In Hermione betrapt (1962) ontmoet de historicus Rudolf Reyniers tijdens een weemoedige nazomer in Parijs de dubbelgangster van zijn jeugdliefde. In de metro ziet hij een beeldschone vrouw, die hem onmiddellijk doet terugdenken aan zijn eerste, onstuimige vakantieliefde, ruim twintig jaar terug, met de betoverende Désirée Chantraine. Na die vakantie bleven ze brieven schrijven, maar daar kwam een bruut einde aan toen zij plotseling overleed. Is deze ontmoeting met haar dubbelganger een speling van het lot? Hoe is de onmogelijke fysieke en geestelijke gelijkenis te verklaren?
Lampo werd geïnspireerd door Shakespeare's The Winter's Tale, waarin koningin Hermione door haar echtgenoot twintig jaar lang als dood wordt beschouwd, totdat zij naar het rijk der levenden terugkeert. In deze roman onderzoekt hij de mysterieuze achtergronden van het leven en de soms zo moeilijk te aanvaarden toevalligheden.
Deze roman roept nostalgie op naar de adolescenten tijd. Het beeld van vriendschap en liefde van twee tieners, die de hele wereld nog voor zich hebben liggen. De onverholen behandeling van sensuele thema’s, zonder dat het vulgair wordt, het is die typische Lampo-stijl die zo boeit. Tegenwoordig kan met één muisklik niets aan de verbeelding overlatende content opgeroepen worden, in de jaren 70-80 was dat toch anders. Lampo voorzag in een behoefte.
Hermione die na twintig jaar verrijst uit de dood, of in dit geval een wederontmoeting in Parijs na een bruusk afgekapte zomerliefde op vakantie in een pension aan zee. Geen magisch-realisme, wel een aftasten van de mysterieuze ondergronden van het leven. Een hele beste Lampo. In een editie met een prachtige cover.
Dit is het verhaal van een jeugdliefde of liever van de reïncarnatie daarvan. Desiree, de jeugdliefde van dr Rudolf Reyniers is overleden. Vele jaren later ontmoet hij in Parijs Denise die sprekend op haar lijkt, een oudere dubbelgangster. De vrouwen beginnen samen te vallen en Denise blijkt uiteindelijk Desiree te zijn. Een sprookje om de dood te erkennen. Ik vond het geen pageturner. Wel boeiend in zijn beschouwingen, maar wat zweverig in de verhaallijn.
Het boek leest lekker weg, de sfeertekening is uitstekend maar de plot is erg voorspelbaar. Wie een er een dagje uit wil naar het Parijs van Lampo begin jaren zestig kan met dit boek zijn/haar hart ophalen.
Als jongeling beleeft de Antwerpenaar Rudolf Reyniers een intense vakantieliefde met de Française Desirée Chantraine, een aantrekkelijke blondine. Na de vakantie blijft hij met haar corresponderen. Al gauw stort zijn wereld in, aangezien hij bericht krijgt dat ze is overleden. Rudolf komt deze klap niet te boven en blijft vrijgezel.
Twintig jaar later ziet Rudolf in de Parijse metro een brunette die hem zeer sterk aan zijn jeugdliefde doet denken. Hij besluit de vrouw te volgen en merkt dat ze een theater betreedt. Diezelfde avond bezoekt Rudolf in hetzelfde theater het toneelstuk "A winter's tale" van Shakespeare. Tot zijn verrassing is een van de actrices de aantrekkelijke vrouw die hij eerder die dag gevolgd is. In het stuk vertolkt zij de rol van koningin Hermione, die plotseling opdook nadat ze twintig jaar dood gewaand werd. De goede verstaander weet dan al waar het verhaal van Lampo op uit zal draaien.
Rudolf besluit bloemen te laten bezorgen bij de actrice, die Denise Masurel blijkt te heten. Tot zijn verrassing zoekt zij hem de volgende ochtend op in zijn hotel om hem persoonlijk te bedanken voor zijn attente geste. De twee trekken de hele dag samen op en komen steeds nader tot elkaar. Denise blijkt gescheiden te zijn en een gehandicapte zoon van dertien te hebben. De volgende dag stelt ze Rudolf aan de jongen voor. Het blijkt goed te klikken tussen die twee.
Op een gegeven moment blijkt Denise de dood gewaande Desirée te zijn. De auteur probeert zich in de gekste bochten te wringen om dit aannemelijk te maken. Denise Masurel blijkt slechts een artiestennaam te zijn. Ook is ze van nature blond. Ze heeft haar haar laten verven op verzoek van de regisseur van het stuk waarin ze speelt. Rudolf weet niet wat hij meemaakt als ze na een bezoekje aan de kapper opeens als blondine tevoorschijn komt.
Het verhaal over het zogenaamde overlijden van Desirée blijkt een verzinsel te zijn van haar ouders, die geen heil zagen in de relatie. Voor mij als lezer is het onbegrijpelijk waarom Desirée niets meer van zich liet horen nadat de brievenstroom van Rudolf abrupt gestopt was. Ook vind ik het absurd dat ze na de hernieuwde ontmoeting zo lang wacht tot ze haar ware identiteit onthult. Ook vind ik dat het stel wel uitzonderlijk snel stappen zet om een gezamenlijke toekomst voor te bereiden.
Alles bij elkaar ervaar ik de intrige als vergezocht, geforceerd en volstrekt ongeloofwaardig. Daarnaast is het verhaal ook nog eens langdradig. Rudolf verliest zichzelf voortdurend in allerlei gemijmer. Vaak probeert hij helder te krijgen in hoeverre hij de ontmoeting met Denise al dan niet kan relateren aan zijn ervaringen met zijn grote jeugdliefde.
De stijl doet ouderwets en gedragen aan. De dialogen zijn soms zo oubollig, dat deze onbedoeld een komisch effect teweegbrengen.
Wat een saai flutboek zeg. Bombastisch taalgebruik en ingewikkelde zinnen. En waarvoor? Om te imponeren? Maakt het onleesbaar en oninteressant voor mij. Maar goed, waarschijnlijk wel goed voor een ander (ouder?) publiek
Half uitgelezen deze keer. 30 jaar terug ook een keer gelezen. Nee, het is niet om door te komen. Een grote natte droom van de auteur. Een heel, heel raar beeld heeft Lampo van vrouwen. Gatver.