Ο δεύτερος θάνατος του Ραμόν Μερκαντέρ

by Jorge Semprún, Άρης Αλεξάνδρου (Translator)

"Και τότε αυτός, θα βρισκότανε στην από δω μεριά της υδάτινης, σταχτιάς έκτασης, όπου κάποιο ξάνοιγμα του ουρανού εναπέθετε κυματιστές, σαν πτυχόμενο ύφασμα ανταύγειες, που δε φαινόντουσαν ωστόσο, περιέργως, να οφείλονται στο θαμπό φως ενός ήλιου, που θα μπορούσες να τον υποθέσεις αναρτημένον κάπου εκεί ψηλά, πάνω απ' το τοπίο, μα σού δίνανε το δικαίωμα να φανταστείς ότι αυτό το ιριδίζον φως αναπηδάει, ή μάλλον αναβλύζει από πολύ βαθιά, λες και κάτω απ' την επίπεδη επιφάνεια του νερού, τη φαινομενικά ασάλευτη, μια δύναμη σκοτεινά φωτεινή κατέτρωγε διαβρωτικά, κρυφά, την τεφρότητα του καναλιού, καθώς και την τεφρότητα του μουράγιου, που οι πέτρες του είχαν ξεκολλήσει πια και χορταριάσει, μέχρι και την τεφρότητα των τυφλών προσόψεων, που υψώνονταν σαν απότομος βράχος, με τόνους ώχρας και γαλάζιου, πάνω απ' τα νεκρά νερά -αυτή ήταν τουλάχιστον η εντύπωση που σου 'δωσε μια πρώτη ματιά- τρυπημένος όλο κι όλο ο βράχος τάχα από το χαίνον άνοιγμα, το κατάφωτο, μιας καμάρας γεφυριού στο διαγώνιο κανάλι και από τις επίσης χαίνουσες, μα κατασκότεινες, μεγάλες, ατόφιες πύλες εκεί στις αποβάθρες, σαν μπούκες στοάς, μέσα από τις οποίες, πιθανόν, ενίοτε, κάποιες μέρες πολυσύχναστες, να μεταφερθήκανε εμπορεύματα σε βαριές μαούνες μέχρι τις μισοσκότεινες, θολωτές αίθουσες της κεντρικής αγοράς, που την προστάτευαν, σαν οχυρό, απ' όλες τις μεριές, οι ψηλοί πύργοι· σήμερα όμως, οι μαούνες φαινόντουσαν εγκαταλειμμένες, δεμένες εκεί χωρίς λόγο θα 'λεγε κανείς, διαλυμένες, κατά κάποιο τρόπο, μέσα στη σπασμένη γραμμή του αστικού τοπίου, σάμπως η ξυλοδεσιά τους, έχοντας υποστεί την επεξεργασία του αλατιού, του βόρβορου, των φυκιών, της κόπρου των πουλιών, δεν ήταν πια παρά μια ύλη ενδιάμεση, κάτι στο μεταίχμιο σάπιου νερού και πέτρας καλυμμένης από πατίνα, ξύλα νεκρά πιθανόν, μέσα σε νεκρά νερά, σαρκώματα φθειρόμενα της ίδιας πέτρας, υπογραμμίζοντας αναμφίβολα, με την αποσυντιθέμενη και πρόσκαιρη παρουσία τους, τη σκληρή αιωνιότητα τούτης της πόλης, που υψώνονταν στην από κει μεριά των υδάτων...."
(Από την έκδοση)

Genres: Literature, Fiction, Novels, Spanish Literature, European Literature

450 pages, Paperback

First published May 14, 1969

About the author

Jorge Semprún (Madrid, 1923-París, 2011) fue testigo de algunos de los peores cataclismos políticos del siglo xx y participó activamente en la lucha contra los totalitarismos. Hijo de una familia de la alta burguesía, el estallido de la guerra civil le condujo al exilio en Francia. Miembro activo de la Resistencia francesa contra la ocupación nazi, es detenido y enviado a Buchenwald, donde permanece prisionero hasta abril de 1945. Tras la liberación, convertido ya en militante comunista, será durante los años cincuenta una pieza fundamental de la lucha clandestina contra la dictadura franquista. Sin embargo, tras advertir los métodos dictatoriales que empleaba el propio Partido Comunista, y enfrentado a Carrillo, acabó expulsado del partido, junto con Fernando Claudín. Jorge Semprún inició en los años sesenta una carrera literaria en la que explora las tragedias y los horrores de la historia reciente con títulos tan imprescindibles como La escritura o la vida, Aquel domingo o El largo viaje.

Jorge Semprún Maura was a Spanish writer and politician who lived in France most of his life and wrote primarily in French. From 1953 to 1962, during the era of Francisco Franco, Semprún lived clandestinely in Spain working as an organizer for the exiled Communist Party of Spain, but was expelled from the party in 1964. After the death of Franco and change to a democratic government, he served as Culture Minister of Spain from 1988 to 1991. He was a screenwriter for two successive films by the Greek director Costa-Gavras, Z (1969) and The Confession (1970), which dealt with the theme of persecution by governments. For his work on Z, Semprun was nominated for an Oscar. In 1996, he became the first non-French author elected to the Académie Goncourt, which awards an annual literary prize.

Reviews

[Makis Dionis · Rating 4 out of 5]

Ανεπαισθητη ανασα εκατομμυριων νεκρων, το φοντο πανω στο οποιο ιχνηλατει ο Σεμπρουν την ιστορια με ενα κατασκοπικο μυθιστορημα
Με γλωσα γλαφυρη κ εξαρσεις μαγικου ρεαλισμου, προσπαθει να αποδωσει το παγκοσμιο αποτυπωμα των σοβιετικων πραχτικων μονομερως

Η ουτοπία που εγινε μνήμη γεμάτη θανατο για παρα πολυ κόσμο.
δινοντας αλλοθι στο καπιταλιστικο ονειρο της ευμάρειας,
που ειδικά σήμερα βιώνουμε κομματια της αποστραγγισης που εχει προκαλέσει παγκοσμίως

[Aggeliki Spiliopoulou · Rating 5 out of 5]

Με έναν αισθαντικό αναστεναγμό αρχίζω να γράφω τις σκέψεις μου για αυτό το βιβλίο. Όπως συχνά λέω, σημασία δεν έχει τι λες, μα πως το λες. Όλα χιλιοειπωμένα μα από τον Σεμπρούν μοναδικά γραμμένα!


Δύο άνθρωποι, δύο χρόνοι, δύο μοίρες, ένα όνομα.


Ραμόν Μερκαντέρ, ο άνθρωπος που δολοφόνησε, στο Κογιοακάν του Μεξικού, τον Λέον Τρότσκι τον Αύγουστο του 1940.


Ραμόν Μερκαντέρ, ο άνθρωπος που δρα ως μυστικός πράκτορας της Σοβιετικής Ένωσης ενώ εμφανίζεται ως υποδιευθυντής ισπανικής εμπορικής εταιρείας.


Ένα ιστορικό πρόσωπο και ένα φανταστικό. Τα πραγματικά γεγονότα γίνονται βάση μιας μυθιστορίας που αποκαλύπτει τις σταλινικές πρακτικές, τα παιχνίδια κατασκοπίας και αντικατασκοπίας, μηχανισμούς συγκάλυψης που δεν διστάζουν να θυματοποιήσουν ανθρώπους, να διαστρεβλώσουν, διαγράψουν και να ξαναγράψουν την Ιστορία.

Ο Σεμπρούν καταγράφει την πορεία του Κομμουνιστικού Κόμματος, τις πολιτικές του θέσεις, ασκεί κριτική και παρουσιάζει την ύπαρξη και εφαρμογή της μαρξιστικής θεωρίας σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, μέσα από ένα μυθιστόρημα κατασκοπίας, με την ρεαλιστική, λυρική και αισθησιακή χρήση του λόγου που μόνο αυτός κατέχει.

Όλα ξεκινούν μπροστά στον πίνακα του Βερμέερ "Άποψη του Ντέλφτ", τον ωραιότερο πίνακα του κόσμου σύμφωνα με τον Προυστ.
Επόμενος σταθμός ο πίνακας του Φαμπρίτιους "Καρδερίνα".
Δύο έργα τέχνης που συλλαμβάνουν τη στιγμή, παγιδεύουν την πραγματικότητα και την αποτυπώνουν.
Ο Βερμεέρ χρησιμοποιώντας μια camera obscura, προβάλει την εικόνα σε μια οθόνη και την αντιγραφεί.
Ο Φαμπρίτιους ζωγραφίζει την Καρδερίνα έτοιμη να πετάξει μακριά, ελεύθερη στον ουρανό ενώ είναι δεμένη με αλυσίδα.
Κατασκευασμένες εικόνες και ψευδαισθήσεις.
Αυτόν τον κόσμο των φωτεινών χρωμάτων και της τεχνικής δύο κορυφαίων εικαστικών υιοθετεί ο Σεμπρούν και τον μετατρέπει σε λέξεις, σε λογοτεχνία.
Μια "καλειδοσκοπική" λογοτεχνική έκφραση των πολλαπλών εκφάσεων, μετασχηματισμών και τρόπων θέασης της πραγματικότητας ως επισήμανσης της πλασματικής καταγραφής της Ιστορίας.

[Katerina · Rating 5 out of 5]

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

[Κατερίνα Μαλακατέ · Rating 4 out of 5]

http://diavazontas.blogspot.com/2018/...

Εξαιρετικά γοητευτικό ως ανάγνωσμα, «Ο δεύτερος θάνατος του Ραμόν Μερκαντέρ» είναι ένα βιβλίο βαθιά πολιτικό, που διερευνά σε βάθος την παράνοια του Σταλινισμού, αλλά και του Ψυχρού Πολέμου, χωρίς να φοβάται να ανοίξει μέτωπα, να ξύσει πληγές ή να κηλιδώσει υπολήψεις.

Ήρωας του Σεμπρούν είναι ένας Σοβιετικός πράκτορας που μετατίθεται στην Ισπανία και τι παράξενο, ως όνομα του δίνουν εκείνο του δολοφόνου του Τρότσκι, Ραμόν Μερκαντέρ. Αυτός ο δεύτερος Μερκαντέρ έχει προβλήματα ταυτότητας, όπως ο ομώνυμός του, και μια παιδική ιστορία που θυμίζει τη δική του. Τον βρίσκουμε στο Άμστερνταμ, όπου τάχαμου εκπροσωπεί μια εμπορική εταιρεία. Ταυτόχρονα εκεί τον παρακολουθούν άνθρωποι της CIA και άνθρωποι της Κα Γκε Μπε, ενώ στο παιχνίδι παίζει και η Ολλανδική αστυνομία. Τελικά ο Μερκαντέρ θα οδηγηθεί στον θάνατο, προδομένος και μόνος.

Ο Χόρχε Σεμπρούν δεν ακολουθεί γραμμική αφήγηση, τσαλαβουτά στις ιστορίες του, αφήνει κλωστές να κρέμονται, ξέφτια που δεν καταλήγουν πουθενά, ακολουθεί τον Μερκαντέρ, αφήνει υπόνοιες για το ποιος είναι, ακολουθεί τη CIA, μπαίνει στο μυαλό όλων ενώ ταυτόχρονα δεν είναι στο μυαλό κανενός. Κι όλα αυτά τα κάνει κυρίως μπροστά σε δυο πίνακες του Βερμέερ.

Μα ο Φιλίπ δεν είχε ακούσει αυτή την ανταλλαγή των φράσεων, ή μπορεί να μην έδωσε ιδιαίτερη σημασία, τεντωμένος καθώς ήταν προς τον πίνακα Άποψη Ντελφτ, σε μια προσπάθεια, απεγνωσμένη ίσως, να συλλάβει την ομορφιά αυτού του πίνακα που τον είχανε διατάξει να προσέξει ιδιαίτερα επειδή ήταν ο ωραιότερος του κόσμου- όποιος συγγραφέας κι αν το βεβαίωνε, ο Προυστ ή ο Μαρλώ- κι ένιωσε για μια στιγμή την επιθυμία να σκύψει προς το μικρό αγόρι, να το πάρει από το χέρι και να το οδηγήσει ως την άκρη του πίνακα, μέχρι εκείνη την κοκκινωπή αμμουδιά, σάμπως να είχανε περπατήσει μαζί οι δυο τους, πολλή ώρα, μέσα στην εξαντλητική επιπεδοσύνη του τοπίου και κάνανε μια στάση, εδώ, στην από δω μεριά του νερού, για να δούνε το θέαμα της πόλεως που υψωνόταν μες στην προφάνεια του δικού της φωτός, που δεν προερχόταν από έναν ήλιο πονηρά τοποθετημένο, κατάλληλα υπολογισμένο για το παιχνίδι της τεχνικής του κιαροσκούρου, μα ήταν φως αντλημένο θα ‘λεγες από το γκρίζο βάθος του κοιμισμένου νερού, από τις γκρίζες πέτρες του μουράγιου, αντλημένος από το βάθος της υλικής πυκνότητας του κόσμου, κατά μήκος των προσόψεων, έτσι που ορισμένες από δαύτες να ‘χουν διατηρήσει απ’ το φωτεινό εκείνο πέρασμα, ένα επίστρωμα χρυσόσκονης, ένα φως που κάποιος λες το αντλούσε και το ανέβαζε με την ασάλευτη αιχμή ενός καμπαναριού από πέτρα ξανθιά, έτσι που συνέκλινε προς την κάθετη εκείνη σπερμοδόχη όλο εκείνο το απαλό συγκεντρωμένο φως, απ’ όπου θα εκτοξευόταν ως τον συννεφιασμένο ουρανό, πιτσιλίζοντάς τον, απ’ τα κάτω και απ’ το πλάι, με μια έκρηξη αναποδογυρισμένου ήλιου και ο Φιλίπ θα έμπαινε ίσως, ή μάλλον ήταν σίγουρο πως θα ‘μπαινε, τελείως αβίαστα και φυσικά, μέσα στην ψηλαφητή διαφάνεια αυτού του τοπίου.[]

«Ο δεύτερος θάνατος του Ραμόν Μερκαντέρ» δεν είναι ένα εύκολο ανάγνωσμα, κάθε άλλο. Απαιτεί αργούς ρυθμούς, σε καθηλώνει στον κόσμο του, στιγμές στιγμές σε φέρνει σε απόγνωση. Την απόγνωση του ίδιου του ήρωα που νιώθει εγκλωβισμένος μέσα στην ίδια του τη ζωή, που την ορίζουν άλλοι, χωρίς καλά καλά να καταλάβει το γιατί. Ο Σεμπρούν είναι δηκτικός με τον Σταλινισμό, χωρίς να χαρίζεται στους υπόλοιπους, είναι σαρωτικός και υποβλητικός. Κι αυτό είναι σίγουρα ένα μυθιστόρημα που θα καταγραφεί ανάμεσα στα αριστουργήματα του 20ου αιώνα.

[νίκη κωνσταντίνου-σγουρού · Rating 5 out of 5]

«[…] είχε το εναγώνιο προαίσθημα μιας εφικτής ευτυχίας -χλιαρής και τυφλής- και τόσο περισσότερο ανασκαμμένης από την αγωνία, που φαινότανε, τούτη η μερική ευτυχία, κομμένη σε μικρές φετούλες παραχωρημένης ευτυχίας, να είναι το μοναδικό ή το πλέον πιθανό μέλλον, του δικού τους ακριβώς εγχειρήματος· το προϊόν που αναδύονταν κιόλας μέσα από τα σπλάχνα της δικής τους κοινωνίας, το ανούσιο προϊόν της δικής τους οδύνης, της δικής τους βίας· σάμπως όλη τους η τρέλα να μην έπρεπε στο τέλος της γραφής να καταλήξει παρά σ´ αυτήν τη φρόνιμη και λογική μοιρασιά, τη φαινομενικά βασισμένη στο αίτημα της ισότητας, καθ´ ότι όλοι είχανε, φαινομενικά, το νομικό δικαίωμα να πάρουν μέρος σ´ αυτή τη μοιρασιά της παραχωρημένης και ιεραρχημένης ευτυχίας.»

[Julio The Fox · Rating 4 out of 5]

"What ever happened to Leon Trotsky?
They put an ice pick into his head, that made his ears burn."---The Stranglers, "No More Heroes Any More".

A novel about the death of...everything. This story not is not what it appears to be about, but then neither was Ramon Mercader. Mercader, the son of an uber-Stalinist Cuban mother and Spanish father murdered Leon Trotsky, yet even that failed to gain him a place in history. Mercader, AKA "Jackson" and dozens of other aliases, wormed his way into Trotsky's heavily guarded compound, killed "The Old Man", served a thirty year sentence in Mexico, flew to the Soviet Union in 1970, where he was secretly awarded the Medal of Lenin, then moved to his mother's birthplace, dying in complete obscurity in the late 1970s. Jorge Semprun, one-time leading member of the Spanish Communist Party (PCE), novelist and screenwriter, he wrote Z and THE CONFESSION for Costa-Gavras, here tells the tale of a "Ramon Mercader", who may or may not be the first in later life, and works as a professional assassin based in Amsterdam. The Russians and the Americans both want him dead, not so much on account of any mission he might be ready to carry out but because there are no missions any more; no causes, no ideologies, no Big Ideas. He is, in other words, an existential threat to a two-power world in which neither power believes its own lies. Just to complicate matters, the real Ramon Mercader was still alive when this novel was published. After exiting from the PCE Semprun became Spain's Minister of Culture in the Socialist administration of Felipe Gonzalez and declared, "What the world needs is inorganic intellectuals, who represent no class or cause."." A perfect epigraph for this dark and prophetic novel.

[Jorge]

Primer libro que abandono en mucho tiempo. Ni la confusa manera de escribir, entrelazando párrafos, ni los personajes ni la trama han conseguido que siga leyéndolo.

[Maria Altiki]

Σελ. 117 και κάπου εδώ χάθηκα και δεν καταλαβαίνω τι διαβάζω. Το αφήνω στην άκρη.... ίσως κάποια στιγμή αργότερα.

[Gil Jourdan · Rating 4 out of 5]

Non avendo letto a fondo la mini-biografia dell'autore riportata nel risvolto della copertina quando ho comprato il libro, appena ho letto che Jorge Semprùn è stato Ministro della Cultura per il governo spagnolo ho pensato "oddio, ho preso il libro del Franceschini spagnolo!". Potete quindi capire che mi ci sono approcciato con parecchio timore.
Oltre a questo pregiudizio (che poi, paragonarlo a Franceschini è veramente ingeneroso nei confronti suoi e di quello che ha passato) ci sono però altri motivi per procedere con cautela.
Innanzitutto, è un romanzo che si promette di spionaggio che parte con una lunga e intricata di un quadro: la Veduta di Delft, di Vermeer. La pagina suona quasi respingente, per chi vorrebbe godersi gli inseguimenti, le sparatorie e i tradimenti. Il secondo motivo è l'incedere molto tortuoso della trama, che si svolge attraverso molteplici punti di vista: il protagonista, Ramon Mercader, che è un agente spagnolo del KGB, gli agenti della CIA che lo inseguono, gli agenti DDR che monitorano la situazione, la moglie di Mercader, il suo mentore russo, e perfino qualche personaggio ancora meno importante. Il terzo è la sottotrama provocatoria: Ramon Mercader è anche il nome, vero, dell'assassino di Trockij, e questo elemento si intreccia ulteriormente.
Attraverso le strade di Amsterdam, con i suoi ristoranti, le vetrine e i canali, Mercader è braccato dalla CIA e non sa nemmeno lui esattamente il perchè. I servizi del blocco comunista lo conoscono relativamente, è un pesce piccolo (ma con un nome che non può non destare sospetti), e quasi si sorprendono a tutto questo interesse degli americani. Può essere tutto: che vogliano smantellare la rete comunista nella Spagna franchista, che in realtà Mercader stia tradendo e passando agli occidentali, o chissà che.
Su questo mistero, in cui si fatica a mettere assieme i pezzi, si innestano i temi del romanzo. Siamo negli anni '60, nell'URSS di Breznev che cerca di dimenticare il passato stalinista (assassinio di Trockij compreso) con una burocrazia che ormai va col pilota automatico ma che ha su di sè le cicatrici della repressione. Siamo nella Spagna franchista, e la guerra civile ha lasciato parecchi morti. Siamo nel periodo in cui molti intellettuali occidentali (Semprùn compreso, a quanto pare) realizzano che il "comunismo" ha preso una piega imprevista.
In una delle scene più esplicite del romanzo, il figlio di un agente della DDR passa a Berlino Ovest. Ma ci passa da comunista convinto, e che intende dare battaglia in occidente perchè, in Germania Est e nell'Europa orientale quella che è stata la rivoluzione ormai è diventata solo la conservazione di se stessi. In questa situazione, anche il nome di chi ricorda il passato sanguinoso dell'assassinio di Trockij e di Stalin può solo dare fastidio.
Nonostante tutte le complicazioni, quindi, questo romanzo mantiene le promesse. Non si ha l'impressione di qualcosa di montato ad arte per dare profondità a una storia banale di gente che si dà la caccia (come, tanto per dire una cattiveria, "Il veleno perfetto" di Sergej Lebedev), ma di qualcosa di profondamente sentito. E Franceschini, per fortuna di chi legge, non c'entra nulla.

[Mónica · Rating 5 out of 5]

Pues he de reconocer que el libro me ha parecido muy bueno, a pesar del resquemor que el autor impregna a todas su novelas contra el comunismo, no comunismo de Stalin y siguientes. Y no, no es la típica novela de espías, no, la narración de algunos pasajes como el relato de la llegada a Cabuérniga, a la casa familiar, el encuentro con su tía Adela y sus recuerdos, para él inaccesibles, es de una brillantez exquisita, al igual que las descripciones, de y en los museos, de los personajes tanto físicas como psíquicas.
Nos muestra como toda una red de coincidencias hace que los personajes estén todos relacionados con Mercader sin ellos saberlo. Como un imán que los va atrayendo a su presencia.
Y no nos olvidemos de los centros de "inteligencia", que están montados para desestabilizar , publicitar sus regímenes, hacer negativos a los otros. Para ello tergiversan, mienten, manipulan, matan y mueren, todo por conservar su hegemonía, su poder, la ideología por la que nacieron, se formaron, ya ni se la reconoce.
Muy interesante su lectura.

[Jesus N Rayuelo]

Libro comprado en outlet del outlet de Finestres. Este libro se puede leer como un libro de espías en la guerra fría o como una pequeña autobiografía del autor, con alusiones constantes a su vida y la de su familia. Semprún nos vuelve a hablar de una de sus obsesiones, los errores de la revoluciones comunistas en Europa y en especial en la Unión Soviética.

Aunque las partes más policiacas me han aburrido todo se compensa con las impresionantes descripciones que hace el autor de personajes y escenas. Semprún es para mí uno de los autores más clarividentes del siglo XX.

[foteini_dl · Rating 4 out of 5]

Μπορεί να είναι ένα δύσκολο βιβλίο, από αυτά που σου δημιουργούν ένα βάρος στο στήθος, εξαιρετικά ελκυστικό και βαθιά πολιτικό ταυτόχρονα; Και, παράλληλα, να μην βλέπει την ιστορία ως κάτι γραμμικό και στατικό, να ακουμπάει τραύματα; Σε αντίθεση με αυτό το μυθιστόρημα (και τον κόσμο) του Σεμπρούν, η απάντηση σε όλα τα παραπάνω είναι εύκολη και μονοσύλλαβη: ναι.

[Te Ve · Rating 4 out of 5]

El desenlace es fantástico, coral, exhibiendo las contradicciones internas a la Urss y la caída de la revolución y sus ideales al triunfar...
Se disfruta más tras la lectura de Proust, mucho en el estilo, y temas están en el francés...

[Elisa S · Rating 4 out of 5]

Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο!!

[Maria Vassou · Rating 4 out of 5]

Ένα από τα πιο παράξενα βιβλία που έχω διαβάσει..
Μέχρι τη μέση με παιδευε και το παιδευα ,και μόνο ο ψυχαναγκασμός να τελειώνω ντε και καλά ένα βιβλίο, με σταματούσε από το να το παρατήσω με μεγάλη χαρά. Όλοι αυτοί οι κατάσκοποι και οι κατάσκοποι που κατασκόπευαν κατασκόπους ,ένα απίστευτο μπλέξιμο.
Και ω του θαύματος έρχεται κάποια στιγμή που το κουβάρι αρχίζει να ξεμπερδευεται!! Τα σκοτάδια φωτίζονται , και το υπόλοιπο μισό ,διαβάζεται με κομμένη την ανάσα!! Όχι, ο κύριος λόγος δεν είναι η πλοκή,αλλά το ότι μπορείς επιτέλους αφού έχεις ξεμπερδεψει με το ποιος είναι ποιός κι ο κάθε κατεργάρης έχει πάει στον πάγκο του ,να απολαύσεις την υπέροχη γραφή του!! Γιατί, μα την αλήθεια, η γραφή του είναι υπέροχη, κι αν με ρωτουσατε πώς μου φάνηκε ο Σεμπρούν θα ήθελα να μπορούσα να απαντήσω μ'ενα σφύριγμα θαυμασμού!!!
(Κάνα δυο απορίες μου έμειναν βέβαια αλλά δεν πειράζει, χαλάλι του!😁)

[Ángel · Rating 4 out of 5]

Hace unos cuantos años me encontré con este libro ("broché", 5€) en uno de esos puestos de "bouquinistes" a orillas del Sena.
Había leído hacía poco tiempo "El hombre que amaba a los perros " de Padura que me había entusiasmado.

No conocía este libro así que lo compré, no solo por el tema de Ramón Mercader, sino también porque todo lo que había leído de Semprún, ("Le long voyage", "L'écriture ou la vie" y "Le mort qu'il faut", sobre su paso por el campo de Buchenwald, y los dos sobre Federico Sánchez) me había gustado mucho.

En mi primer intento de lectura descubrí que no se trataba del Ramón Mercader que yo esperaba sino de otro Ramón Mercader y además parecía una novela un poco liosa de espías. La abandoné.

Hace poco, leyendo de nuevo a Padura, contaba él que antes de escribir "El hombre que amaba a los perros" se había documentado entre otras obras en esta de Jorge Semprún. Así que le di una segunda oportunidad. Esta vez no me defraudó.

Una novela de espías, un poco liosa al principio. Un personaje llamado Ramón Mercader que parece ser un agente soviético aterriza en Amsterdam. Tras él un despliegue de agentes de la CIA que lo van siguiendo y otros tantos agentes de la RDA también atentos a los movimientos de uno y de otros.

Un relato en espiral que hace que las mismas situaciones vayan apareciendo periódicamente cambiando el punto de vista y aportando cada vez mayor información al relato que al principio es un poco confuso. Sobre todo por esa obsesión de Semprún de tantos incisos con explicaciones de todo tipo, especialmente léxicas.

Alrededor del relato, de forma un poco marginal, se trata de la muerte de Trotsky (supongo que eso es lo que le sirvió a Padura para narrar el momento del asesinato); también el interés de Semprún por cuadros de Vermeer ("Vue de Delft", "La ruelle") o por Carel Fabritius ("Le chardonneret"). Proust está presente no solo en las discusiones de los Boutor, una pareja con niño que va apareciendo a lo largo de la novela, sino también en algunos pasajes que recuerdan a la "Recherche".

Pasajes de la vida de Semprún se asoman en la constante alusión al Plein 1813 de La Haya donde estuvo la legación española durante la república, presidida por su padre y donde se supone que él también vivió, y por la alusión de los agentes de la RDA a su paso por Buchenwald cuando intentan recordar el nombre de un preso español, sin al final nombrarlo.

A lo largo de toda la novela, el desencanto de lo que fue la primera época de la revolución ("L'histoire se répète comme une farce... Nous sommes la répétition farceuse et dérisoire d'une histoire d'autrefois ").

El final de la historia de espías además no defrauda.

[Jessica · Rating 4 out of 5]

Das ist so schön geschrieben daher mag ich es obwohl die Geschichte teilweise etwas verwirrend ist, vor allem wegen der konfusen Namen der Charaktere.