Je leest het boek zo door, een fijne schrijfstijl die voor iedereen bij te houden is. Het verhaal is minder sterk je weet wat je kan verwachten en er verandert door het verhaal maar weinig.
Verhaal van een vrouw wier zoon schizofrenie heeft.
Vlot geschreven, maar veel van hetzelfde. Het is dan ook geen roman met begin, opbouw en een plot.
Je leest hoe de medische wereld hen eigenlijk maar beetje in de sop laat gaar koken en eigenlijk denk je ook wel: 'meid, schop die jongen eens onder z'n kont', maar dat heeft natuurlijk geen zin bij iemand met zo'n heftig ziektebeeld. Lastig pakket.
3,75 - Heel erg interessant en verdrietig om te lezen en heel veel respect voor Sera Anstadt. Helaas is het ‘van het kastje naar de muur’ in de ggz nog niet veel beter geworden.
“Zijn ogen vulden zich langzaam met tranen, die langs zijn gezicht druppelden, steeds maar door. Het bleef een tijd stil. Toen zei hij: ‘Ik dacht dat ik het zelf gedaan had.’”