What do you think?
Rate this book
Ιστορίες τρόμου
- GenresHorror
195 pages
First published January 1, 1989
1 person is currently reading
15 people want to read
About the author
Edgar Allan Poe
10.2k books29k followersThe name Poe brings to mind images of murderers and madmen, premature burials, and mysterious women who return from the dead. His works have been in print since 1827 and include such literary classics as The Tell-Tale Heart, The Raven, and The Fall of the House of Usher. This versatile writer’s oeuvre includes short stories, poetry, a novel, a textbook, a book of scientific theory, and hundreds of essays and book reviews. He is widely acknowledged as the inventor of the modern detective story and an innovator in the science fiction genre, but he made his living as America’s first great literary critic and theoretician. Poe’s reputation today rests primarily on his tales of terror as well as on his haunting lyric poetry.
Just as the bizarre characters in Poe’s stories have captured the public imagination so too has Poe himself. He is seen as a morbid, mysterious figure lurking in the shadows of moonlit cemeteries or crumbling castles. This is the Poe of legend. But much of what we know about Poe is wrong, the product of a biography written by one of his enemies in an attempt to defame the author’s name.
The real Poe was born to traveling actors in Boston on January 19, 1809. Edgar was the second of three children. His other brother William Henry Leonard Poe would also become a poet before his early death, and Poe’s sister Rosalie Poe would grow up to teach penmanship at a Richmond girls’ school. Within three years of Poe’s birth both of his parents had died, and he was taken in by the wealthy tobacco merchant John Allan and his wife Frances Valentine Allan in Richmond, Virginia while Poe’s siblings went to live with other families. Mr. Allan would rear Poe to be a businessman and a Virginia gentleman, but Poe had dreams of being a writer in emulation of his childhood hero the British poet Lord Byron. Early poetic verses found written in a young Poe’s handwriting on the backs of Allan’s ledger sheets reveal how little interest Poe had in the tobacco business.
For more information, please see http://en.wikipedia.org/wiki/Edgar_al...
Just as the bizarre characters in Poe’s stories have captured the public imagination so too has Poe himself. He is seen as a morbid, mysterious figure lurking in the shadows of moonlit cemeteries or crumbling castles. This is the Poe of legend. But much of what we know about Poe is wrong, the product of a biography written by one of his enemies in an attempt to defame the author’s name.
The real Poe was born to traveling actors in Boston on January 19, 1809. Edgar was the second of three children. His other brother William Henry Leonard Poe would also become a poet before his early death, and Poe’s sister Rosalie Poe would grow up to teach penmanship at a Richmond girls’ school. Within three years of Poe’s birth both of his parents had died, and he was taken in by the wealthy tobacco merchant John Allan and his wife Frances Valentine Allan in Richmond, Virginia while Poe’s siblings went to live with other families. Mr. Allan would rear Poe to be a businessman and a Virginia gentleman, but Poe had dreams of being a writer in emulation of his childhood hero the British poet Lord Byron. Early poetic verses found written in a young Poe’s handwriting on the backs of Allan’s ledger sheets reveal how little interest Poe had in the tobacco business.
For more information, please see http://en.wikipedia.org/wiki/Edgar_al...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
August 25, 2022
Με αυτή τη συλλογή γνωριστήκαμε με τον κύριο Έντγκαρ Άλλαν Πόε ή μάλλον με τον Έδγαρ, όπως γράφει και στο εξώφυλλο (μετάφραση από τα γαλλικά). Αν και είχα διαβάσει κάποτε τους φόνους της οδού Μοργκ δεν είχα ξανά επαφή μαζί του.
Οι εντυπώσεις από αυτή τη συλλογή ήταν αρκετά καλές. Λάτρεψα τις περισσότερες ιστορίες και ιδιαίτερα τα διηγήματα "μαύρος γάτος" και "το πηγάδι και το εκκρεμές", όπου ο πρωταγωνιστής μας είναι φυλακισμένος σε ένα σκοτεινό κελί και υποβάλλεται σε ψυχολογικά βασανιστήρια από ιεροεξεταστές,για άγνωστο λόγο, όπως και ο πρωταγωνιστής στη δίκη του Κάφκα.
Η ατμόσφαιρα σε κάθε διήγημα είναι μοναδική καθώς και ο τρόπος που δομεί τις ιστορίες του. Ιδιαίτερα οι ιστορίες μυστηρίου δομούνται με παρόμοιο τρόπο που γίνεται και σε κλασικά αστυνομικά μυθιστορήματα, όπου τα στοιχεία για τη λύση εγκλημάτων δίνονται μεθοδικά οδηγώντας από το ένα στοιχείο στο άλλο.
Φυσικά από την έκδοση δεν έλειπαν και τα ευτράπελά, γιατί αυτά παθαίνεις όταν σου αρέσει να διαβάζεις παλιά βιβλία και παλιές μεταφράσεις (έκδοση 1989). Το αστείο είναι ότι πριν έρθει στα χέρια μου αυτό το βιβλίο είχα διαβάσει μια κριτική στο goodreads που έλεγε ότι ο επιμελητής και ο μεταφραστής του βιβλίου είχαν βάλει χοντρό χεράκι, αλλά που να ήξερα η έρμη ότι αυτό ήταν προειδοποίηση; Θα εξηγηθώ. Διαβάζοντας το διήγημα "Η μάσκα του κόκκινου θανάτου" ένιωσα από την αρχή ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το ύφος του κειμένου. Κατάλαβα από τις πρώτες γραμμές ότι το ύφος ήταν παντελώς διαφορετικό από το εκλεπτυσμένο του Πόε που συνήθισα να διαβάζω στις προηγούμενες ιστορίες. Όταν έφτασα στο τέλος της ιστορίας αυτής συνειδητοποίησα ότι υπάρχε μια σημείωση από τον μεταφραστή που εν ολίγοις εξηγούσε ότι επειδή το εν λόγω διήγημα στην πραγματικότητα ήταν πολύ μικρό πήρε το θάρρος να το εμπλουτίσει με μια ιστορία αγάπης κάνοντάς το έτσι πιο ελκυστικό κι ενδιαφέρον για τον αναγνώστη.😕 Έγραψε fun fiction που κυλάει παράλληλα με την ιστορία του Πόε! Αν δεν είναι αυτό θράσος και ασέβεια στο έργο του Πόε τότε τι, πείτε μου! Πρώτη φορά συναντώ κάτι τέτοιο και φυσικά μου χάλασε όλη την διάθεση, αλλά γέλασα και πολύ. Ο μεταφραστής θα πρέπει να λειτουργεί ως γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ αναγνώστη και ξένης λογοτεχνίας κι όχι να φέρεται τόσο αλαζονικά. Το ένα αστεράκι χάνεται προφανώς γι' αυτό το λόγο. Θα έβγαζα κι άλλο απ' τη σύγχυση αλλά τι μου φταίει και το goodreads!😅😆
Οι εντυπώσεις από αυτή τη συλλογή ήταν αρκετά καλές. Λάτρεψα τις περισσότερες ιστορίες και ιδιαίτερα τα διηγήματα "μαύρος γάτος" και "το πηγάδι και το εκκρεμές", όπου ο πρωταγωνιστής μας είναι φυλακισμένος σε ένα σκοτεινό κελί και υποβάλλεται σε ψυχολογικά βασανιστήρια από ιεροεξεταστές,για άγνωστο λόγο, όπως και ο πρωταγωνιστής στη δίκη του Κάφκα.
Η ατμόσφαιρα σε κάθε διήγημα είναι μοναδική καθώς και ο τρόπος που δομεί τις ιστορίες του. Ιδιαίτερα οι ιστορίες μυστηρίου δομούνται με παρόμοιο τρόπο που γίνεται και σε κλασικά αστυνομικά μυθιστορήματα, όπου τα στοιχεία για τη λύση εγκλημάτων δίνονται μεθοδικά οδηγώντας από το ένα στοιχείο στο άλλο.
Φυσικά από την έκδοση δεν έλειπαν και τα ευτράπελά, γιατί αυτά παθαίνεις όταν σου αρέσει να διαβάζεις παλιά βιβλία και παλιές μεταφράσεις (έκδοση 1989). Το αστείο είναι ότι πριν έρθει στα χέρια μου αυτό το βιβλίο είχα διαβάσει μια κριτική στο goodreads που έλεγε ότι ο επιμελητής και ο μεταφραστής του βιβλίου είχαν βάλει χοντρό χεράκι, αλλά που να ήξερα η έρμη ότι αυτό ήταν προειδοποίηση; Θα εξηγηθώ. Διαβάζοντας το διήγημα "Η μάσκα του κόκκινου θανάτου" ένιωσα από την αρχή ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το ύφος του κειμένου. Κατάλαβα από τις πρώτες γραμμές ότι το ύφος ήταν παντελώς διαφορετικό από το εκλεπτυσμένο του Πόε που συνήθισα να διαβάζω στις προηγούμενες ιστορίες. Όταν έφτασα στο τέλος της ιστορίας αυτής συνειδητοποίησα ότι υπάρχε μια σημείωση από τον μεταφραστή που εν ολίγοις εξηγούσε ότι επειδή το εν λόγω διήγημα στην πραγματικότητα ήταν πολύ μικρό πήρε το θάρρος να το εμπλουτίσει με μια ιστορία αγάπης κάνοντάς το έτσι πιο ελκυστικό κι ενδιαφέρον για τον αναγνώστη.😕 Έγραψε fun fiction που κυλάει παράλληλα με την ιστορία του Πόε! Αν δεν είναι αυτό θράσος και ασέβεια στο έργο του Πόε τότε τι, πείτε μου! Πρώτη φορά συναντώ κάτι τέτοιο και φυσικά μου χάλασε όλη την διάθεση, αλλά γέλασα και πολύ. Ο μεταφραστής θα πρέπει να λειτουργεί ως γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ αναγνώστη και ξένης λογοτεχνίας κι όχι να φέρεται τόσο αλαζονικά. Το ένα αστεράκι χάνεται προφανώς γι' αυτό το λόγο. Θα έβγαζα κι άλλο απ' τη σύγχυση αλλά τι μου φταίει και το goodreads!😅😆
January 2, 2022
Μια ιστορία στα τραχιά βουνά
Το βαρέλι του Αμοντιλιάδο
Τα ματογυάλια
Το πηγάδι και το εκκρεμές
Σκιά - Μια παραβολή
Ο μαύρος γάτος
Η μάσκα του κόκκινου θανάτου
Εσύ ‘σαι ο δράστης
Γουίλιαμ Wilson
Το βαρέλι του Αμοντιλιάδο
Τα ματογυάλια
Το πηγάδι και το εκκρεμές
Σκιά - Μια παραβολή
Ο μαύρος γάτος
Η μάσκα του κόκκινου θανάτου
Εσύ ‘σαι ο δράστης
Γουίλιαμ Wilson
August 2, 2015
Μία πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση στον κόσμο του Έντγκαρ Άλλαν Πόε! Σίγουρα ένας άνθρωπος που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην λογοτεχνία τρόμου! Αξίζει να διαβαστεί! Κάθε βιβλίο έχει κάτι να μας προσφέρει και αυτό σίγουρα είναι ένα από αυτά τα βιβλία! Θα διαβάσω και τα υπόλοιπα του!
September 30, 2019
"Τα ματογυάλια" ήταν η καλύτερη ιστορία και η πιο αστεία! Χαχαχα
February 22, 2022
Μια καλή εισαγωγή στον Πόε, αν και έχω την εντύπωση ότι μεταφραστής και επιμελητής έβαλαν χονδρό χεράκι. Αλλά πάνε τόσα χρόνια που δε μπορώ να θυμάμαι με σιγουριά...
January 10, 2023
Η εισαγωγή είναι πολύ μεγάλη, αλλά πλήρως κατατοπιστική όσον αφορά στη ζωή του Έντγκαρ Άλαν Πόε. Κάποιες ιστορίες είναι καλές και κάποιες μέτριες. Η πρώτη ιστορία ήταν λιγότερο δυνατή, κατά τη γνώμη μου αλλά από εκεί και πέρα οι υπόλοιπες είχαν πολύ ενδιαφέρον!
Διαβάζοντας τις ιστορίες αυτές σκεφτόμουν πόσο πολυγραφότατος ήταν ο Πόε και πόσο όλοι τον μνημονεύουν κυρίως για το Κοράκι. Πρέπει, πάντως, να έχει εμπνεύσει πολύ κόσμο γιατί πολλές ιστορίες μου θύμιζαν σκηνές από διάφορες ταινίες, σειρές ή βιβλία. Το μυαλό μου ταξίδευε ενώ διάβαζα. Η ιστορία με τον κόκκινο θάνατο μου έμοιαζε περισσότερο απ'όλες με σκοτεινό παραμύθι αλλά δεν μου άρεσε που στην τελευταία υποσημείωση έλεγε ο επιμελητής-μεταφραστής ότι η μισή ιστορία είναι δική του. Θα προτιμούσα να το ήξερα από την αρχή. Πιο πολύ αγάπησα την ιστορία με το πηγάδι και το εκκρεμές! Εξαιρετικό το σασπένς που προσέφερε!!
Διαβάζοντας τις ιστορίες αυτές σκεφτόμουν πόσο πολυγραφότατος ήταν ο Πόε και πόσο όλοι τον μνημονεύουν κυρίως για το Κοράκι. Πρέπει, πάντως, να έχει εμπνεύσει πολύ κόσμο γιατί πολλές ιστορίες μου θύμιζαν σκηνές από διάφορες ταινίες, σειρές ή βιβλία. Το μυαλό μου ταξίδευε ενώ διάβαζα. Η ιστορία με τον κόκκινο θάνατο μου έμοιαζε περισσότερο απ'όλες με σκοτεινό παραμύθι αλλά δεν μου άρεσε που στην τελευταία υποσημείωση έλεγε ο επιμελητής-μεταφραστής ότι η μισή ιστορία είναι δική του. Θα προτιμούσα να το ήξερα από την αρχή. Πιο πολύ αγάπησα την ιστορία με το πηγάδι και το εκκρεμές! Εξαιρετικό το σασπένς που προσέφερε!!
Displaying 1 - 6 of 6 reviews