What do you think?
Rate this book
Monstertrilogie #1
Het goddelijke monster
Dutch
336 pages, Hardcover
First published January 1, 1997
23 people are currently reading
628 people want to read
About the author
Tom Lanoye
104 books433 followersTom Lanoye in de Nederlandstalige Wikipedia
Tom Lanoye in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Tom Lanoye bij "Schrijversgewijs"
Tom Lanoye (his name is pronounced the French way: /lanwa/) was born August 27, 1958 in the Belgian city Sint Niklaas. He is a novelist, poet, columnist, screenwriter and playwright. His literary work has been published and/or performed in over fifteen languages. Lanoye lives and works in Antwerp (Belgium) and Cape Town (South Africa).
Lanoye is not only a writer, but also an entrepreneur. As the youngest son of a butcher, he self-published his first work. In his own words, 'Just like all the punk bands did in those days: out of dissatisfaction with the existing structures, and to learn the trade from the inside out'.
Lanoye started out as an enfant terrible, but has become one of the most widely read and critically acclaimed authors in his language area. A writer that devotes himself to all forms of text and writing (for books, newspapers, periodicals and printed matter as well as for plays, cabaret and vocal performances) and makes regular appearances at all the major European theatre festivals.
Tom Lanoye in the English Wikipedia
Tom Lanoye in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Tom Lanoye bij "Schrijversgewijs"
Tom Lanoye (his name is pronounced the French way: /lanwa/) was born August 27, 1958 in the Belgian city Sint Niklaas. He is a novelist, poet, columnist, screenwriter and playwright. His literary work has been published and/or performed in over fifteen languages. Lanoye lives and works in Antwerp (Belgium) and Cape Town (South Africa).
Lanoye is not only a writer, but also an entrepreneur. As the youngest son of a butcher, he self-published his first work. In his own words, 'Just like all the punk bands did in those days: out of dissatisfaction with the existing structures, and to learn the trade from the inside out'.
Lanoye started out as an enfant terrible, but has become one of the most widely read and critically acclaimed authors in his language area. A writer that devotes himself to all forms of text and writing (for books, newspapers, periodicals and printed matter as well as for plays, cabaret and vocal performances) and makes regular appearances at all the major European theatre festivals.
Tom Lanoye in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 47 reviews
July 11, 2020
Lanoye is met dit eerste deel van de Monstertrilogie (1997) duidelijk een “voldragen” schrijver geworden die zijn eigen stem heeft gevonden. Die stem is duidelijk Vlaams (zowel in de taal als de setting), maatschappijkritisch (het hele Belgisch-Vlaamse establishment wordt door de mangel gehaald), ironisch-sarcastisch en zelfs speels (de “heropstanding” van de doden is duidelijk ontleend aan Sartre).
Het is een open deur, ik weet het, maar mij lijkt het dat Lanoye vooral door zijn onderdompeling in het oeuvre van Louis-Paul Boon die eigen stem heeft gevonden, weg van het picareske van bijvoorbeeld “Alles moet weg”. Ik ontdekte Lanoye het eerst via zijn “Gespleten en bescheten”- one man theatershows midden jaren ’90, die op fantastische wijze helemaal de geest van Boontje ademden. Dit boek bouwt daarop voort, met het verhaal van een vooraanstaande oer-Vlaamse familie Deschryver, waarvan de leden één voor één aan ons worden voorgesteld. Die portrettering krijgt behoorlijk wat aandacht, in die mate zelfs, dat ze ruim de helft van het boek beslaat, wat het tempo geregeld drukt en af en toe verzandt in langdradige passages. Gelukkig heeft Lanoye al van bij de openingspagina’s gezorgd voor een spanningselement (de moord van Katrien Deschryver op haar man Dirk) dat je toch maar doet voortlezen. Op het einde van dit boek is er amper iets gebeurd, en heb je door dat Lanoye de echte ontwikkeling van het verhaal voor deel 2 en 3 gereserveerd heeft (dat hoop je dan toch). Intussen heb je een ontluisterend beeld gekregen van het Vlaanderen en België van de jaren ’80 en ’90, met zijn schandalen, zijn politieke en economisch gesjoemel voor en achter de schermen, zijn dubbele moraal, en zelfs zijn urbanistische chaos. Ik ben benieuwd hoe Lanoye deze verhaallijn uiteindelijk gaat neerleggen. (rating 2.5 sterren)
Het is een open deur, ik weet het, maar mij lijkt het dat Lanoye vooral door zijn onderdompeling in het oeuvre van Louis-Paul Boon die eigen stem heeft gevonden, weg van het picareske van bijvoorbeeld “Alles moet weg”. Ik ontdekte Lanoye het eerst via zijn “Gespleten en bescheten”- one man theatershows midden jaren ’90, die op fantastische wijze helemaal de geest van Boontje ademden. Dit boek bouwt daarop voort, met het verhaal van een vooraanstaande oer-Vlaamse familie Deschryver, waarvan de leden één voor één aan ons worden voorgesteld. Die portrettering krijgt behoorlijk wat aandacht, in die mate zelfs, dat ze ruim de helft van het boek beslaat, wat het tempo geregeld drukt en af en toe verzandt in langdradige passages. Gelukkig heeft Lanoye al van bij de openingspagina’s gezorgd voor een spanningselement (de moord van Katrien Deschryver op haar man Dirk) dat je toch maar doet voortlezen. Op het einde van dit boek is er amper iets gebeurd, en heb je door dat Lanoye de echte ontwikkeling van het verhaal voor deel 2 en 3 gereserveerd heeft (dat hoop je dan toch). Intussen heb je een ontluisterend beeld gekregen van het Vlaanderen en België van de jaren ’80 en ’90, met zijn schandalen, zijn politieke en economisch gesjoemel voor en achter de schermen, zijn dubbele moraal, en zelfs zijn urbanistische chaos. Ik ben benieuwd hoe Lanoye deze verhaallijn uiteindelijk gaat neerleggen. (rating 2.5 sterren)
December 14, 2022
Wat een gemengde gevoelens heb ik over dit boek. Eenderzijds bevat het een interessant arsenaal aan inventief omschreven personages. Anderzijds loop ik vast op een een verhaal dat maar niet lijkt te vlotten. Het lijkt alsof het boek alleen draait om het leren kennen van de personages... Maar toch bevat het boek een einde waarin de familie samenkomt en er weer heel wat gebeurt...
Misschien dat de schrijfstijl van Lanoye me wel ligt maar het plot niet? Ik hou van boeken die zich richten op personages maar dan lees ik graag meer dan enkel een kennismaking.
Misschien dat de schrijfstijl van Lanoye me wel ligt maar het plot niet? Ik hou van boeken die zich richten op personages maar dan lees ik graag meer dan enkel een kennismaking.
September 3, 2019
De drie boeken achter elkaar lezen is toch wel een opgave. Het goddelijke monster, Zwarte tranen en Boze tongen geven meer dan 1200 pagina’s taalplezier. Niet overal even sterk maar dat kan ook bijna niet op zoveel bladzijden.
We maken kennis met Katrien Deschryver. Geplaagd door visioenen en zich stellend in de rol die men haar op het lijf schrijft als lieveling van iedereen, is ze het centrum van de drie verhalen. Klein en bloedmooi heeft deze petite slechts één nadeel. Het mens trekt rampen aan. Neefjes verongelukken in een zwembad, een oom rijdt met de grasmachine over de stroomdraad, er is een geheimzinnig verdwenen broertje en als ultieme ramp schiet ze tijdens een jachtongeval haar man dood.
Beschuldigd van moord doet ze wat ze altijd doet, ze hult zich in stilzwijgen tot iedereen haar weer vergeeft.
En zoals Tom Wolfe in ‘Het vreugdevuur der ijdelheden’ de teloorgang van Sherman Mc Coy laat zien, doet Tom Lanoye hier hetzelfde met de rijke en machtige familie Deschryver. Het verschil zit hem in de manier waarop hij dat doet. Geen tragische en ellendige afdaling maar komisch en potsierlijk. Zo komen de talrijke doden, en die zijn er nogal wat, na hun overlijden terug in het verhaal. Als het publiek bij een theatervoorstelling volgen ze de gebeurtenissen.
Flink wat personages bevolken trouwens deze romans. Allemaal uitvergroot tot een clichématige voorstelling van de realiteit.
Haar zus Gudrun, die zo graag Katrien wil zijn maar eindigt als oude vrijster. Een manisch-depressieve moeder die de leiding neemt bij de Witte Mars, haar vader een topbankier en nonkel Leo, die de grootste tapijtfabriek van Vlaanderen heeft maar samen met haar vader geen frauduleuze praktijk uit de weg gaat.
Er is de stuntelende onderzoeksrechter Dedecker met een eigen agenda en de drie ongehuwde tantes Marja, Milou en Madeleine. Er is een broer Bruno die homoseksueel is en een broer Steven wiens droom het is om ooit als bankier in New York fortuin te maken.
Wat de trilogie anno 2019 als pluspunt heeft is de taalvirtuositeit die de auteur aan de dag legt, de verschillende stemmen die zijn personages krijgen (zo laat hij Steven voortdurend Engelse zinnen zeggen en nonkel Leo boers en grof in de mond zijn). De boeken hebben vaart en lezen vlot al is in deel drie daar wel veel minder van te merken. Maar dat komt misschien ook omdat ik ze echt alle drie aan één stuk door heb gelezen.
De cynische benadering van de maatschappij in de jaren ’90 is meteen ook het nadeel. Lezers die niet op de hoogte zijn van de schandalen die Vlaanderen toen teisterden missen een deel van de kleine verhaaltjes tussen het grote verhaal. Van ver is de familie Deschryver geëtst op de familie De Clercq, tapijtfabrikanten die bedolven werden onder allerlei vieze zaakjes. Verwijzingen naar Herman Van Rompuy en de notitieboekjes van Leo Delcroix zullen ook de jongere lezers ontgaan, net als het spaghetti-arrest. De overvallen door de Bende van Nijvel en Dutroux daarentegen zijn ook nu nog bij iedereen bekend.
In elk geval is deze trilogie het lezen waard, ook zonder kennis van de Vlaamse politieke en maatschappelijke omstandigheden. Een mooie taal, krachtige evoluties van karakters en hun soms ontroerende pogingen iets van hun leven te maken geven dit boek zijn recht om gelezen te worden.
We maken kennis met Katrien Deschryver. Geplaagd door visioenen en zich stellend in de rol die men haar op het lijf schrijft als lieveling van iedereen, is ze het centrum van de drie verhalen. Klein en bloedmooi heeft deze petite slechts één nadeel. Het mens trekt rampen aan. Neefjes verongelukken in een zwembad, een oom rijdt met de grasmachine over de stroomdraad, er is een geheimzinnig verdwenen broertje en als ultieme ramp schiet ze tijdens een jachtongeval haar man dood.
Beschuldigd van moord doet ze wat ze altijd doet, ze hult zich in stilzwijgen tot iedereen haar weer vergeeft.
En zoals Tom Wolfe in ‘Het vreugdevuur der ijdelheden’ de teloorgang van Sherman Mc Coy laat zien, doet Tom Lanoye hier hetzelfde met de rijke en machtige familie Deschryver. Het verschil zit hem in de manier waarop hij dat doet. Geen tragische en ellendige afdaling maar komisch en potsierlijk. Zo komen de talrijke doden, en die zijn er nogal wat, na hun overlijden terug in het verhaal. Als het publiek bij een theatervoorstelling volgen ze de gebeurtenissen.
Flink wat personages bevolken trouwens deze romans. Allemaal uitvergroot tot een clichématige voorstelling van de realiteit.
Haar zus Gudrun, die zo graag Katrien wil zijn maar eindigt als oude vrijster. Een manisch-depressieve moeder die de leiding neemt bij de Witte Mars, haar vader een topbankier en nonkel Leo, die de grootste tapijtfabriek van Vlaanderen heeft maar samen met haar vader geen frauduleuze praktijk uit de weg gaat.
Er is de stuntelende onderzoeksrechter Dedecker met een eigen agenda en de drie ongehuwde tantes Marja, Milou en Madeleine. Er is een broer Bruno die homoseksueel is en een broer Steven wiens droom het is om ooit als bankier in New York fortuin te maken.
Wat de trilogie anno 2019 als pluspunt heeft is de taalvirtuositeit die de auteur aan de dag legt, de verschillende stemmen die zijn personages krijgen (zo laat hij Steven voortdurend Engelse zinnen zeggen en nonkel Leo boers en grof in de mond zijn). De boeken hebben vaart en lezen vlot al is in deel drie daar wel veel minder van te merken. Maar dat komt misschien ook omdat ik ze echt alle drie aan één stuk door heb gelezen.
De cynische benadering van de maatschappij in de jaren ’90 is meteen ook het nadeel. Lezers die niet op de hoogte zijn van de schandalen die Vlaanderen toen teisterden missen een deel van de kleine verhaaltjes tussen het grote verhaal. Van ver is de familie Deschryver geëtst op de familie De Clercq, tapijtfabrikanten die bedolven werden onder allerlei vieze zaakjes. Verwijzingen naar Herman Van Rompuy en de notitieboekjes van Leo Delcroix zullen ook de jongere lezers ontgaan, net als het spaghetti-arrest. De overvallen door de Bende van Nijvel en Dutroux daarentegen zijn ook nu nog bij iedereen bekend.
In elk geval is deze trilogie het lezen waard, ook zonder kennis van de Vlaamse politieke en maatschappelijke omstandigheden. Een mooie taal, krachtige evoluties van karakters en hun soms ontroerende pogingen iets van hun leven te maken geven dit boek zijn recht om gelezen te worden.
April 23, 2021
Lanoye, T. (1997). Het goddelijke monster. Amsterdam: Prometheus.
Biografie van de auteur, Tom Lanoye
Tom Emiel Gerardine Aloïs Lanoye
Tom Lanoye (1958) leeft en werkt in Antwerpen (België) en Kaapstad (Zuid-Afrika). Hij is romancier, dichter, columnist, scenarist en theaterauteur. Hij is een van de meest gelezen en gelauwerde auteurs van zijn taalgebied (Nederland en Vlaanderen), en kind aan huis bij alle grote Europese theaterfestivals. Zijn naam wordt uitgesproken op zijn Frans: /lanwa/.
Bio. (n.d.) Geraadpleegd op 3 april, 2021, https://www.lanoye.be/
Mijn leeservaring:
Omdat mijn ouders een goedgevulde boekenkast met boeken van Vlaamse of Nederlandse schrijvers hebben, vroeg ik aan hun of ze mij een boek konden aanraden voor mijn boekbespreking van Nederlands. Mijn ouders lezen allebei heel graag en ik vertrouwde ook wel op hun goede smaak. Uiteindelijk kwamen we tot een selectie van drie boeken, twee boeken van Connie Palmen en ‘Het goddelijke monster’ van Tom Lanoye. We zaten aan zee, ik had net ‘The Catcher in the Rye’ van J.D. Salinger uitgelezen en ik had nood aan iets vrolijker. Zo koos ik voor het boek van Tom Lanoye, ook omdat mijn ouders zeiden dat dit boek leest als een trein en dat dit heel goed is.
Dàt het las als een trein was een understatement, ik heb dit boek in drie dagen uitgelezen. Vanaf pagina één was ik al geïntegreerd door het spinnenweb van geheimen dat de familie Deschryver was. Het verhaal bouwt rustig op, tussen de stukken van actie door kom je ook veel achtergrondinformatie over de familie te weten zonder dat dit opdringerig of opsommerig overkomt.
Mijn ouders hadden al gezegd dat Tom Lanoye een heel goede schrijver was, maar toch had ik deze precieze, maar zo perfect passende woordkeuze, niet verwacht. Met zinnen als ‘Hoe graag had ze niet gedeeld in de verwondingen van haar slachtoffers, om te bewijzen dat zijzelf er ook een was.’ (p. 15), ‘Terug was geen beweging. Terug was terug. Terug was erger nog dan crashen.’ (p. 240) voelde het boek soms niet aan als een boek maar als poëzie. De minutieuze woordkeuze zorgt voor metaforen en diepe zinnen.
Persoonlijk had ik wel wat meer over Katrien willen weten dan over haar familie. Het verhaal begon sterk met Katrien al meteen als ‘monster’ aan te duiden, dus dan vind ik het jammer dat hier niet veel verder op in is gegaan. Zo kon ik ook niet oordelen of die titel, die aan Katrien gegeven werd, wel terecht was. Maar misschien toont Lanoye door achtergrond over de familie te geven dat de familie Katrien tot monster gevormd heeft.
Het was dus een heel krachtig en mooi boek, ik ben al begonnen in ‘Zwarte tranen’ het tweede boek van de trilogie.
Biografie van de auteur, Tom Lanoye
Tom Emiel Gerardine Aloïs Lanoye
Tom Lanoye (1958) leeft en werkt in Antwerpen (België) en Kaapstad (Zuid-Afrika). Hij is romancier, dichter, columnist, scenarist en theaterauteur. Hij is een van de meest gelezen en gelauwerde auteurs van zijn taalgebied (Nederland en Vlaanderen), en kind aan huis bij alle grote Europese theaterfestivals. Zijn naam wordt uitgesproken op zijn Frans: /lanwa/.
Bio. (n.d.) Geraadpleegd op 3 april, 2021, https://www.lanoye.be/
Mijn leeservaring:
Omdat mijn ouders een goedgevulde boekenkast met boeken van Vlaamse of Nederlandse schrijvers hebben, vroeg ik aan hun of ze mij een boek konden aanraden voor mijn boekbespreking van Nederlands. Mijn ouders lezen allebei heel graag en ik vertrouwde ook wel op hun goede smaak. Uiteindelijk kwamen we tot een selectie van drie boeken, twee boeken van Connie Palmen en ‘Het goddelijke monster’ van Tom Lanoye. We zaten aan zee, ik had net ‘The Catcher in the Rye’ van J.D. Salinger uitgelezen en ik had nood aan iets vrolijker. Zo koos ik voor het boek van Tom Lanoye, ook omdat mijn ouders zeiden dat dit boek leest als een trein en dat dit heel goed is.
Dàt het las als een trein was een understatement, ik heb dit boek in drie dagen uitgelezen. Vanaf pagina één was ik al geïntegreerd door het spinnenweb van geheimen dat de familie Deschryver was. Het verhaal bouwt rustig op, tussen de stukken van actie door kom je ook veel achtergrondinformatie over de familie te weten zonder dat dit opdringerig of opsommerig overkomt.
Mijn ouders hadden al gezegd dat Tom Lanoye een heel goede schrijver was, maar toch had ik deze precieze, maar zo perfect passende woordkeuze, niet verwacht. Met zinnen als ‘Hoe graag had ze niet gedeeld in de verwondingen van haar slachtoffers, om te bewijzen dat zijzelf er ook een was.’ (p. 15), ‘Terug was geen beweging. Terug was terug. Terug was erger nog dan crashen.’ (p. 240) voelde het boek soms niet aan als een boek maar als poëzie. De minutieuze woordkeuze zorgt voor metaforen en diepe zinnen.
Persoonlijk had ik wel wat meer over Katrien willen weten dan over haar familie. Het verhaal begon sterk met Katrien al meteen als ‘monster’ aan te duiden, dus dan vind ik het jammer dat hier niet veel verder op in is gegaan. Zo kon ik ook niet oordelen of die titel, die aan Katrien gegeven werd, wel terecht was. Maar misschien toont Lanoye door achtergrond over de familie te geven dat de familie Katrien tot monster gevormd heeft.
Het was dus een heel krachtig en mooi boek, ik ben al begonnen in ‘Zwarte tranen’ het tweede boek van de trilogie.
September 21, 2025
Ik heb ooit het derde deel (boze tongen) gelezen in het kader van een boekenwedstrijd (De Inktaap) en dat vond ik toen goed zonder meer. Ik denk dat het Goddelijke Monster simpelweg beter is, maar het kan ook met mijn leeftijd en de tijdsgeest te maken hebben dat ik het boek zo sterk vond. Het is een beetje een geschreven In De Gloria: via parodie kan je vaak iets treffender beschrijven dan via non-fictie. Ook heeft het een charme analoog aan Ugly Belgian Houses: elk gebrek van Vlaanderen/België wordt zo ironisch vertolkt dat je net er wél trots op gaat zijn.
July 13, 2012
Het eerste van Tom Lanoyes trilogie, waarmee hij bewezen heeft één van de beste Nederlandstalige schrijvers van de huidige tijd te zijn. De thematiek mag Vlaams zijn, maar heel herkenbaar. De stijl is even grappig als het indringend veelzeggend is. Lanoye heeft de Nederlandstalige literatuur weer leuk gemaakt voor mij.
December 6, 2010
story about a Belgian family in the 90's. The eldest daughter shooting her husband is the start of a bizarre chain of events marking the downfall of the family (and the country).
Lanoye's trademark playing with odd timelines is at it's best here.
Great plot, great writing.
Lanoye's trademark playing with odd timelines is at it's best here.
Great plot, great writing.
May 3, 2016
Ik geef het op. Op zich vind ik dit boek goed geschreven maar ook zo'n vervelend en saai en raar boek. Ik keerde er niet graag naar terug. Ik ben wel over de helft geraakt. :-)
December 2, 2017
Prachtig geschreven in vol Vlaams, maar je moet wel moeite doen door het verhaal heen te komen.
January 31, 2022
"Ik ben zo blij! Nu is alles goed zoals het is."
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 7, 2024
Zelden zo vaak luidop gelachen met een boek 🙈
November 18, 2021
Ik vond "Het Goddelijke Monster" wel degelijk. Het is misschien niet iets dat ik normaal zou lezen, maar het verraste me wel. Het las namelijk vrij vlot, het is dan ook niet het langste boek, maar dat vond ik niet zo erg aangezien ik het soms een beetje kleurloos vond. Het miste een beetje spanning. Daarom geef ik het dan ook maar 3 sterren. Daarnaast zijn er natuurlijk nog 2 volgende boeken die ik niet heb gelezen, dus misschien was dit boek een beetje inleidend. Verder zat er ook wel een vleugje humor in dit boek, wat ik wel positief vind. Wat je ook ziet is dat er vaak plat wordt gepraat, zo kunnen we zien dat we degelijk met Belgen hebben te maken en als je verder onderzoekt doet naar het verhaal zie je dat Tom Lanoye eigenlijk een beetje de toestand van de fraudeurs in België van toen bekritiseert. Dus ik vind dat het boek zo wat gewaagder aanvoelt als je dit weet. Verder zou ik het boek wel aanraden aan mensen die graag Vlaamse literatuur lezen.
May 23, 2019
Ik vond het boek erg verwarrend door de vele personages. Door de vele personages gaat het verhaal nogal traag. In het begin heb je al snel de passage waarin Katrien haar man vermoordt en dan wil je toch verder lezen, maar hoe verder je in het boek komt hoe meer er afgeweken wordt. De hele familie van Katrien komt aan bod en vaak krijg je ook nog flashbacks. Dit zorgt allemaal voor een traag tempo en ik moest moeite doen om mijn aandacht er bij te houden. De relaties die de verschillende leden van de familie hebben, zijn enkel maar raar te noemen. Het was dan ook niet echt leuk om hier in detail soms over te lezen. Ik had ook het gevoel dat ik heel wat referenties gemist heb doordat ik nog niet geboren was toen de zaak Dutroux en andere politieke problemen zich voordeden in België. In het geheel vond ik dit niet zo’n goed boek, er gebeurt heel weinig en er is niet veel actie.
February 12, 2021
Het is vreemd om eerst de televisieserie te zien en dan het boek te lezen. De serie capteert moeilijk de passages die zich in het hoofd afspelen van Katrien, nonkel Leo, Steven, Herman... terwijl deze toch een veel completer beeld ophangen van de complexe situatie. Iedereen heeft boter op het hoofd en niemand is helemaal onschuldig.
Het verhaal blijft beklijven, het hele boek door, maar is ondertussen wel een beetje gedateerd. Coupontoerisme, zwart cash geld, cliëntelisme... zijn ondertussen vervangen door andere sjoemelstructuren. Lanoye beweert ook geen link te leggen met bestaande publieke figuren maar premier Waterschoot lijkt toch wel erg hard op Mark Eyskens. Het blijft in elk geval een amusant boek dat uitnodigt om de 2 vervolgboeken ook te lezen.
Het verhaal blijft beklijven, het hele boek door, maar is ondertussen wel een beetje gedateerd. Coupontoerisme, zwart cash geld, cliëntelisme... zijn ondertussen vervangen door andere sjoemelstructuren. Lanoye beweert ook geen link te leggen met bestaande publieke figuren maar premier Waterschoot lijkt toch wel erg hard op Mark Eyskens. Het blijft in elk geval een amusant boek dat uitnodigt om de 2 vervolgboeken ook te lezen.
May 7, 2020
Misschien omdat iedereen Tom Lanoye afspiegelt als het van het in de Vlaamse Literatuur, maar ik was licht teleurgesteld. Niet in zijn magnifiek gekozen woorden, want die zijn stuk tot leesteken perfect, maar het verhaal zelf kon me gewoon weinig boeien. Het is wel magnifiek hoe hij je het gevoel geeft dat de zinnen een deel van een lied zijn. Je scandeert het bijna onhoorbaar op een door hem bepaald ritme mee.
July 25, 2021
Groteske familiegeschiedenis van de bovenste literaire plank. Dit eerste deel van de monstertrilogie is Tom Lanoye op zijn best: “Een getrouwd bestaan laat zich gemakkelijker imiteren dan leven” en “Wie de beer wil vangen, moet zich insmeren met zijn uitwerpselen.” Mijn interesse naar de volgende boekdelen is gewekt.
November 11, 2018
Tot pagina 220 was het een heuse strijd om verder te geraken in het boek. Toen boek weggelegd voor enige tijd. Bleek dat het beste nog moest komen. De rest van het boek op een week uitgelezen.
Misschien toch maar deel 2 lezen dan? Twijfel een beetje...
Misschien toch maar deel 2 lezen dan? Twijfel een beetje...
April 5, 2021
I would like to give 3.5 stars ... his writing style is really good and engaging. Loved it. The story made me want to read forward but not sure yet if I liked it that much. Now that I know is is part of a trilogy it makes sense but still ...
October 23, 2021
Zeer duidelijk het eerste deel van een trilogie dat vooral dient om de vele personages te introduceren en waar niet echt veel in gebeurt. Toch heb ik erg genoten van dit zedenportret van de Vlaamse aristocratie, vooral dankzij Lanoyes talent voor ironische kwinkslagen.
November 19, 2025
Pfoe ben er doorheen geworsteld, had een beetje een haat-liefdeverhouding met deze trilogie (misschien was het ook ietwat te ambitieus om alle drie de delen na elkaar te lezen). Soms liet het me niet meer los, soms was het me iets te "literair", nu afwisselen met iets lichtere lectuur 😉
June 18, 2018
Ja, daar vinden we ons Vlaanderen terug....
December 6, 2020
Een oer-Vlaamse saga in de gekende schrijfstijl van Lanoye, hilarisch maar ook soms pijnlijk eerlijk. Dit eerste deel van de trilogie las als een trein, kan niet wachten om deel 2 te beginnen!
January 21, 2022
Ik ben geen fan van Tom Lannoy, maar het eerste deel van deze trilogie vond ik heel mooi, maar het tweede deel niet meer uitgelezen.
November 18, 2023
Eindeloze voorstelling van karakters en weinig verhaal... niets voor mij
January 22, 2025
Euh, wtf lol? Wat een bizar boek.
Fan van de schrijfstijl maar het einde vond ik toch ietske te dik erop liggen voor 4 sterren.
Fan van de schrijfstijl maar het einde vond ik toch ietske te dik erop liggen voor 4 sterren.
February 15, 2025
zo absurd dat het goed is
April 10, 2025
boring as hell
September 20, 2025
Zeer cynisch, maar vloeiend van taal en karaktertypering, de moeite om eens te lezen. Ga zeker de volgende ook lezen.
November 29, 2025
ik ben fan van Tom Lanoye maar niet altijd.
Dit boek (en bij uitbreiding de trilogie) kon me niet bekoren.
Dit boek (en bij uitbreiding de trilogie) kon me niet bekoren.
Displaying 1 - 30 of 47 reviews