Hoogst vermakelijk boekje dat zich afspeelt aan het eind van de jaren 80/begin jaren 90 van de vorige eeuw als de schrijver en zijn vrouw Barbara een vrouw uit het arme Roemenië proberen te helpen door haar brieven te schrijven, spullen te sturen en haar een tijdje naar Nederland te halen. Het is allemaal goed bedoeld, maar pakt toch anders uit dan gedacht. Geschreven op de kenmerkende, droogkomische manier die we van Kees van Kooten gewend zijn. Weer actueel voor alle mensen die de laatste tijd Oekrainers in hun huis hebben opgevangen.
p. 40: Daar is een spreekwoord voor in Roemenië. 'Zwemmen met droog haar', noemen ze dat. Het betekent zoiets als wel aan de goede kant staan, maar nooit vuile handen maken. Je gaat wel mee in het water, maar de anderen laat je duiken.
Van Kooten en zijn vrouw nemen voor een periode van tien dagen een Roemeense vrouw in huis. Ooit bevriend mee geraakt tijdens een vakantie, later eens ingeschakeld voor een Van Kooten en De Bie-sketch. Allerlei pakjes en brieven heen en weer gestuurd, dus het moest er maar eens van komen. Maar dan blijkt vriendschap uiteraard toch niet zo te werken. Het Nederlandse koppel voelt vooral medelijden met die arme vrouw uit dat moeilijke land, de Roemeense vrouw voelt zich gedwongen steeds voor alles te bedanken en merkt natuurlijk de ergernis op die haar bezoek al snel oplevert. Geestig geschreven en - ondanks dat dit boekje uit 1991 stamt - tijdloos gebleven.
Een wat luchtiger boek ter verdere oriëntatie op Roemenië komt uit onverwachte hoek. Kees van Kooten schreef begin jaren 90 een boekje over de ietwat pijnlijke logeerpartij van de Roemeense correspondentievriendin van zijn vrouw Barbara. Terwijl haar honger naar kapitalistische verworvenheden nauwelijks gestild kan worden, beklaagd zij zich over de wantoestanden in Roemenië voor en na de revolutie. Van Kooten maakte voor zijn typetje Dr Clavan dankbaar gebruik van haar verhalen en de zelfgemaakte Roemeense jurk werd gebruikt voor het typetje moeder Carla van Putten. De titel verwijst naar een Roemeens spreekwoord waarmee onbetrouwbare figuren in de periode van onderdrukking werden aangeduid. Het betekent zoiets als wel aan de goede kant staan, maar nooit vuile handen maken. Je gaat wel mee in het water, maar de anderen laat je duiken (p. 40).
Een Roemeense vriendin komt logeren en samen met het gezin Van Kooten beleven we dat mee. Het is vlot en meeslepend opgeschreven, maar bij alle humor en leukdoenerige formuleringen en kokette zelfspot klinkt luid en duidelijk iets uiterst zelfgenoegzaams in door, zelfs narcistisch: we moeten wel goed weten dat Kees van Kooten onweerspreekbaar de allerlolligste is. Gelukkig is het met 90 pagina's alweer voorbij.
Een van Van Kootens meer serieuze pennevruchten (waarmee ik niets wil afdoen aan zijn komische). Omschreven door de auteur als 'een lang verhaal kort', gaat deze lang uitgevallen novelle over de kloof tussen goede bedoelingen en het in de praktijk brengen ervan. Van Kooten schetst in het naar een Roemeens spreekwoord verwijzende 'Zwemmen met droog haar' een scherp beeld van culturele verschillen en schuldgevoelens.
Vermakelijk verhaal over cultureel onbegrip en de hypocrisie van aan de ‘goeie kant’ willen staan maar daar niet te veel voor op willen offeren (‘zwemmen met droog haar’). Motto van het boek: “Wie het in Nederland goed heeft, kan het pijnlijk verkeerd hebben, wanneer hij elders goed wil doen; zonder dat hij eigenlijk weet wat hij fout heeft gedaan.” Tevens mooi tijdsbeeld van Nederland aan het begin van de jaren ‘90.
Leuk boekje waarbij een Roemeense vrouw op bezoek komt bij de schrijver in Nederland. Gaandeweg komen er veel cultuurverschillen naar boven en word het bezoek eigenlijk een last. Op een simpele manier krijg je ook wat te leren over de Roemeense historie en situatie destijds.
Ondanks dat het boek net zo oud is als dat ik ben, is het nog steeds een accuraat thema. Geschreven in de typische komische ‘van Kooten’ manier fijn boekje voor ‘tussendoor.
Aardig verhaal van de Roemeense vriendin die op bezoek komt. Culturele en maatschappelijke verschillen komen aan het licht en blijken een belemmering voor de vriendschap.
Verteld op van Kootens humoristische wijze, maar je voelt van in het begin: dit is eigenlijk een drama, dit loopt slecht af. Kort boekjke, leest vlot maar de inhoud laat een wrange nasmaak na.