Olga, Frank, Peter, Victor, Nicole - vijf gewone mensen met gewone, rustige leventjes. Althans, ogenschijnlijk. Want achter de vitrages van de keurigheid zindert en borrelt het van de frustraties, jaloezie, nijd, overspel en onvervulde verlangens.
In de volwassenenroman Ooggetuigen heeft Carry Slee op flitsende wijze ingrediënten van verschillende genres gecombineerd: de sappige intriges van een soap, de suspense van een thriller en de diepgang van een psychologische roman. Voeg daar een snelle cameravoering aan toe in de vorm van steeds een ander personage dat vertelt, en je hebt een boek dat je urenlang genadeloos gegijzeld houdt.
Carolina Sophia (Carry) Slee (Amsterdam, July 1, 1949) is a Dutch children's author. She also writes books for adults. Her books are based on teenagers, who have problems with their environment and are thus deeper into trouble. Or children who do not understand why mommy is acting so strangely, and where her big belly is suddenly coming from!
For her first books were her own daughters a major source of inspiration. For "Sorrow with mayonnaise" she used a lot of stories where a daughter came home. The atmosphere in the classroom in the book was exactly in the class of the subsidiary. The nasty girl Simone Slee is based on a neighbor kid that her daughters thought was very annoying. As her daughters grew older, they often read the letters in the back page of the TV Guide. As she reads the letter from a boy who tells that his neighbor, who got bullied so badly, that she jumped in front of a train, Sled was so upside down of the story that she wrote the book "Regret" (1996). For this book she gets the prize of the Young Jury.
Ik heb de luistercd's beluisterd maar ik was niet echt onder de indruk. Ik moet zeggen het verhaal was goed en goed gebracht maar soms wat plat (zoals een wip/ hij wondt me op). Ik weet niet maar als zoiets gebeurd in uw leven, zijn dat vooral niet de eerste woorden die in u opkomen. Sommige karakters lijken onecht. Het is soms echt te oppervlakkig. Het zijn volwassen die het verhaal vertalen maar het lijkt soms de kleuterklas of een stel pubers wel. Als zij dat zegt, ga ik dat zeggen... Niet dat het niet kan, maar het was out-of-context en vooral heel egocentrisch.
Ik wil wel eventueel nog een boek proberen omdat ik nu het zelf niet gelezen heb en vooral gehoord en dat geeft misschien een vertekend beeld.
Wat een ander boek is dit dan wat ik normaal van Carry Slee gewend ben. Ik heb wel genoten van het boek. Moest in het begin wel even wennen aan alle verschillende personages. Wat ik leuk gedaan vond is dat de tittel van het hoofdstuk aan gaf vanuit welk personage je las. Het is een leuke invulling omdat je op deze manier het verhaal van verschillende kanten mee kon krijgen en het gevoel kreeg dat er een soap in je hoofd afspeelde.
Het verhaal was wel heftig maar als je vaker Carry Slee boeken hebt gelezen of leest weet je dat ze ook heftige onderwerpen behandeld in haar boeken. In dit boek komt diefstal, pesten, verkrachting, vreemdgaan, verslaving, zelfmoord allemaal stuk voor stuk heftige onderwerpen aan bot.
Je merkt in het verhaal dat we inmiddels al wat verder zijn in het digitale tijdperk en het Carry Slee-gevoel (van de boeken uit mijn tienertijd) kwam weer boven. Allemaal volwassenen met hun eigen issues rond relaties en werk. Er is minder zicht op alle tieners die naar de plaatselijke middelbare school gaan. Een van de jongen wordt gepest, de anderen volwassenen en tieners zwijgen. Dit gaat uiteindelijk heel ver met vreselijke gevolgen.
ik vond het verhaal af en toe behoorlijk warrig. Het blijft behoorlijk oppervlakkig en het vele wisselen tussen personages zonder dat het iets toevoegd is jammer en houd het verhaal ook oppervlakkig omdat er niet dieper op personages ingegaan kan worden.
Dit vond ik een minder goed boek van Carry. Ik heb met dit boek een leesdipje gekregen. Uiteindelijk toch afgelezen, maar wat mij betreft beetje saai verhaal.
Het concept van het boek vind ik heel goed. Alleen vind ik dat er niet genoeg op ingegaan wordt. Alles blijft te veel aan de oppervlakte.
Van in het begin was ook al veel snel duidelijk. Dit vond ik persoonlijk jammer. Ik vind het leuk dat er naar bepaalde zaken verwezen wordt zonder alles direct prijs te geven. Dit was ook wel het geval, het werd pas op het einde volledig geschreven maar het was te duidelijk en te voorspelbaar.
Ik vond het boek leuk om eens te lezen. Het kan ook handig zijn om het te gebruiken in bijvoorbeeld een klas of groep om de besproken onderwerpen aan te kaarten en er stil bij te staan wat pesten etc. kan teweegbrengen.
Zeer matig boek. Het gegeven is wel boeiend: een puberjongen wordt slachtoffer van cyberpesten. Behalve voor hem heeft dat ook een grote impact op zijn naaste omgeving. Maar de uitwerking is niet briljant. Er zijn een aantal verhaallijnen door elkaar, waarvan enkele totaal niet relevant zijn voor de voortgang van het verhaal. Ook zitten er wat ongerijmdheden in. Een voorbeeld is dat twee mannen een blikje bier uit de koelkast pakken, maar even verderop hun flesje bier leeg drinken. De beweegredenen van de hoofdpersonen zijn niet overtuigend. Voor zover er al sprake is van een plot, zie je die al mijlenver van tevoren aankomen.
Gebeurt niet vaak dat ik een boek binnen één dag uit heb, maar met dit verhaal ben ik blij dat ik er al zo snel vanaf ben. Carry Slee vervangt de pubers in haar boek voor volwassenen, maar kan het beter gewoon bij de pubers en hun problemen houden.
Carry Slee is een goede schrijfster, maar dan wel voor jongeren. De personages zijn heel oppervlakkig en het hele verhaal door komt er ook weinig diepgang in. Het is allemaal voorspelbaar en dat verpest het een beetje.