Ooit waren Lilita’s vader en moeder gelukkig samen. Maar waarom vluchtte haar moeder van hem weg? En waarom liet haar vader een torenhoge muur om zijn stad bouwen, zodat niemand er nog in of uit kon? Als Lilita twaalf is, wil ze weten wie haar vader is. Op de rug van een reuzenschildpad maakt ze een lange reis naar de stad en glipt stiekem naar binnen. In een paradijselijke tuin staat de villa van haar vader, met wel twaalf kamers en een torentje. Maar hij woont er al lang niet meer allleen: hij heeft een nieuwe vrouw en twee zonen. Zou hij Lilita wel willen zien?
Een verhaal als een sprookje, over een volmaakt stukje wereld, zonder verdriet of gemis. Of is toch niet alles zo perfect daar in het kleine paradijs?
"Er wordt gezegd dat herten de enige dieren zijn die dat ook echt kunnen: dingen uit hun hoofd zetten. Alles waar ze niet aan willen denken, nare herinneringen of onmogelijke wensen, zorgen en verdriet, banen zich uit hun schedel een weg naar buiten..." Wat een mooie beeldspraak doorheen het hele boek... Door de diepere lagen die verstopt zijn in de betoverende zinnen doet het me denken aan Paulo Coelho (voor kinderen dan :-)) Een aanrader!
Wat is dit een ontzettend goed en fijn kinderboek! Het is een al ouder boek van Aerts, uitgekomen in 2012, maar het is misschien wel actueler dan ooit. De synopsis die verbonden is aan dit boek (door de uitgeverij) doet in mijn optiek totaal geen recht aan dit boek. Dus daar ga ik:
Wat gebeurt er als twee mensen elkaar aanvankelijk zo fijn vinden dat ze besluiten samen door te gaan, maar dan bepaalt de ene partij wat geluk is, hoe dat eruit ziet en sluit de ander op in de liefde, in het land, in het hoofd...
Een jonge gelukszoeker verlaat zijn familie en start een nieuw leven door op een leeg land zijn levensboom te planten. Man ontmoet vrouw, samen maken ze een stad, een natie, een gezamenlijk leven, en de man is zo gelukkig én bang dit gevonden geluk weer te verliezen dat hij bepaalt dat hun gecreëerde plek en leven een Paradijs is. Dat zijn vrouw af en toe er eens tussenuit wil, in het hoofd en in de praktijk, beangstigt hem zo dat hij een grote muur om het land bouwt: ongedierte en onkruid eruit, vrouw er voor altijd in; niets en niemand kan daarna het land nog in, en zijn vrouw kan hem zo nooit verlaten. Maar dan ontsnapt de vrouw toch. Zij hervindt in een ver, ver Suikerbos haar wilde natuur en hij trekt de touwtjes in het zogenaamde Paradijs verder aan. Zo had het voor altijd kunnen blijven, als er geen kinderen waren geweest...
Dit boek is zo origineel en (vind ik) zo'n adequate allegorie voor de staat en zijn dictator die zijn volk opsluit in zijn eigen angsten, en vervolgens vereist dat het volk dit bevestigt als het ultieme paradijs, als álle geluk van de wereld. Geen idee of Aerts dat beoogde voor de volwassen lezer, maar ik moet aan de DDR denken, misschien omdat ik recent 'Kairos' las van Erpenbeck. Déze allegorie vond ik beter!
Wat doe je als je vader terug vind maar hij heeft een nieuwe vrouw en nieuwe kinderen? Een vrolijk maar toch confronterend boek. Ben het niet vergeten.
Voorgelezen door de juf tijdens de coronacrisis. Samen met de zoon meegeluisterd en gevolgd. Mooi kinderboek dat je mee zuigt in een wereld vol fantasie, vriendschap, avontuur, liefde,...
Lilita woont samen met haar moeder in het Suikerbos. Een vader heeft ze niet. Of die is er wel, maar die kent ze niet. Want lang geleden, toen Lilita nog niet was geboren, is Lilita's moeder weggevlucht van hem. Lilita's vader was namelijk zo bang om zijn vrouw kwijt te raken, dat hij een hoge muur om zijn stad bouwde, zodat niemand er nog in of uit kon. Binnen de stad kreeg Lilita's moeder alles van haar man: tuinen, dieren, alles wat haar hartje begeerde. Lilita's vader maakte een klein paradijs voor haar. Maar wat Lilita's moeder echt wilde, was naar buiten gaan. Dus besloot ze weg te gaan, en daarmee is ze de enige die het ooit gelukt is de ommuurde stad uit te komen.
Lilita heeft haar vader nog nooit gezien, maar toch mist ze hem. Alle twijfels en gevoelens die ze aan hem overhoudt, kropt ze op en stopt ze in een gewei op haar hoofd, zodat ze niet blijven rondspoken. Maar op een dag ontmoet ze een reuzenschildpad die haar herkent. Hij vraagt Lilita of ze haar vader wil zien en natuurlijk zegt ze ja. Dat is het begin van een lange reis naar Barnstad, de stad van haar vader. Het lukt haar om de stad binnen te komen, maar eenmaal aangekomen blijkt alles anders te zijn dan ze had gedacht. Haar vader heeft een tweede vrouw gevonden, Eva, en samen hebben ze twee zoons, Speer en Adem. Is er nog wel plaats voor Lilita?
Eigentijds sprookje Het kleine paradijs is een sprookje over een heel herkenbaar onderwerp. Lilita's ouders zijn uit elkaar en Lilita woont bij haar moeder, maar ze wil ook haar vader leren kennen. Lilita's vader blijkt echter al verder te zijn gegaan met zijn leven en heeft ondertussen een nieuwe vrouw en twee kinderen. Dit zijn dingen die tegenwoordig steeds vaker gebeuren en daardoor ook heel herkenbaar zijn voor veel kinderen. De manier waarop Jef Aerts Lilita's problemen beschrijft, is echter wel weer heel sprookjesachtig. Niet veel kinderen zullen een sprekende reuzenschildpad tegenkomen, of al hun problemen kunnen opbergen in een gewei op hun hoofd.
Ooit willen weten wat er zou gebeuren als Peter Verhelst een kinderboek zou schrijven? Wel, dit.
"Het Kleine Paradijs" is een sprookje met moderne elementen dat poëtisch geschreven is en het thema van scheiding op een originele manier inkleedt. Soms bevreemdend, soms weemoedig, soms spannend maar altijd gewoon mooi. Enige minpunten: hier had meer in gezeten, het verhaal vliegt een beetje voorbij - en dat is jammer bij 'n schrijver met zoveel talent. Ook de mix van klassieke en moderne elementen is niet altijd geslaagd: soms dreigt het moderne de "suspension of disbelief" op te heffen zonder dewelke geen enkel sprookje overeind blijft.
Beautiful sentences, gripping story. I thought I was reading a fairytale until computers and pizza's surprised me. If there's a fault in this book, it might be that: how can the main character, a 12 year old girl that grew up hiding in a forest, secluded from the rest of the world, be suffering from all the pollution, the noise and the crowd when she does get to a city, when all the rest of it doesn't provoke any thought of wonder? How does she know about trains, litter bins and factories? Nevertheless, a fantastic read. I am sure to read it again!
"Soms wil je heel graag dat iemand gelukkig is. Soms wil je hem zo graag blij maken dat je hem overstelpt met cadeautjes en lieve woordjes. En soms verlang je zo hard naar dat geluk dat je zelf alleen nog maar gelukkig bent als die ander naar je lacht." (p.12)
Dit verhaal is wellicht het mooist als het wordt voorgelezen, door een vader aan zijn dochter bijvoorbeeld. Dan komen de mooie beelden ongetwijfeld meer tot leven. En doet het er niet toe dat de allegorische kracht van het verhaal iets te vaak in zichzelf verloren loopt.
Zeker geen slecht boek hoor. Door het aantrekkelijke omslag had ik heel veel zin in. Misschien waren de verwachtingen te hoog gespannen. Ik had tevoren niet bedacht dat het een sprookje met moderne trekjes is. Ik heb al eerder gemerkt dat zulke verhalen me minder liggen. Mooi geschreven maar stiekem wenste ik een paar keer dat ik het al uit had.
Een verhaal als een sprookje, over een volmaakt stukje wereld.
Een verhaal met mooie zinnen, mooie personages en herkenbare vraagstukken. Je kunt het vertalen naar gebeurtenissen in het hier en nu. Een scheppingsverhaal? Een sprookje? Je kunt het gewoon lezen en het verhaal ondergaan, maar je kunt het ook samen lezen en samen gaan filosoferen. Ook leuk! Voor kinderen vanaf ca. tien jaar.