koopt rotzooi op bij garage sales voor “The Collector” (vendu) en neemt deel aan discussies over de wispelturigheid van het weer in Sandy’s dorpswinkel, drinkt Bruce Grady’s zelf gestookte sterke brouwsels. Interessante karakters.
Een streekroman haast, maar ondertussen is godsdienst levensangst, alle ellende is begonnen met een boek, alles wat daarin staat ligt voor altijd vast, terwijl voor de Maori’s voor wie alles bezield was, alleen de vluchtigheid van het gesproken woord geldt, de bevlogenheid van het ogenblik, ze schrijven niets op, alles wat gezegd wordt, maakt deel uit van de eeuwige verandering.
Veranderingen met verlies, van geliefden, van geheugen, alles ademt de sfeer van verdwijnen, wegraken en doodgaan, van loslaten, van snel vervagende herinneringen ( “ik hoorde mij zelf vertellen en besefte dat het meer woorden dan beelden waren en woorden zijn geen herinneringen” en ”alle herinnering is gezichtsbedrog, een licht vliesje van innerlijke beelden dat breekt zodra je er de volle aandacht op richt”). Overigens nergens drukkend.
Zij die verdwenen, raken vergeten Zij die blijven, vergaan Alleen de plaatsen waar zij verbleven, Blijven bestaan. Maori-zang
Het proza doet een beetje denken aan ”Scheepsberichten” van Annie Proulx, niet alleen omdat het zich ook in dit deel van de wereld afspeelt met aansprekende landschap- en natuurbeschrijvingen (),…
”Begin oktober was het en twee etmalen nachtvorst hadden de esdoorns in vuur en vlam gezet; de linden en berkenbladeren verkleurden tot een oplichtend goudgeel alsof ieder blad nog één keer acte de présence wilde geven voordat herfststormen ze van de takken zouden rukken”.
… Nova Scotia, een streek die sterk tot mijn verbeelding spreekt, desolaat, guur, fris, dennenbossen, sneeuwjachten, biddende buizerds boven het bos, geruis in de boomtoppen, overal langs de weg stapels met rode menie gemerkte dennenstammen, waar de dagen op elkaar lijken alsof er geen tijd bestaat, je hoort en proeft er de zee beukend tegen de meeuwenrotsen.
Mijn tweede Bernlef (aan “Op Slot” heb ik geen herinneringen), dat meerdere mogen volgen..
Een boek(je) wat je snel uitleest, maar niet echt blijft hangen. Het komt op mij over als een vluchtig geschreven verhaal. De delen in het boek beslaan verschillende periodes in het leven van de hoofdpersoon. Omdat de hoofdstukken en delen nogal kort zijn, vind ik het lastig om mijn aandacht er goed bij te houden.
Het verhaal gaat over Stijn Bekkering die zijn vrouw verliest na een auto-ongeluk. Vlak daarna verdwijnt zijn zoon Harry. Stijn gaat op zoek naar hem en belandt in Canada. Het verhaal neemt je mee in het leven van Stijn en de zoektocht naar zijn zoon, maar ook de zoektocht naar zijn eigen geschiedenis. Door geheugenverlies is Stijn de periode rondom het ongeluk vergeten. Door middel van het schrijven in zijn agenda reconstrueert hij deze periode. Wat volgt is een beschrijving van Stijn over de gebeurtenissen in het kleine plaatsje in Canada. Het is een aardig verhaal, maar niet bijzonder.
Stijns vrouw is overleden bij een auto-ongeluk en begraven terwijl hij in coma lag van datzelfde ongeluk. Een tijdje later neemt zijn zoon 30.000 gulden op van de bank en vertrekt zonder spoor achter te laten.
Vergankelijkheid is een belangrijk thema in dit boek: mensen die vertrekken, spullen die ze achterlaten. Het mooi geschreven verhaal leest makkelijk weg, met korte hoofdstukken. Doordat de tegenwoordige tijd wordt gecombineerd met flashbacks naar verschillende tijdstippen is het soms moeilijk om te weten welk deel van het verhaal op een bepaald moment precies verteld wordt, waar we precies zijn in de tijd.
Er zit veel achter het verhaal: herinneringen, vergankelijkheid en hoe we onszelf gelukkig kunnen maken of niet. Toch wist het mij niet heel erg te boeien.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Omdat ik me heb voorgenomen wat minder recente boeken te lezen, en omdat "Hersenschimmen" mij zo goed beviel, las ik nog een tweede boek van Bernlef. Dit was een tegenvaller. Deze korte roman over verlies en liefde raakte me helemaal niet. Ik vond het een ongeloofwaardig en in elkaar geklutst verhaal zonder veel diepgang.
Deze man kan heel mooi schrijven en het verhaal was ook leuk maar niet zóóóó leuk dus mijn rating gaat vooral om hoe relaxed dit geschreven is en ik heb er ook van genoten dus als je twijfelt zou ik niet langer twijfelen maar gewoon lekker dit boek eens lezen als je zin hebt en toevallig ineens dit boek ergens voor een mooi prijsje vindt
"Als je buiten in je handen klapt is het alsof je handschoenen aanhebt. Er gaan dagen voorbij dat je de zon niet te zien krijgt. Het licht aarzelt een paar uur en dooft weer."
Mijn eerste boek van Bernlef. Ik was al eens eerder in dit boek begonnen, maar toen kon het me niet boeien en heb ik het vrij snel weggelegd. Nu vond ik het erg interessant en jammer dat ik het uit had. Want dit boek ook interessant maakte is dat het voor een groot deel afspeelt in een deel van Canada waar ik vlakbij in de buurt ben geweest. Dat maakt dat ik de locatie me goed kan voorstellen. Stijn is ook een personage van wie je gaat houden na mate het verhaal vordert. Door de terugblikken op eerdere gebeurtenissen kom je ook steeds meer over hem te weten. Een aanrader. En vast niet mijn laatste boek van Bernlef.
Mooi en sober geschreven, leesbaar. Maar ook: afstandelijk, als lezer word je niet snel geraakt en meegesleept. De spanning die in veel recensies genoemd wordt konden we niet invoelen. Hersenschimmen heeft ook zoveel indruk gemaakt dat daar moeilijk overheen te komen is.
Het proza van Bernlef onderkoeld noemen is hem tekortdoen, maar het is toch zeker ingetogen en doorleefd. Het enige wat ik aan kritiek kan verzinnen is dat de roman voor mij aan de korte kant was, ik had graag nog wat langer met deze karakters gehad en nog dieper in hun beweegredenen willen duiken. Bernlef had de bijzondere gave om het gewone te verheffen tot iets uitzonderlijks, Buiten is het maandag is hier wederom een sterke staving van.
Een typische Bernlef: man met problemen met zijn geheugen. Dit keer na een ongeval met de auto, waarbij zijn vrouw is overleden. Tot overmaat van ramp verdwijnt zijn zoon een maand later - na het opnemen van 30.000 gulden spaargeld.
Sterk en meeslepend geschreven. In sneltreinvaart uitgelezen (maar: ben dan ook bevooroordeeld - groot fan van het werk van Bernlef).
The first half of this book I was really confused, I didn't understand anything that was going on. But then eventually I started to get it and it actually became a pretty good book. I would recommend since it's an easy read and has very little amount of pages.
Dit boekt zweeft ergens tussen de drie en vier sterren in. Ik was aan dit boek begonnen naar aanleiding van Hersenschimmen, een van mijn favoriete boeken. Sommige dingen was ik blij om terug te zien, Bernlefs fijne manier van (om)schrijven.
Het is een treurig verhaal over rouw, wat mooi opbouwt. Rouw om een overleden echtgenoot (Stijn), en rouw om een nog levende echtgenoot en het leven dat daar noodgedwongen bij hoort (Harry). De reden dat ik toch geen vier sterren geef is het einde. Het wordt mij niet helemaal duidelijk wat er bedoeld wordt. Wat ik er als lezer van moet maken.
Wat er gebeurt met de hoofdpersoon (Stijn, die na een bijna-dood ervaring zich zijn overleden vrouw weer kan herinneren alsof ze er nog was) staat haaks op wat er met zijn zoon en schoondochter gebeurt (Harry moet na ‘ontdekt’ te zijn terug naar zijn oude leven en moet zijn minnares achterlaten. Hiermee keert hij terug naar een leven waar hij, zijn vrouw en zijn kind allemaal ongelukkig van worden).
Misschien gaat het mij te boven, maar het einde is voor mij op deze manier te vaag.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Heel sfeervolle schetsen van het landschap, de woning, de omgeving. Het boek gaat over de vraag of je door herinneringen op te halen werkelijk weer kunt voelen of ervaren hoe iets of iemand was. Quote van Goethe: gelukkig ben je altijd ergens anders, nooit in het hier en nu, op het moment zelf. Dus (paradox): je kunt alleen maar gelukkig zijn door ergens naar te verlang of aan een bepaalde situatie terug te denken, maar je herinneringen laten je vrijwel nooit voelen hoe iets werkelijk was. Ergo: je bent nooit gelukkig... ???
This entire review has been hidden because of spoilers.
I really like Bernlef's writing style, and the way he can make the ordinary extraordinary. The way he reminds his readers how important the most basic things can be, things we might take for granted. Like the simple fact of being able to speak or to think/remember properly. And what happens when one loses that ability. With that being said, I don't find this book to be one of Bernlef's best works. The writing lacks depth, the characters and their stories aren't compelling enough to hold a readers attention, and the overall plot has become a bit redundant.
Het is een wat raadselachtig verhaal van een oudere man die weduwnaar geworden is door een aotoongeluk en terwijl hij in coma lag is zijn vrouw begraven. Zijn zoon verdwijnt dan plotseling uit zijn leven en als hij die dan terugvindt, neemt hij min of meer diens leven over. Hij vlucht ahw net als zijn zoon weg van de realiteit vandaan. Niet duidelijk is of dat nou een goede keus is of niet. Het is wel een boeiend boek.
Though Bernlef somewhat mixes up his MC's present and past, so it isn't always clear what's what, it's nevertheless a pleasant read, and gives some insight in the different ways people grieve, and work through their issues.
Hersenschimmen vond ik heel goed, maar hier was ik iets minder van gecharmeerd. Ik weet niet eens precies waarom, maar het verhaal pakte me gewoon minder. Al met al toch wel een goed boek, en ik heb er wel van genoten!
Dit boek leest snel terwijl ik mij ervan bewust was niet te snel te lezen. Alsof ik rust moest vinden om de boodschap te ontvangen. Mooi ingetogen boek. Subtiel en gevoelig. Ga meer lezen van Bernlef.