en reis om de wereld in twaalf maanden. Boudewijn Büch jaagt zichzelf en de lezer de wereld over en de geschiedenis door. Hij reisde in 1998 onder andere naar Amerika, Zuid-Afrika, Oostenrijk, Zwitserland en Italië. Maar waar hij ook komt, hij zoekt overal hetzelfde: een goed oosters restaurant, een lekker bed en bovenal bevrediging van zijn ongekende verzameldrift.
Wanneer hij leest over de Britse expeditie van 1807 naar Brazilië is hij hevig gefascineerd maar ook ongerust: als hij niet oppast heeft hij er een passie bij, en hij verzamelt al alles (ook porseleinen beeldjes, theelepeltjes en vlaggetjes) over Goethe, de coelacant, Napoleon, de Boerenoorlog, dodo's, foute Nederlanders, Amerikaanse presidenten en nog veel meer buitenissige zaken. Bijna dwangmatig bezoekt hij overal waar hij komt de plaatselijke musea - hoe suf ook - en rammelt hij aan de deur van elke boekhandel en antiquariaat.
Voor Boudewijn Büch is 1998 het jaar van de Boerenoorlog, Andy Warhol en bovenal van Goethe, over wie hij op diverse locaties een veertiendelige documentaire maakt. Terwijl de andere leden van de televisieploeg vanwege het WK-voetbal aan de buis gekluisterd zitten, neust Büch in zijn cd-rom met het werk van Goethe in de geleerde 'Sophien Ausgabe', honderdtweeëndertig delen op één schijfje.
Zelfs een boekengek die niet drinkt, rookt of prikt en voor wie elk sociaal leven een gruwel is, heeft een persoonlijke geschiedenis. Een boekenkast op reis biedt een intieme kijk in dit leven, maar geeft vooral inzicht in de pathologie van een rasverzamelaar voor wie het werkelijke leven slechts bijzaak is.
Een heel leuk boek om lezen vond ik. Heb de stijl van BB altijd kunnen smaken, zijn chaotische brein en interesse voor alles. Ik vond het ook een heel erg interessante inkijk in zijn persoon, waar je ziet hoe fragiel hij wel niet was ondanks zijn volle besef van zijn problemen hier toch machteloos tegen staat.
En voor een rechtgeaarde bibliofiel is dit boek uiteraard puur genieten.
Toen ik het las, was ik onder de indruk van de eruditie en het enthousiasme dat hij ten toon spreidde. Jaren later las ik #Boud en viel de man ontzettend van zijn voetstuk, met name omdat bleek dat het dagboek grotendeels in scene was gezet. Niets was echt aan Boudewijn Buch.
Een mooi dagboek met een jaar van reizen van buch.. af en toe wel erg veel antiquariaten in en uit… maar de gedetailleerde cultuurtrips in Berlijn, en leipzig naar Rome en napels kunnen nog wel eens van pas komen
Leuk op televisie, in dit boek een onsympathieke, betweterige, koopzieke, beroerd schrijvende en vervelende man. Vreemd genoeg toch enigszins amusant te lezen.
Verschrikkelijk. Pretentieuze eikel zonder manieren loopt al jammerend boekwinkels en antiquariaten in en geeft vermogen uit aan tyfus saaie boeken. Echt verschrikkelijk.
Boudewijn Büch laat dit op verzoek geschreven dagboek de lezer door een verrekijker meekijken naar zaken veraf en dichtbij. En juist als je met zo’n instrument van doen hebt, is het onhandig om ‘dichtbij’, in de ziel van auteur bijvoorbeeld, waar te nemen. Het zijn vooral wetenswaardigheden, het is veel minder een ego-document zoals de serie Privé-domein, doorgaans met succes, nastreeft. Niettemin aardig om kennis te nemen van Büchs liefhebberijen en wat hij daarvoor over heeft, waarbij reislustigheid wordt uitgeleefd als doel op zichzelf. JM
Boudewijn Büch komt uit zijn dagboek niet meteen naar voren als een aangename man, eerder pedant en arrogant. Ongelooflijk hoeveel boeken hij koopt, bijna dagelijks voor honderden, soms duizend gulden... Sommige delen van het dagboek waren wel interessant, maar in zijn geheel viel het toch wat tegen. Ik kijk, geloof ik, liever naar zijn programma's