Ο Ψαράς και η ψυχή του είναι το πιο βαθύ, πολύπλοκο και πολυσήμαντο από τα παραμύθια που έγραψε ο Ουάιλντ, με θέμα τη σύγκρουση της ομορφιάς με την ενοχή και τον πόνο. Η επιλογή μιας προσωρινής, φθαρτής ευδαιμονίας σε βάρος της αθάνατης ψυχής είναι ύβρις και τιμωρείται με αφάνταστη αγωνία. Ο προβληματισμός που διαπερνά το παραμύθι ανακαλεί το «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ» και την οριακή αντίφαση που σφράγισε και τον ίδιο το συγγραφέα - τη συνύπαρξη στη ζωή και στο έργο του μιας ρέμπελης αισθητικής φιλοσοφίας από τη μια, και από την άλλη ενός βαθύτατου προβληματισμού για την ηθική ευθύνη και την οδύνη της ύπαρξης.
Oscar Fingal O'Fflahertie Wills Wilde was an Irish poet and playwright. After writing in different forms throughout the 1880s, he became one of the most popular playwrights in London in the early 1890s. He is best remembered for his epigrams and plays, his novel The Picture of Dorian Gray, and his criminal conviction for gross indecency for homosexual acts. Wilde's parents were Anglo-Irish intellectuals in Dublin. In his youth, Wilde learned to speak fluent French and German. At university, he read Greats; he demonstrated himself to be an exceptional classicist, first at Trinity College Dublin, then at Magdalen College, Oxford. He became associated with the emerging philosophy of aestheticism, led by two of his tutors, Walter Pater and John Ruskin. After university, Wilde moved to London into fashionable cultural and social circles. Wilde tried his hand at various literary activities: he wrote a play, published a book of poems, lectured in the United States and Canada on "The English Renaissance" in art and interior decoration, and then returned to London where he lectured on his American travels and wrote reviews for various periodicals. Known for his biting wit, flamboyant dress and glittering conversational skill, Wilde became one of the best-known personalities of his day. At the turn of the 1890s, he refined his ideas about the supremacy of art in a series of dialogues and essays, and incorporated themes of decadence, duplicity, and beauty into what would be his only novel, The Picture of Dorian Gray (1890). Wilde returned to drama, writing Salome (1891) in French while in Paris, but it was refused a licence for England due to an absolute prohibition on the portrayal of Biblical subjects on the English stage. Undiscouraged, Wilde produced four society comedies in the early 1890s, which made him one of the most successful playwrights of late-Victorian London. At the height of his fame and success, while An Ideal Husband (1895) and The Importance of Being Earnest (1895) were still being performed in London, Wilde issued a civil writ against John Sholto Douglas, the 9th Marquess of Queensberry for criminal libel. The Marquess was the father of Wilde's lover, Lord Alfred Douglas. The libel hearings unearthed evidence that caused Wilde to drop his charges and led to his own arrest and criminal prosecution for gross indecency with other males. The jury was unable to reach a verdict and so a retrial was ordered. In the second trial Wilde was convicted and sentenced to two years' hard labour, the maximum penalty, and was jailed from 1895 to 1897. During his last year in prison he wrote De Profundis (published posthumously in abridged form in 1905), a long letter that discusses his spiritual journey through his trials and is a dark counterpoint to his earlier philosophy of pleasure. On the day of his release, he caught the overnight steamer to France, never to return to Britain or Ireland. In France and Italy, he wrote his last work, The Ballad of Reading Gaol (1898), a long poem commemorating the harsh rhythms of prison life.
Ο ψαράς και η ψυχή του Μπλεγμένη στα δίχτυα ενός ψαρά αναδύεται μια πανέμορφη μικρή γοργόνα. Ο ψαράς σύντομα αποφασίζει ότι θέλει να την κάνει δική του, αλλά εκείνη του αποκρίνεται πως δεν θα μπορέσει όσο διατηρεί την ανθρώπινη ψυχή του. Αλλά τι στ’ αλήθεια ωφελεί μια ψυχή που δεν την βλέπεις, δεν την αγγίζεις, και, πάνω απ’ όλα, εμποδίζει την πραγμάτωση της αγάπης; Αλληγορία βαθιά και πολυσήμαντη, που, ως θεματολογία, συνδέεται με το μοναδικό δημοσιευμένο μυθιστόρημα του Όσκαρ Ουάιλντ, Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ. 3,5/5
Ο νεαρός βασιλιάς Ένας νεαρός βασιλιάς ταπεινής καταγωγής που, συνειδητοποιώντας πόσος μόχθος και θάνατος χρειάστηκε για την ύφανση του χρυσοκέντητου μανδύα του και τη διακόσμηση του βασιλικού του σκήπτρου, διάλεξε να ντυθεί με έναν δερμάτινο χιτώνα και μια τραχιά προβιά, κι αντί για σκήπτρο να κρατάει μια χοντροφτιαγμένη μαγκούρα. Θυμίζει ευαγγελική παραβολή ή τη ζωή του Σιντάρτα Γκοτάμα, αλλά πάνω απ’ όλα είναι ένα όμορφο παραμύθι που εξυμνεί την απλότητα και την ταπεινοφροσύνη. “O Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν”. 3/5
[Τι ωραία να περιπλανιέσαι σε εκείνες τις (πολύ) μικρές δανειστικές βιβλιοθήκες που, σε πείσμα των καιρών, συντηρεί μονάχα ο χρόνος και το μεράκι των ανθρώπων, όσων αποχωρίστηκαν τα βιβλία τους για να δημιουργηθούν αυτές οι πανέμορφες συλλογές, κι όσων νιώθουν ευλογημένοι κάθε φορά που βρίσκουν στα σκονισμένα ράφια τους κάτι να τους ταξιδέψει!]
Δύο ιστορίες που σαν ενήλικας μπορείς να καταλάβεις πολύ παραπάνω ( αρκεί να θες δλδ ) Υπέροχες αλληγορίες που σε κάνουν να σκέφτεσαι και στην καλύτερη περίπτωση να προσπαθήσεις να αλλάξεις κάτι σε σένα προς το θετικότερο.
φαντασμαγορικος Οσκαρ Ουαιλντ σ ενα παραμυθι υπερπαραγωγη με ψαραδες γοργονες μαγισσες, ψυχες που αποσχιζονται απ το σωμα τους, εφημεριους τρολλ και φαυνους, χιλιες και μια νυχτες Ανατολής, ολα τα 'βαλε μεσα και στο τελος μας καταμπερδεψε... Ουτως ή αλλως αγαπω περισσοτερο τον Ουαιλντ στα παραμυθια του, τα οποια τα εχω διαβασει ολα φωναχτα στα παιδια μου για καληνυχτα. Και τα νοηματα του υπεροχα, και οι εικονες του ζωντανες και πολυχρωμες και αξεπεραστες. Εδω ισως και να το παράκανε καπως με την παρελαση εικονων, περσονων και χαρακτηρων πλοκης. Καταμπερδευτηκαν τα παιδια και το τελειωσα μονη μου. Ποτέ ομως δε θα παψω να τον αγαπω, να θαυμαζω το μυαλο του, την ιδιοφυια του και να διαβαζω οτιδηποτε δικο του πεσει - ή επιδιωξω να πεσει -στα χερια μου.
[Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν σκιά του σώματος, είναι το σώμα της ψυχής...] Πολλά χρόνια πριν, καθώς σκάλιζα τα ράφια της βιβλιοθήκης, το μάτι μου έπεσε στο συγκεκριμένο βιβλίο. Μικρή ήμουν, παραμύθι έγραφε, το πήρα δίχως να το σκεφτώ καθόλου. Σίγουρα παραμύθι. Από εκείνα που όταν διαβάζεις μικρός δεν μπορείς να κατανοήσεις πλήρως το νόημά τους, αλλά όταν τα ανοίξεις μεγάλος, διαπιστώνεις πως η μαγεία που τα τύλιγε και τα έκανε υπέροχα, δεν πρόκειται να ξεθωριάσει ποτέ. Η αλήθεια είναι πως μου φάνηκε διαφορετικό εκείνη την πρώτη φορά που το διάβασα, μ' έναν παράξενο τρόπο που δεν μπορούσα να εξηγήσω, μα χαράχτηκε μέσα μου ανεξίτηλα. Η σκιά του σώματος, το σώμα της ψυχής. Μια ψυχή χωρίς καρδιά που περιπλανιέται χωρίς σκοπό, επιστρέφοντας πάντα σ' εκείνον που την έδιωξε. Το σώμα έχει ανάγκη, τόσο την ψυχή, όσο και την καρδιά του, καθώς μόνο έτσι αποτελούν ολοκληρωμένο, πλήρες σύνολο. Το έχω διαβάσει αρκετές φορές από τότε. Υπέροχες εικόνες, έντονα συναισθήματα, ζωντανές περιγραφές, άρωμα νύχτας, αλμύρας, λευκών κρίνων... Και η μαγική πένα του Ουάιλντ, να μετατρέπει και την πιο απλή λέξη σε σπάνιο πετράδι. Ονειρικό, όποια κι αν είναι η ηλικία σου.
Μου άρεσε πολύ το βιβλίο!! Είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω και μπορώ να πω με σιγουριά οτι δεν θα ειναι το τελευταίο. Το βιβλίο αποτελείται από 2 μικρες ιστορίες ,η κάθε μία με την δικιά της ομορφιά και σημασία. Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι πλούσιες περιγραφές και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιήθηκε για τα ταξίδια της ψυχής ( 1η ιστορία) και τα όνειρα του νεαρού βασιλιά ( 2η ιστορία) . Προτείνω ανεπιφύλακτα !
Η ομορφιά, οι αισθήσεις, η αγάπη, η σκληρότητα της ύπαρξης, οι αδικίες της ζωής, η ηθική, τα θέματα που απασχολούν πάντα τον Wilde. Καλύτερα όμως δοσμένα και δουλεμένα στο πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ παρά σ´ αυτά τα κείμενα, κατα τη γνώμη μου.
Ένα ευχάριστο ανάγνωσμα με την ιδιαίτερη περιγραφικότητα του Wilde η οποία όμως στον Ψαρά και την Ψυχή του καταντάει λίγο κουραστική. Ωστόσο, ξεχώρισα τον Νεαρό Βασιλιά, που είναι και πιο σκοτεινό ως παραμύθι και πραγματεύεται ζητήματα που εκφράζουν περισσότερο κοινωνικούς προβληματισμούς.
Πρόκειται για ένα βιβλίο με δύο παραμύθια του Oscar Wilde και ομολογώ, πως αν και δεν το περίμενα, μου άρεσε πολύ. Το πρώτο παραμύθι μου άρεσε περισσότερο από το δεύτερο. Ήταν και τα δύο γραμμένα πολύ απλά και κατανοητά, ακριβώς όπως είναι και τα παραμύθια. Έβλεπες ξακάθαρα το νόημα και ατα μηνύματα που ήθελαν να περάσουν.
Το πρώτο, Ο Ψαράς και η Ψυχή του, έχει σαν θέμα του τη σύγκρουση της ομορφιάς με την ενοχή και τον πόνο. Η επιλογή μιας προσωρινής και φθαρτής ευδαιμονίας σε βάρος τ��ς αθάνατης ψυχής είναι ύβρις και τιμωρείται με αφάνταστη αγωνία. Το δεύτερο, Ο Νεαρός Βασιλιάς, μιλάει για ένα βασιλιά που όπως είναι το λογικό αγαπούσε τα πλούτη και καθετί όμορφο. Έπρεπε να δει τρια όνειρα την παραμονή της στέψης του για να καταλάβει ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα πέρα από αυτά, όπως είναι η πείνα, ο θάνατος και η εκμετάλλευση των ανθρώπων.