What do you think?
Rate this book
Sketch for a Theory of the Emotions
'The essay is the best source for Sartre's theoretical views on the nature of psychology, and it contains doctrines which were later incorporated, though without full discussion of their origin, in his major work, L'Etre et le Neant (Being and Nothingness)'. Mary Warnock
(Source: back cover)
(Source: back cover)
94 pages, Mass Market Paperback
First published January 1, 1939
124 people are currently reading
1392 people want to read
About the author
Jean-Paul Sartre
1,099 books13.1k followersJean-Paul Charles Aymard Sartre was a French philosopher, playwright, novelist, screenwriter, political activist, biographer, and literary critic, considered a leading figure in 20th-century French philosophy and Marxism. Sartre was one of the key figures in the philosophy of existentialism (and phenomenology). His work has influenced sociology, critical theory, post-colonial theory, and literary studies. He was awarded the 1964 Nobel Prize in Literature despite attempting to refuse it, saying that he always declined official honors and that "a writer should not allow himself to be turned into an institution."
Sartre held an open relationship with prominent feminist and fellow existentialist philosopher Simone de Beauvoir. Together, Sartre and de Beauvoir challenged the cultural and social assumptions and expectations of their upbringings, which they considered bourgeois, in both lifestyles and thought. The conflict between oppressive, spiritually destructive conformity (mauvaise foi, literally, 'bad faith') and an "authentic" way of "being" became the dominant theme of Sartre's early work, a theme embodied in his principal philosophical work Being and Nothingness (L'Être et le Néant, 1943). Sartre's introduction to his philosophy is his work Existentialism Is a Humanism (L'existentialisme est un humanisme, 1946), originally presented as a lecture.
Sartre held an open relationship with prominent feminist and fellow existentialist philosopher Simone de Beauvoir. Together, Sartre and de Beauvoir challenged the cultural and social assumptions and expectations of their upbringings, which they considered bourgeois, in both lifestyles and thought. The conflict between oppressive, spiritually destructive conformity (mauvaise foi, literally, 'bad faith') and an "authentic" way of "being" became the dominant theme of Sartre's early work, a theme embodied in his principal philosophical work Being and Nothingness (L'Être et le Néant, 1943). Sartre's introduction to his philosophy is his work Existentialism Is a Humanism (L'existentialisme est un humanisme, 1946), originally presented as a lecture.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 119 reviews
September 28, 2024
Sartre bases his theory on phenomenological research on the birth of an emotion accompanied by classical bases. He bases his conclusion on the idea that emotions are a reaction to the world that presents itself to us and our way of reacting.
I partly agree with his ideas, but in other cases, I would either not have understood or not agree.
I partly agree with his ideas, but in other cases, I would either not have understood or not agree.
December 13, 2025
It's his fucking writing style. What he has to say is so brilliant, but his pretentious tone ruins it for me. It's such a shame, because his theory of phenomenology concerning emotions has been extremely helpful for my thesis. However, he seems to purposefully word his thoughts in such a way, that they come off as cryptic and highly pretentious. Such a shame, because if he tried to formulate his thoughts more clearly, I think I would have given it at least 4/5.
Update: Read this one again, and I now fully understand what he's trying to convey. He's very wordy about it and he could've described it in even less words. But all of that taken into account, it's a brilliant, clear and concise theory. Well done.
Update: Read this one again, and I now fully understand what he's trying to convey. He's very wordy about it and he could've described it in even less words. But all of that taken into account, it's a brilliant, clear and concise theory. Well done.
August 30, 2021
En esta obra asistimos a unos apuntes, o a un ensayo, de Jean-Paul Sartre acerca de la Psicología y su correcto enfoque.
Para ello toma a diferentes estudiosos del campo y se propone identificar o delimitar el objeto de estudio de la Psicología y la forma correcta de enfocarlo, tirando mucho de la fenomenología.
En uno de los capítulos, basándose en las teorías de tres autores, habla sobre la emoción de la ira. Verdaderamente, me resultó super interesante. Lo mismo me sucedió más adelante con la emoción de la alegría, me gustó mucho ahondar en ello. Aunque hay que reconocer que la lectura es espesa, pues el contenido es denso.
Es una pena que me falte base en cuanto a Psicología, Antropología, Fenomenología y demás ciencias y disciplinas que me hubieran enriquecido mucho más la lectura. Igualmente, muchos conceptos o formas de ver las cosas me las planteo por primera vez gracias a su bosquejo.
Para ello toma a diferentes estudiosos del campo y se propone identificar o delimitar el objeto de estudio de la Psicología y la forma correcta de enfocarlo, tirando mucho de la fenomenología.
En uno de los capítulos, basándose en las teorías de tres autores, habla sobre la emoción de la ira. Verdaderamente, me resultó super interesante. Lo mismo me sucedió más adelante con la emoción de la alegría, me gustó mucho ahondar en ello. Aunque hay que reconocer que la lectura es espesa, pues el contenido es denso.
Es una pena que me falte base en cuanto a Psicología, Antropología, Fenomenología y demás ciencias y disciplinas que me hubieran enriquecido mucho más la lectura. Igualmente, muchos conceptos o formas de ver las cosas me las planteo por primera vez gracias a su bosquejo.
October 3, 2021
this googly-eyed bitch really just picked up his pen and started writing (non-reflexively) some bullshit that does not sound right at all (both reflexively and non-reflexively) and was like yeah lads let’s take it to the printers (reflexively)
August 29, 2018
I dont understand
March 7, 2023
I am not angry I am doing magic
Read
May 19, 2022Interesting account of emotions as a structure of consciousness that affects our understanding of objects in the world. Dispenses with a lot of unhelpful theories as in James' view that emotions come after their physical correlates ("it is because we are crying that we are sad"), and partly problematic views as in Psychoanalysis.
(Not sure how Goodreads registers two reads, it's badly formatted here is read two:)
Took a lot more this time around, especially on the significance of the aspect of "nothingness" or negation in the "magic" of emotion. Emotion often brings about the negation of certain things in the world, or a negation of some internal relation to the world.
One question it does invoke is that of desire. Why is it that consciousness, say, runs from a danger, rather than hides in an effort to negate that perceived threat, danger, whatever it may be. Or, to put the point of desire more clearly, why does Joy wish to behold the thing anticipated quicker than possible through some "magical" structure of consciousness. This remains vague, and subsequently I think allows a place for Lacan. The phenomenological psychology offered here is useful, but I think only when in addition to Lacanian psychoanalysis. Freud here, I think, is pretty well dismissed in all. The use of Freud remains historical (unearthing the possibility of drives unknown to the subject), as well as the idea of a structure of consciousness. That those things are correct is not necessarily true.
(Not sure how Goodreads registers two reads, it's badly formatted here is read two:)
Took a lot more this time around, especially on the significance of the aspect of "nothingness" or negation in the "magic" of emotion. Emotion often brings about the negation of certain things in the world, or a negation of some internal relation to the world.
One question it does invoke is that of desire. Why is it that consciousness, say, runs from a danger, rather than hides in an effort to negate that perceived threat, danger, whatever it may be. Or, to put the point of desire more clearly, why does Joy wish to behold the thing anticipated quicker than possible through some "magical" structure of consciousness. This remains vague, and subsequently I think allows a place for Lacan. The phenomenological psychology offered here is useful, but I think only when in addition to Lacanian psychoanalysis. Freud here, I think, is pretty well dismissed in all. The use of Freud remains historical (unearthing the possibility of drives unknown to the subject), as well as the idea of a structure of consciousness. That those things are correct is not necessarily true.
January 25, 2014
كتاب يجعلك معلقاً في الهواء لا الأرض أقرب ولا السماء ويطرح عليك إستشكالات جديدة بدلاً من الإجابة على القديمة , سارتر هنا مدافعاً عن الوعي ضد اللا وعي يتوهم الغرق وتارة أخرى يجد نفسه على اليابسة , والفينومينولوجيا كانت ضالته ليرتب ألق الفلسفة خلال إنفجار شلال العلم , أليس من العبث أن نبيد رأياً علمياً بحجج فلسفية يمكن الرد عليها , قد يثرثر الفيلسوف كثيراً عن وجوديته لكن الضرورة ستعيده إلى الآخرين , ذكرني ذلك بعبد الرحمن بدوي الذي كان طبقاً لمبادئ لوجوديته لا يريد مساعدة أحد من الناس حتى في مرضه لكنه رضخ لذلك في رقاده بالمستشفى , لا أريد بذلك أن أجعل من سارتر عدواً للعلم فهو يقدر العلوم الطبيعية لكن كان إستشكاله مع السيكولوجيين في نقطة الوعي ويعتبر أن مجرد عدم الوضوح في بعض ممارسات الوعي لا يعتبر دلالة لوجود اللا وعي ومع هذا فقد أثبت فضل بعضهم وأستدل بنظرياتهم ما يخالف عقيدته في بداية الكتاب عن عدم وجود علم النفس
مع أن المثال كان هو السمة المميزة في تقريب الفهم و كان في الإسلوب إنشائية جيدة إلا أنه ثقيل بعض الشئ ويحتاج قراءة متأنية , والحقيقة كنت أعيد بعض المناطق أكثر من مرة وأحس بأني لم أفهم جيداً , لكن الفكرة العامة واضحة
إذاً هل الكتاب صعب القراءة ؟ جداً ... وهل هو مفيد ؟ بالطبع ...
في خاتمة الكتاب وبعد دقائق من التفاؤل عن كون المترجم اورد كلاماً لفرويد تتفاجأ بأن الكلام كان عن نقد الفكر الديني لا عن التحليل النفسي كنظرية بل عن مكان الدين من العلم اليوم وخاتمة لا داعي لها تماماً
إقتباس :
وهكذا فإن في كل إنفعال جمهرة من الأحداث العاطفية جمهرة من الأحداث تتجه نحو المستقبل لتكونه بطريقة إنفعالية
أجعل نفسي إنسانا حين أتفهم نفسي كإنسان
مع أن المثال كان هو السمة المميزة في تقريب الفهم و كان في الإسلوب إنشائية جيدة إلا أنه ثقيل بعض الشئ ويحتاج قراءة متأنية , والحقيقة كنت أعيد بعض المناطق أكثر من مرة وأحس بأني لم أفهم جيداً , لكن الفكرة العامة واضحة
إذاً هل الكتاب صعب القراءة ؟ جداً ... وهل هو مفيد ؟ بالطبع ...
في خاتمة الكتاب وبعد دقائق من التفاؤل عن كون المترجم اورد كلاماً لفرويد تتفاجأ بأن الكلام كان عن نقد الفكر الديني لا عن التحليل النفسي كنظرية بل عن مكان الدين من العلم اليوم وخاتمة لا داعي لها تماماً
إقتباس :
وهكذا فإن في كل إنفعال جمهرة من الأحداث العاطفية جمهرة من الأحداث تتجه نحو المستقبل لتكونه بطريقة إنفعالية
أجعل نفسي إنسانا حين أتفهم نفسي كإنسان
May 31, 2023
El otro día me estaba preguntando porque hay tanto odio a los franceses, luego me leí este libro y lo entendí todo, gracias Sartre.
Su manera de escribir es básicamente tratar con desprecio al lector mientras va diciendo que todas las teorías anteriores a la suya son basura, es innegable que dice cosas interesantes, pero la manera en la que se expresa dan ganas de quemar el libro.
Su manera de escribir es básicamente tratar con desprecio al lector mientras va diciendo que todas las teorías anteriores a la suya son basura, es innegable que dice cosas interesantes, pero la manera en la que se expresa dan ganas de quemar el libro.
August 29, 2020
Sartre propone una psicología de las emociones basándose en un estudio fenomenológico de las emociones como una irreflexividad hacia lo mágico.
Como documento histórico es muy interesante leer al Sartre temprano y compararlo con el tardío.
Como documento histórico es muy interesante leer al Sartre temprano y compararlo con el tardío.
March 26, 2020
Una aproximación fenomenológica de las emociones. Interesante análisis desde una crítica a la psicología y a las teorías psicoanalíticas.
March 3, 2020
Baştan okuru uyarmak gerek: Bu kesinlikle kolay bir okuma olmayacak! Felsefeye yeni yeni ısınıyorsanız asla buradan başlamayın. Bu kitabı yaklaşık altı ay sonra ele almak üzere rafınıza kaldırın.
Sartre okumak hem sabır hem de duygusal güç ve metanet gerektiriyor. Varoluşçuluk felsefesi ve kuramlarına meraklı iseniz, egzistensializmin kurucu ortaklarından Sartre’ın eserlerini mutlaka okuma listenize eklemelisiniz. “Heyecanlar üzerine Bir Kuram Taslağı”, Sartre’ın Varlık ve Hiçlik’ine uzanan yolda ele aldığı kısa denemelerden biri ve akımın ele aldığı bilinç, tin, us ve insan eylemlerinin nedeni olarak heyecan/duygu kavramlarını hali hazırda var olan kuramlar üzerinden tartışarak farklı bir sonuca ulaşıyor.
Öncelikle varlık, yani var olmak nedir? Sartre varlığı, “ben olmayı”, kendi varlığını yüklenmek olarak yorumluyor. “Varlığını bir taş parçası gibi dışarıdan almak yerine ondan sorumlu olmaktır.” Peki heyecanlar (Emotions) bu sorumluluğun neresinde yer almaktadır? Varlığımızı yitirmemize, kaybetmemize, kazanmamıza sebep olur mu? Sartre heyecanın bir kaçış olarak kullanıldığını ancak bir kurtuluş imkanı sağlamadığı düşüncesini ortaya koymaktadır. Heyecan ne özneden ne de onu oluşturan nesneden bağımsızdır. O, dünyayı belli bir şekilde algılayarak anlamamıza neden olan bir olgudur. Sartre’ın burada en çok üzerinde durduğu heyecan yaratan duygu olarak “öfke”yi ve korkuyu ele aldığını görüyoruz, çünkü hayat zordur ve tuzaklarla doludur:
“Bizi kuşatan dünya - Almanların Umwelt dediği şey - arzularımızın, ihtiyaçlarımızın ve edimlerimizin dünyası, belirlenmiş şu veya bu amaca yani yaratılmış bir nesne görüntüsüne götüren dar ve zorlu yollarla örülü görünür. Haliyle, şurada burada, her tarafta pusular, tuzaklar vardır. Bu dünyayı, üzerlerinde bilyelerin yuvarlandığı kumar makinelerinin hareketli tablalarına benzetebiliriz: Dikenli tellerle çevrilmiş yollar vardır ve çoğu zaman yolların kavşaklarına çukurlar açılmıştır. Bilyenin, saptanan mesafeyi saptanan yollardan geçerek ve çukurlara düşmeden aşması gerekiyor. Bu dünya zordur.”
Heyecanlar zorlu dünyayı algılayışımızı değiştiren etmenler olarak nesnelere yakıştırılan nitelikleri hakikat gibi kavrar. Heyecanlar üzerinde bir etkimiz yoktur:
“Heyecana maruz kalınır. İnsan canı istediğinde kurtulamaz ondan, o kendiliğinden söner, biz onu durduramayız.”
Sartre’ın duygular , heyecanlar ve bilinçlilik üzerine ortaya koyduğu kuramlar gerçekten ilgi uyandırıcı. Üslup ve kelime seçimleri kolay olmasa da akımın meraklılarının edinmesi gereken küçük bir eser. Sartre’ın hızla farklı alanlara uzanan zihni, kelimelerin ağırlığı ve çekimine yaptığı vurgular, kendini gerçekleştirme kavramına yaptığı atıfların okumayı fazlasıyla keyifli kıldığını söyleyebilirim. Ayrıca çevirmenin muhteşem bir iş çıkardığını da söylemek gerekiyor.
Sartre okumak hem sabır hem de duygusal güç ve metanet gerektiriyor. Varoluşçuluk felsefesi ve kuramlarına meraklı iseniz, egzistensializmin kurucu ortaklarından Sartre’ın eserlerini mutlaka okuma listenize eklemelisiniz. “Heyecanlar üzerine Bir Kuram Taslağı”, Sartre’ın Varlık ve Hiçlik’ine uzanan yolda ele aldığı kısa denemelerden biri ve akımın ele aldığı bilinç, tin, us ve insan eylemlerinin nedeni olarak heyecan/duygu kavramlarını hali hazırda var olan kuramlar üzerinden tartışarak farklı bir sonuca ulaşıyor.
Öncelikle varlık, yani var olmak nedir? Sartre varlığı, “ben olmayı”, kendi varlığını yüklenmek olarak yorumluyor. “Varlığını bir taş parçası gibi dışarıdan almak yerine ondan sorumlu olmaktır.” Peki heyecanlar (Emotions) bu sorumluluğun neresinde yer almaktadır? Varlığımızı yitirmemize, kaybetmemize, kazanmamıza sebep olur mu? Sartre heyecanın bir kaçış olarak kullanıldığını ancak bir kurtuluş imkanı sağlamadığı düşüncesini ortaya koymaktadır. Heyecan ne özneden ne de onu oluşturan nesneden bağımsızdır. O, dünyayı belli bir şekilde algılayarak anlamamıza neden olan bir olgudur. Sartre’ın burada en çok üzerinde durduğu heyecan yaratan duygu olarak “öfke”yi ve korkuyu ele aldığını görüyoruz, çünkü hayat zordur ve tuzaklarla doludur:
“Bizi kuşatan dünya - Almanların Umwelt dediği şey - arzularımızın, ihtiyaçlarımızın ve edimlerimizin dünyası, belirlenmiş şu veya bu amaca yani yaratılmış bir nesne görüntüsüne götüren dar ve zorlu yollarla örülü görünür. Haliyle, şurada burada, her tarafta pusular, tuzaklar vardır. Bu dünyayı, üzerlerinde bilyelerin yuvarlandığı kumar makinelerinin hareketli tablalarına benzetebiliriz: Dikenli tellerle çevrilmiş yollar vardır ve çoğu zaman yolların kavşaklarına çukurlar açılmıştır. Bilyenin, saptanan mesafeyi saptanan yollardan geçerek ve çukurlara düşmeden aşması gerekiyor. Bu dünya zordur.”
Heyecanlar zorlu dünyayı algılayışımızı değiştiren etmenler olarak nesnelere yakıştırılan nitelikleri hakikat gibi kavrar. Heyecanlar üzerinde bir etkimiz yoktur:
“Heyecana maruz kalınır. İnsan canı istediğinde kurtulamaz ondan, o kendiliğinden söner, biz onu durduramayız.”
Sartre’ın duygular , heyecanlar ve bilinçlilik üzerine ortaya koyduğu kuramlar gerçekten ilgi uyandırıcı. Üslup ve kelime seçimleri kolay olmasa da akımın meraklılarının edinmesi gereken küçük bir eser. Sartre’ın hızla farklı alanlara uzanan zihni, kelimelerin ağırlığı ve çekimine yaptığı vurgular, kendini gerçekleştirme kavramına yaptığı atıfların okumayı fazlasıyla keyifli kıldığını söyleyebilirim. Ayrıca çevirmenin muhteşem bir iş çıkardığını da söylemek gerekiyor.
February 22, 2022
Ik lees pop-filosofische boeken met veel plezier en de signaalwoorden voor dit essay zijn noch 'pop', noch 'plezier'. Het was echt werk om hier doorheen te komen. Sartre mag dan een grote filosoof zijn, dat hij zo geliefd was onder een groot deel van het Franse volk zal niet zijn gekomen door het lezen van deze enigmatische 'schets.
Ik ben blij dat vele hedendaagse popfilosofen niet schuwen om termen als 'gestalpsychologie', 'psychastheen' of 'hermeneutiek' te vermijden, ofwel helder te definiëren alvorens ze lukraak in een tekst worden geworpen.
Waar ik vooral moeite mee heb is dat de twee kernbegrippen waar de tekst om draait: 'Magie' en 'Emotie' niet afgebakend worden. Filosofen (iig klassieke ivoren-toren types) hebben de vermoeiende neiging begrippen als bewustzijn, werkelijkheid, god en ga zo maar door op originele wijze te interpreteren, maar vaak totaal niet te definiëren aan de hand van een werkdefinitie.
Desalniettemin zijn twee belangrijke perspectieven, voor zover ik denk dit essay begrepen te hebben, me bij gebleven.
1) Emoties zijn vluchtgedragingen: Een 'magische' manier om de onbuigzame werkelijkheid naar je hand te zetten, een vorm van controle of zelfbescherming zo je wil. Sartre noemt het hier, naar Freud, vluchtgedrag. Zo is woede een wijze om onrecht, de afbreuk aan je zelf-perceptie, bij te stellen en te compenseren voor iets dat jouw karakter, jouw zijn, wordt aangedaan. Denk aan het omverwerpen van een spelbord als je verliest, dat is een 'magische' manier om inbreuk op je eigenwaarde te redden. Het hoeft zich niet fysiek te uiten echter om z'n resultaat te boeken. Zo kan het gebeuren dat je gaat walgen van iemand die je hebt afgewezen... Niet omdat deze of gene per-se wel/niet walgelijke karakter-eigenschappen heeft, maar omdat je jezelf wil beschermen van een negatieve zelf-evaluatie, ofwel een inbreuk op je zelfbeeld. Jij kan ten slotte de ander geen onrecht hebben aangedaan door diegene te negeren, afwijzen, dumpen, whatever.. want dat zou betekenen dat jij 'slecht' bent. Dit proces schrijft Sartre toe aan alle emoties(ook vrolijkheid) waarbij een onderscheid gemaakt kan worden tussen reflectieve (reflexief in Sartre's termen) emoties zoals schaamte en irreflexief, zoals woede en vrolijkheid.
2) Een ander mooi inzicht, die ik ontwaar en intuïtief bij mij aansluiting vindt, is dat emotie en bewustzijn niet losgekoppeld kunnen worden. We zijn in ons Westerse verlichtingsideaal nogal trots dat we ratio en emotie als twee entiteiten kunnen inschakelen in onze menselijke gereedschapskist. Velen zullen bewustzijn als volgt kunnen bezien: i) we nemen iets waar, ii) we verwerken dat intern iii) dat roept een emotie op. Als we dat proces 'meditatief'/ reflexief volgen kunnen we emotie herkennen en compenseren/wegfilteren.
Gebeurtenis (dit heb ik bij de psycholoog meerdere malen moeten aanhoren) roept emotie, roept gedrag op. Waarbij ik dacht, maar als ik al geëmotioneerd ben, bezie ik dingen anders, vallen me andere gebeurtenissen op, verwerk ik die gebeurtenissen anders en vorm ik distinctief gedrag. Ofwel.. emotie is terug te leiden tot emotie is terug te leiden tot emotie is.. etcetera etcetera (regressio ad infinitum, in Filosofengebrabbel)
Wat Sartre betoogt is dat emotie als het ware het raam van ons bewustzijn vormt. We beschouwen alles om ons heen langs een gradiënt van emotie. Sartre noemt dit de 'intentionaliteit van ons bewustzijn - een emotie is een bepaald bewustzijn van de situatie.
Ofwel, in eigen woorden, menselijk bewustzijn = emotie.
Tot zover// de geprezen menselijke ratio.
Ik raad dit boek af aan ieder die z'n vrije tijd koestert, maar de samenvatting/duiding aan het einde juist aan voor ieder die wel houd van een potje nadenken
Ik ben blij dat vele hedendaagse popfilosofen niet schuwen om termen als 'gestalpsychologie', 'psychastheen' of 'hermeneutiek' te vermijden, ofwel helder te definiëren alvorens ze lukraak in een tekst worden geworpen.
Waar ik vooral moeite mee heb is dat de twee kernbegrippen waar de tekst om draait: 'Magie' en 'Emotie' niet afgebakend worden. Filosofen (iig klassieke ivoren-toren types) hebben de vermoeiende neiging begrippen als bewustzijn, werkelijkheid, god en ga zo maar door op originele wijze te interpreteren, maar vaak totaal niet te definiëren aan de hand van een werkdefinitie.
Desalniettemin zijn twee belangrijke perspectieven, voor zover ik denk dit essay begrepen te hebben, me bij gebleven.
1) Emoties zijn vluchtgedragingen: Een 'magische' manier om de onbuigzame werkelijkheid naar je hand te zetten, een vorm van controle of zelfbescherming zo je wil. Sartre noemt het hier, naar Freud, vluchtgedrag. Zo is woede een wijze om onrecht, de afbreuk aan je zelf-perceptie, bij te stellen en te compenseren voor iets dat jouw karakter, jouw zijn, wordt aangedaan. Denk aan het omverwerpen van een spelbord als je verliest, dat is een 'magische' manier om inbreuk op je eigenwaarde te redden. Het hoeft zich niet fysiek te uiten echter om z'n resultaat te boeken. Zo kan het gebeuren dat je gaat walgen van iemand die je hebt afgewezen... Niet omdat deze of gene per-se wel/niet walgelijke karakter-eigenschappen heeft, maar omdat je jezelf wil beschermen van een negatieve zelf-evaluatie, ofwel een inbreuk op je zelfbeeld. Jij kan ten slotte de ander geen onrecht hebben aangedaan door diegene te negeren, afwijzen, dumpen, whatever.. want dat zou betekenen dat jij 'slecht' bent. Dit proces schrijft Sartre toe aan alle emoties(ook vrolijkheid) waarbij een onderscheid gemaakt kan worden tussen reflectieve (reflexief in Sartre's termen) emoties zoals schaamte en irreflexief, zoals woede en vrolijkheid.
2) Een ander mooi inzicht, die ik ontwaar en intuïtief bij mij aansluiting vindt, is dat emotie en bewustzijn niet losgekoppeld kunnen worden. We zijn in ons Westerse verlichtingsideaal nogal trots dat we ratio en emotie als twee entiteiten kunnen inschakelen in onze menselijke gereedschapskist. Velen zullen bewustzijn als volgt kunnen bezien: i) we nemen iets waar, ii) we verwerken dat intern iii) dat roept een emotie op. Als we dat proces 'meditatief'/ reflexief volgen kunnen we emotie herkennen en compenseren/wegfilteren.
Gebeurtenis (dit heb ik bij de psycholoog meerdere malen moeten aanhoren) roept emotie, roept gedrag op. Waarbij ik dacht, maar als ik al geëmotioneerd ben, bezie ik dingen anders, vallen me andere gebeurtenissen op, verwerk ik die gebeurtenissen anders en vorm ik distinctief gedrag. Ofwel.. emotie is terug te leiden tot emotie is terug te leiden tot emotie is.. etcetera etcetera (regressio ad infinitum, in Filosofengebrabbel)
Wat Sartre betoogt is dat emotie als het ware het raam van ons bewustzijn vormt. We beschouwen alles om ons heen langs een gradiënt van emotie. Sartre noemt dit de 'intentionaliteit van ons bewustzijn - een emotie is een bepaald bewustzijn van de situatie.
Ofwel, in eigen woorden, menselijk bewustzijn = emotie.
Tot zover// de geprezen menselijke ratio.
Ik raad dit boek af aan ieder die z'n vrije tijd koestert, maar de samenvatting/duiding aan het einde juist aan voor ieder die wel houd van een potje nadenken
October 20, 2013
Un dolor, un auténtico dolor muy fuerte ha sido leer este libro. Primero intenta cargarse toda la psicología existente hasta la época en que se escribió, después alude a miles de referencias filosóficas que hay que conocer a fondo para entender algo de la teoría que posteriormente enunciará. Y la teoría en sí misma es poco menos que un viaje lisérgico.
Es bastante más que probable que no haya entendido este libro pero tampoco me hace falta creo yo, así que altamente no recomendado para conservar tus niveles de dopamina y serotonina en cantidades más o menos normales. Desde la semi-ignorancia opino, también es verdad.
Es bastante más que probable que no haya entendido este libro pero tampoco me hace falta creo yo, así que altamente no recomendado para conservar tus niveles de dopamina y serotonina en cantidades más o menos normales. Desde la semi-ignorancia opino, también es verdad.
October 31, 2024
Excluyendo "lo imaginario", es el libro de Sartre que más complejo me ha parecido (y no diré ambicioso porque como el propio título indica, se plantea un esbozo de la emoción partiendo de la fenomenología).
Navegando por la introducción se observan continuas críticas a la psicología en su intento por aproximarse a los procesos emocionales del individuo, argumentando que esta disciplina fracasa en tal acercamiento al abordar primeramente los hechos (psíquicos) y no las esencias: ”solo las esencias permiten clasificar y examinar los hechos". Lo que se quiere explicar es que los hechos psíquicos no son fuente primera, sino reacciones que presuponen tanto al individuo como al mundo, por lo que a priori habrá que entrar de lleno en el concepto de conciencia: “(...) la emoción significa a su manera el todo de la conciencia, o si nos situamos en el plano existencial, de la realidad humana".
Queda notorio pues que el objetivo será preguntarse por los fenómenos (que en suma son proyecciones psíquicas o como el propio Sartre llama, significaciones).
El hecho de atizar una dura crítica contra la psicología no impide que veamos teorías aceptadas dentro de este campo, ya que entrando en la segunda parte del libro se exponen algunas de ellas, como la de James-Lange, que estipula que las emociones son resultado de nuestras percepciones en cuanto respuestas fisiológicas a estímulos (se activan unos mecanismos fisiológicos en mi organismo que me hacen romper en llanto, luego siento pena) o la de Cannon-Bard, que alega que emoción y reacción ante un estímulo son fenómenos simultáneos producidos por activaciones en el sistema nervioso autónomo y somático.
Una tercera parte la abre la teoría psicoanalítica, en la que volvemos a los conceptos de significación como aspecto finalista que pretende desentrañar la emoción. En resumen, debe indagarse la conciencia desde el interior: “hemos de buscar la significación en ella". Con ello se abre la última parte, de la cual recojo como aspectos más relevantes:
-Que la conciencia emocional es irreflexiva y actúa como conciencia del mundo: la emoción se proyecta por tanto como manera de comprender el mundo, pero trampeando ciertos aspectos de la realidad para hacerla más proclive a sus intereses, lo cual nos lleva al segundo punto.
-Que la emoción es una transformación del mundo: esto es muy interesante ya que a lo largo del escrito se exponen numerosos casos en los que pacientes interrogados sobre traumas rompen en un ataque de nervios y lloran para evadir la respuesta sobre tales traumas planteados por sus interrogadores, buscando que la actitud inquisitiva de éstos pase a una consoladora.
Otro ejemplo interesante: ocurre un peligro inminente y mi respuesta es el desmayo. Aquí es más notoria tal conducta evasiva: al no poder abordar dicho peligro, mi conducta reflexiva pasa a un plano irreflexivo en el que pretendo negar lo que ocurre apagando una parte de mi conciencia.
-Que tal emoción, además actúa siempre en nosotros: ”La emoción es padecida. No puede uno librarse a su antojo (...)".
¿Cual es el papel que desempeña entonces la conciencia? Sartre responderá argumentando que es interdependiente del mundo que la emoción crea, aceptando tal fenómeno ilusorio. La conciencia aparece adormecida, sucumbe a lo que la emoción le dibuja: estoy enfadado, luego veré el mundo en base a esta determinada emoción.
Le pongo tres estrellas porque siendo un ensayo tan complejo, su autor parece interesado en que el lector no lo comprenda (a veces se va por las ramas y otras añade tecnicismos los cuales juzgo completamente innecesarios). Por otro lado, de lo escrito no queda nada resuelto (más que crítica, esto es una observación, ya que la intención nunca fue resolver algo tan ambicioso como hice constar anteriormente) y el propio Sartre se pregunta si será la fenomenología capaz de demostrar que la emoción actúa como emulación de la realidad misma.
Navegando por la introducción se observan continuas críticas a la psicología en su intento por aproximarse a los procesos emocionales del individuo, argumentando que esta disciplina fracasa en tal acercamiento al abordar primeramente los hechos (psíquicos) y no las esencias: ”solo las esencias permiten clasificar y examinar los hechos". Lo que se quiere explicar es que los hechos psíquicos no son fuente primera, sino reacciones que presuponen tanto al individuo como al mundo, por lo que a priori habrá que entrar de lleno en el concepto de conciencia: “(...) la emoción significa a su manera el todo de la conciencia, o si nos situamos en el plano existencial, de la realidad humana".
Queda notorio pues que el objetivo será preguntarse por los fenómenos (que en suma son proyecciones psíquicas o como el propio Sartre llama, significaciones).
El hecho de atizar una dura crítica contra la psicología no impide que veamos teorías aceptadas dentro de este campo, ya que entrando en la segunda parte del libro se exponen algunas de ellas, como la de James-Lange, que estipula que las emociones son resultado de nuestras percepciones en cuanto respuestas fisiológicas a estímulos (se activan unos mecanismos fisiológicos en mi organismo que me hacen romper en llanto, luego siento pena) o la de Cannon-Bard, que alega que emoción y reacción ante un estímulo son fenómenos simultáneos producidos por activaciones en el sistema nervioso autónomo y somático.
Una tercera parte la abre la teoría psicoanalítica, en la que volvemos a los conceptos de significación como aspecto finalista que pretende desentrañar la emoción. En resumen, debe indagarse la conciencia desde el interior: “hemos de buscar la significación en ella". Con ello se abre la última parte, de la cual recojo como aspectos más relevantes:
-Que la conciencia emocional es irreflexiva y actúa como conciencia del mundo: la emoción se proyecta por tanto como manera de comprender el mundo, pero trampeando ciertos aspectos de la realidad para hacerla más proclive a sus intereses, lo cual nos lleva al segundo punto.
-Que la emoción es una transformación del mundo: esto es muy interesante ya que a lo largo del escrito se exponen numerosos casos en los que pacientes interrogados sobre traumas rompen en un ataque de nervios y lloran para evadir la respuesta sobre tales traumas planteados por sus interrogadores, buscando que la actitud inquisitiva de éstos pase a una consoladora.
Otro ejemplo interesante: ocurre un peligro inminente y mi respuesta es el desmayo. Aquí es más notoria tal conducta evasiva: al no poder abordar dicho peligro, mi conducta reflexiva pasa a un plano irreflexivo en el que pretendo negar lo que ocurre apagando una parte de mi conciencia.
-Que tal emoción, además actúa siempre en nosotros: ”La emoción es padecida. No puede uno librarse a su antojo (...)".
¿Cual es el papel que desempeña entonces la conciencia? Sartre responderá argumentando que es interdependiente del mundo que la emoción crea, aceptando tal fenómeno ilusorio. La conciencia aparece adormecida, sucumbe a lo que la emoción le dibuja: estoy enfadado, luego veré el mundo en base a esta determinada emoción.
Le pongo tres estrellas porque siendo un ensayo tan complejo, su autor parece interesado en que el lector no lo comprenda (a veces se va por las ramas y otras añade tecnicismos los cuales juzgo completamente innecesarios). Por otro lado, de lo escrito no queda nada resuelto (más que crítica, esto es una observación, ya que la intención nunca fue resolver algo tan ambicioso como hice constar anteriormente) y el propio Sartre se pregunta si será la fenomenología capaz de demostrar que la emoción actúa como emulación de la realidad misma.
June 24, 2025
Bijna de helft van dit boek bevat een inleidend commentaar van L. M. Tas. Deze inleiding heeft als doel Sartres essay toegankelijker te maken. Tas slaagt daar echter niet in. Daarvoor gaat Tas uit van een té grote filosofische kennis en goochelt hij nog eens met complexe termen en zinnen (vb. Mijn trek in druiven is niet onmiddellijk in de irreflexief opgevatte situatie gegeven, maar ontstaat pas door reflexie en als een soort transcendent object). Als Tas bepaalde termen toelicht, dan is het evengoed in de vorm van complexe termen en zinnen.
Halfweg start het essay zelf met alweer een lange inleiding, de inleiding van Sartre zelf deze keer. Daarin benadert Sartre op een abstracte manier de termen psychologie, mens en wereld. Op die manier probeert hij de studie van emoties volgens een bepaalde methodologie te benaderen. Hij zal achtereenvolgens de lichamelijke reacties, de gedragingen en de eigenlijke bewustzijnstoestand onderzoeken, en de verklaringen vooral in het emotieproces zelf zoeken. Ook dit deel is behoorlijk abstract, theoretisch en soms chaotisch.
Vooraleer we dan eindelijk aan de kern komen, behandelt Sartre nog uitvoerig het verschil tussen de psychologie en de fenomenologie. Uiteindelijk, bijna op het einde, start de kern van Sartres betoog.
Sartre noemt de emotie een transformatie van de werkelijkheid door middel van magie, die we voltrekken wanneer we niets reëel meer kunnen doen, waarbij het lichaam ‘de wereld tracht te veranderen door zijn houding ten opzichte van de wereld te veranderen.’ De mens reageert, hij voegt iets aan de situatie toe als hij een emotie ageert. Dat gebeurt onwillekeurig en zonder nadenken.
In de kern beschrijft hij gedetailleerder en met enkele voorbeelden hoe een emotie aan ons verschijnt, hoe ‘magie’ op ons inwerkt en uiteindelijk vorm geeft aan de wereld om ons heen, om het ondraaglijke van de werkelijkheid te transformeren zodat we als mens meer grip kunnen krijgen op de situatie.
De ondraaglijkheid van de werkelijkheid bestaat uit het feit dat de wereld te veel van ons eist, meer dan wij haar menselijkerwijs kunnen geven. Uiteindelijk loopt het bewustzijn in zijn eigen val door zelf te geloven in die nieuwe kijk op de werkelijkheid. Emoties verkleuren daardoor onze kijk op de werkelijkheid zonder dat we er ons bewust van zijn, waarbij emoties en lichamelijke ongemakken en/of lijden hand in hand gaan.
De bevrijding moet van een zuiverende reflectie komen, of van een totaal verdwijnen van de emotionerende situatie. Maar meestal is de reflectie medeplichtig aan het in stand houden en dus heeft de emotie de neiging tot voortduren. Veelal proberen we de emotie rationaal te interpreteren maar het blijft een interpretatie, geen bevrijding.
Ondanks de boeiende materie is het geen eenvoudig boek om te lezen. Het is vaak abstract geschreven in niet altijd even heldere terminologie. Het emotiegedrag wordt heel theoretisch besproken waardoor het veel focus en aandacht vergt om verder te lezen. De stijl en schrijfwijze belemmeren een vlotte en/of volledige opname van de inhoud. Jammer, want inhoudelijk heeft het boek meer in zijn mars.
Halfweg start het essay zelf met alweer een lange inleiding, de inleiding van Sartre zelf deze keer. Daarin benadert Sartre op een abstracte manier de termen psychologie, mens en wereld. Op die manier probeert hij de studie van emoties volgens een bepaalde methodologie te benaderen. Hij zal achtereenvolgens de lichamelijke reacties, de gedragingen en de eigenlijke bewustzijnstoestand onderzoeken, en de verklaringen vooral in het emotieproces zelf zoeken. Ook dit deel is behoorlijk abstract, theoretisch en soms chaotisch.
Vooraleer we dan eindelijk aan de kern komen, behandelt Sartre nog uitvoerig het verschil tussen de psychologie en de fenomenologie. Uiteindelijk, bijna op het einde, start de kern van Sartres betoog.
Sartre noemt de emotie een transformatie van de werkelijkheid door middel van magie, die we voltrekken wanneer we niets reëel meer kunnen doen, waarbij het lichaam ‘de wereld tracht te veranderen door zijn houding ten opzichte van de wereld te veranderen.’ De mens reageert, hij voegt iets aan de situatie toe als hij een emotie ageert. Dat gebeurt onwillekeurig en zonder nadenken.
In de kern beschrijft hij gedetailleerder en met enkele voorbeelden hoe een emotie aan ons verschijnt, hoe ‘magie’ op ons inwerkt en uiteindelijk vorm geeft aan de wereld om ons heen, om het ondraaglijke van de werkelijkheid te transformeren zodat we als mens meer grip kunnen krijgen op de situatie.
De ondraaglijkheid van de werkelijkheid bestaat uit het feit dat de wereld te veel van ons eist, meer dan wij haar menselijkerwijs kunnen geven. Uiteindelijk loopt het bewustzijn in zijn eigen val door zelf te geloven in die nieuwe kijk op de werkelijkheid. Emoties verkleuren daardoor onze kijk op de werkelijkheid zonder dat we er ons bewust van zijn, waarbij emoties en lichamelijke ongemakken en/of lijden hand in hand gaan.
De bevrijding moet van een zuiverende reflectie komen, of van een totaal verdwijnen van de emotionerende situatie. Maar meestal is de reflectie medeplichtig aan het in stand houden en dus heeft de emotie de neiging tot voortduren. Veelal proberen we de emotie rationaal te interpreteren maar het blijft een interpretatie, geen bevrijding.
Ondanks de boeiende materie is het geen eenvoudig boek om te lezen. Het is vaak abstract geschreven in niet altijd even heldere terminologie. Het emotiegedrag wordt heel theoretisch besproken waardoor het veel focus en aandacht vergt om verder te lezen. De stijl en schrijfwijze belemmeren een vlotte en/of volledige opname van de inhoud. Jammer, want inhoudelijk heeft het boek meer in zijn mars.
January 31, 2026
I despise sartres writing style. overly wordy pretentious and could have communicated his theory's in a much more concise way without having to get on his interlectual high horse. (stick to writing plays).
however his application and theory of phenomenology on emotions is admittedly incredibly interesting. framing his basis of the birth of emotion through phenomenological research, concluding that emotions are simply a response to external stimulus from the world around us.
while I don't agree with all of what he lays out (as I don't agree with anyone cos I'm a ass) and I resent his overly sudointerlectual pompous writing voice he uses to deliver a remarkably simple concept. it's a interesting concept none the less.
however his application and theory of phenomenology on emotions is admittedly incredibly interesting. framing his basis of the birth of emotion through phenomenological research, concluding that emotions are simply a response to external stimulus from the world around us.
while I don't agree with all of what he lays out (as I don't agree with anyone cos I'm a ass) and I resent his overly sudointerlectual pompous writing voice he uses to deliver a remarkably simple concept. it's a interesting concept none the less.
June 21, 2024
Une bonne introduction à la phénoménologie. Merci à toi, Jean-Paul.
Très bonne et belle description de la tristesse (passive et active) de ta part. Touchant !
Très bonne et belle description de la tristesse (passive et active) de ta part. Touchant !
August 26, 2023
Another Sartre book that I couldn’t put down. I love his writing style, challenging but brilliant. Had some great insights about the inner workings of each emotion and where they ultimately come from that I can take with me. “Magical”
August 22, 2020
A little bit to educative and less emotional, but good to read
April 20, 2016
Sartre's theory, aims to describe psychology in terms of phenomenology (probably because of Martin Heidegger influence on him).
Sartre tries to shift our focal understanding of human psyche from physiological interactions that merely answer what is, a rather remote picture of our emotions as living beings, to a more immediately felt medium, the phenomenology of what we experience. In this way, meaningless scientific descriptions vanish and are replaced with a more ambiguous but certainly more profound, feeling of the emotions. Our emotions can be explained with the feelings they evoke in us, sad, happy, angry etc, that give our a magical feeling, making us feel special!
Sartre's criticism of physiological and psychoanalytical understanding of emotions in a nutshell is that they all lead to reductio ad absurdum. But what he missed out is that, existentialism is all about the absurdity of life and it's nauseating meaninglessness, in fact meaningless chemical interactions as the basis of the magical transformation of the world is as absurd as existentialism!
Maybe he missed that point, nonetheless trying to understand our emotions with Heidegger scope and Sartre's ink is an enjoyable adventure. There are enough memorable lines that would make you rethink some aspects of how you perceive yourself, in this book to give it a go!
Sartre tries to shift our focal understanding of human psyche from physiological interactions that merely answer what is, a rather remote picture of our emotions as living beings, to a more immediately felt medium, the phenomenology of what we experience. In this way, meaningless scientific descriptions vanish and are replaced with a more ambiguous but certainly more profound, feeling of the emotions. Our emotions can be explained with the feelings they evoke in us, sad, happy, angry etc, that give our a magical feeling, making us feel special!
Sartre's criticism of physiological and psychoanalytical understanding of emotions in a nutshell is that they all lead to reductio ad absurdum. But what he missed out is that, existentialism is all about the absurdity of life and it's nauseating meaninglessness, in fact meaningless chemical interactions as the basis of the magical transformation of the world is as absurd as existentialism!
Maybe he missed that point, nonetheless trying to understand our emotions with Heidegger scope and Sartre's ink is an enjoyable adventure. There are enough memorable lines that would make you rethink some aspects of how you perceive yourself, in this book to give it a go!
April 23, 2015
جذبني اسم سارتر على غلاف الكتاب..
أو بالأحرى..خدعني اسم سارتر على غلاف الكتاب!
لا أؤمن بعلم النفس.. أعتقد أنه من الخطأ أصلا وصفه بكلمة "علم".. العلم هو ما يوجد فيه "قوانين" .. لكن علم النفس توجد فيه "نظريات" فقط..
ببساطة لا أتخيل أن يقوم عالم نفس بإجراء تجربة على عشرة أو مئة أو ألف.. او حتى مليون فرد و يخرج منها بتعميم يشمل الجنس البشري كله منذ بداية الخليقة!!!!
في نظري كل إنسان هو كائن مستقل و متفرد بذاته.. و لا يمكن وضع "النفس" تحت الميكروسكوب.. فكلها في نظرية مجرد تخرصات و تخمينات و محاولات .. ببساطة "نظريات" لا أكثر...
ماذا عن الكتاب؟
سارتر يحاول استخدام الفينمونولجي (الفلسفة الظواهرية) في محاولة وضع تصور لأسباب الفعل و الانفعال عند الإنسان..
ببساطة لا يهمني! ..
أو بالأحرى..خدعني اسم سارتر على غلاف الكتاب!
لا أؤمن بعلم النفس.. أعتقد أنه من الخطأ أصلا وصفه بكلمة "علم".. العلم هو ما يوجد فيه "قوانين" .. لكن علم النفس توجد فيه "نظريات" فقط..
ببساطة لا أتخيل أن يقوم عالم نفس بإجراء تجربة على عشرة أو مئة أو ألف.. او حتى مليون فرد و يخرج منها بتعميم يشمل الجنس البشري كله منذ بداية الخليقة!!!!
في نظري كل إنسان هو كائن مستقل و متفرد بذاته.. و لا يمكن وضع "النفس" تحت الميكروسكوب.. فكلها في نظرية مجرد تخرصات و تخمينات و محاولات .. ببساطة "نظريات" لا أكثر...
ماذا عن الكتاب؟
سارتر يحاول استخدام الفينمونولجي (الفلسفة الظواهرية) في محاولة وضع تصور لأسباب الفعل و الانفعال عند الإنسان..
ببساطة لا يهمني! ..
February 8, 2015
It might be just me, but when he’s critiquing the views of others (Freud, James, Janet, etc.), I can’t understand him. But his sketch of his own phenomenological views is quite clear and his illustrations are pleasantly vivid. It’s a very short read and worth checking out before drowning in Being and Nothingness. If only that book were as clear!
January 26, 2019
Me gustó la parte en la que pone el ejemplo de las uvas verdes y como nosotros mismos justificamos nuestras emociones. También que muchas de las emociones que sentimos en realidad son una construcción social. Aún así no me gustó mucho la manera en la que está escrito este libro. A pesar de ser fan inquebrantable de Sartre, este es el libro que menos me ha gustado.
December 22, 2018
Book packed with information, not easy to follow but once you do, you unravel the genious that Sartre is, this book is a true insight on his thinking.
November 2, 2022
Basically, feelings are used for other reasons, more or less
October 20, 2025
Réellement louable du point de vue de la volonté de Sartre de faire de la conscience une pierre angulaire dans la compréhension des faits psychiques. Les théories sont étudiées très sérieusement, et les résultats que ces études sérieuses produisent sont clairement admirables. Les résultats sont cohérents et très bien justifiés. Seulement, l’écriture est assez rude, et quelques fois semble être arrogante ; grande impression de lire Sartre qui critique toutes les théories négativement. Il y a peu de détails quant aux points positifs des théories analysées, et c’est vraiment dommage.
February 10, 2020
I never had any respect for this man. I still don’t respect him but he posits profound ideas here.
Read
June 16, 2024leído exclusivamente en el 135 con brat de fondo. no sé cómo me irá en el parcial pero fue una experiencia.
February 3, 2025
Great exercise, terrible execution.
Displaying 1 - 30 of 119 reviews