Το ασήμι που ουρλιάζει

by Αβραάμ Κάουα

Με μια κίνηση της σπονδυλικής του στήλης, το πλάσμα ορθώθηκε και κοίταξε το κοινό με το σταχτί του βλέμμα. Τα χείλη του άνοιξαν σε ένα πλατύ χαμόγελο που έμοιαζε να απευθύνεται μόνο στην Πανδώρα. Η αρχέγονη φωνή του γέμισε την αίθουσα, σκεπάζοντας τα ουρλιαχτά των παρευρισκομένων.
"Μόνο οι ημίθεοι λατρεύονται με κρασί και λουλούδια", είπε. "Οι θεοί, οι πραγματικοί θεοί ζητάνε αίμα!"
Η οθόνη άρχισε να πάλλεται πίσω του, σαν να αναπαριστούσε τον χτύπο μιας καρδιάς που πήγαινε να σπάσει. Μια κραυγή έσκισε τον αέρα, κάνοντας την Πανδώρα να αναπηδήσει.
Όταν ένας διάσημος συλλέκτης ταινιών τρόμου βρίσκεται δολοφονημένος, η ερευνήτρια του παραφυσικού Πανδώρα Όρμοντ έρχεται αντιμέτωπη με γεγονότα που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από τις δαιμονικές οθόνες των θρίλερ. Κι ενώ η Πανδώρα βυθίζεται όλο και περισσότερο στο μυστήριο και τη φρίκη, τα θύματα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, εφιαλτικά όντα λυμαίνονται τους δρόμους και σκοτεινές δυνάμεις επικαλούνται έναν ανομολόγητο τρόμο που απειλεί να αφανίσει τον κόσμο των ανθρώπων.

Genres: Horror, Mystery

286 pages, Paperback

First published April 1, 2009

About the author

Ο Αβραάμ Κάουα γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει Γαλλική Φιλολογία, Αγγλική Φιλολογία και Δημοσιογραφία και έχει αποκτήσει Διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου πάνω στον Μεταμοντερνισμό, την Λογοτεχνία και το Σύγχρονο Πολιτισμό.

Από το 2003, διδάσκει Πολιτισμικές Σπουδές στο Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Έχει δημοσιεύσει κείμενα σε συλλογές δοκιμίων όπως οι The Routledge Companion to Science Fiction, (2009) Fifty Key Figures in Science Fiction (εκδόσεις Routledge, 2010), Πολιτιστικές Βιομηχανίες (εκδόσεις Κριτική, 2005), Ψηφιακά Μέσα (Κριτική, 2010) και σε ελληνικά και διεθνή περιοδικά, μεταξύ των οποίων τα Βαβέλ, Γαλέρα, 9eme Art, Fictions: Studi sulla narrativita και International Journal of Comic Art. Έχει γράψει τη μελέτη Εικονικά Βλέμματα: Μεταμοντέρνα Αφήγηση στα Κόμικς, τον Κινηματογράφο και τη Λογοτεχνία (εκδόσεις futura, 2002), τη συλλογή διηγημάτων Τι Τραγουδούσαν οι Σειρήνες (futura, 2004), καθώς και το μυθιστόρημα τρόμου Το Ασήμι που Ουρλιάζει (εκδόσεις Jemma Press, 2009) και τη συνέχεια του, Νεκρό Δέρμα (Jemma Press, 2011).

Αυτή την εποχή, συνεργάζεται με τον Αλέκο Παπαδάτο (σχεδιαστή του Logicomix) σε ένα graphic novel με θέμα τη γέννηση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Λατρεύει το σινεμά, τα κόμικς, το διάβασμα και τη μουσική, ενώ του αρέσει να κοιτά τη βροχή από το παράθυρό του όταν γράφει.

Reviews

[D'Ailleurs · Rating 3 out of 5]

Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι δεν διαβάζω πλέον βιβλία τρόμου αλλά όλη η αναγνωστική διαδρομή μου έκατσε λίγο στο λαιμό. Όχι ότι η βασική ιδέα δεν ήταν τουλάχιστον καταπλητική, αρκετά έξυπνη και με όμορφες ανατροπές αλλά η κινηματογραφική πρόζα και οι τελείως κλισέ διάλογοι κάπως χάλασαν το όλο αποτέλεσμα. Βέβαια για να μην είμαι άδικος, ο Κάουα δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που χρησιμοποιεί αυτό το ύφος και η αλήθεια είναι ότι το διαχειρίζεται πολύ καλύτερα από άλλους συγγραφείς. Επιπλέον η ιστορία είναι πανέξυπνη (δεν παίρνω όρκο αν είναι τελείως πρωτότυπη, ποιός νοιάζεται όμως) και οι αναφορές στις ταινίες τρόμου (και όχι μόνο τις γνωστές αλλά και αρκετές cult) με συγκίνησαν (ειδικότερα οι αναφορές σε δύο ταινίες που αγαπώ πολύ αυτήν: https://www.youtube.com/watch?v=goyVA... και αυτήν: https://www.youtube.com/watch?v=OYs7C...). Αναμένω να διαβάσω και το επόμενο βιβλίο του Κάουα!

[Νίκος Vitoliotis) · Rating 4 out of 5]

Πολύ ενδιαφέρον, πρωτοτυπεί σε σχέση με τα τετριμμένα θέματα που επιλέγουν οι Έλληνες συγγραφείς τρόμου. Αυτή η συσχέτιση με το σινεμά, μου φάνηκε άκρως επιτυχημένη. Αν κάπου χάνει είναι στην αργή σχετικά εξέλιξη, η δράση δίνεται σε μικρές δόσεις. Και θα μπορούσε να είναι και λίγο πιο υποβλητικος ο λόγος και λιγότερο αστυνομικός. Τεσπα, δεν γκρινιάζω άλλο, να το διαβάσετε, είναι καλό από πολλές απόψεις.

[Μιχάλης · Rating 4 out of 5]

Το βιβλίο είναι ένα από τα πολύ καλά δείγματα σύγχρονου υπερφυσικού τρόμου. Η γραφή είναι εξαιρετική, οι χαρακτήρες πείθουν, οι ανατροπές είναι πετυχημένες, η φύση του κακού, ο κεντρικός κακός χαρακτήρας και η τελική λύση είναι έξυπνες και πολύ καλά δοσμένες. Κερασάκι οι άπειρες αναφορές που γίνονται τόσο πετυχημένα ώστε να μην κουράζουν, αντίθετα, όταν πιάνεις τα easter eggs (ιατροδικαστής Μάστερτον, ντετέκτιβ Μπάρκερ, ρεπόρτερ Ούνα Πήρσον, γνωστό ήρωα τον comics σε ιγκόκνιτο guest εμφάνιση) σκας και ένα χαμόγελλο που τους ξέρεις.
Οι τίτλοι με τις ταινίες έχουν την πλάκα τους, ενώ οι αναφορές περνούν και σε ένα δεύτερο επίπεδο, με την πλοκή να θυμίζει σε σημεία πολύ γνωστές ταινίες (έχω την αίσθηση ότι σημαντική έμπνευση για το βιβλίο είναι τα In the mouth of madness και Cigar Burns του J. Carpenter).
Το βιβλίο, βέβαια, δεν είναι άψογο. Σε σημεία η λογική του είναι τόσο κινηματογραφική, στηριγμένη στα έξυπνα set pieces, που, λογοτεχνικά, "χάνει". Οι χαρακτήρες είναι πολύ καλύτεροι από ότι θα συναντήσει κανείς πχ στον Μάστερτον, αλλά επιδέχονται παραπάνω δουλειάς (πλην του κακού, που είναι απλά εξαιρετικός και κλέβει την παράσταση). Κοιλιές υπάρχουν σε κάποια σημεία αλλά κρατάνε λίγο. Σε ένα είδος όμως όπως ο υπερφυσικός τρόμος, που τα μεγάλα ονόματα παίζουν με τη λογική του "ας βγάλω ένα ακόμα βιβλίο με 'χαζό' σπλάττερ για να βγει η χρονιά" είναι, αν όχι μια όαση, τουλάχιστον ένα αξιοπρεπέστατο ανάγνωσμα και καλή επιλογή για άτομα που δεν είναι ιδιαίτεροι φαν του τρόμου.

[Niki · Rating 5 out of 5]

Ναι, ενταξει. Το περιμενα οτι το βιβλιο θα ηταν καλο, αλλα οχι ΤΟΣΟ καλο.

Μου ειναι πιο ευκολο να ξεκινησω απο τα αρνητικα, επειδη ειναι μονο δυο: 1. το οτι παιρνει 50 σελιδες περιπου να παρει μπρος, και 2. που σχετίζεται με το νο.1, το στυλ γραψιματος ειναι λιιιγο δυσκολοδιαβαστο μεχρι να το συνηθισεις. Το βιβλιο ειναι αρκετα πυκνογραμμενο και "κινηματογραφικο", και σε συνδυασμο με το πως ειναι καπως κλισε στην αρχη (επιτηδες!), ειναι αυτο που με εκανε να το βαρυγκομαω λιγο στις πρωτες 50 σελιδες.

Μετα ομως? Απλα ξεχασα οτι διαβαζα βιβλιο. Οι σελιδες 'πετουσαν', και ξαφνικα σηκωνα κεφαλι και εβλεπα οτι ειχα διαβασει καμια 100στη χωρις να το παρω χαμπαρι. Σιγουρα δεν ειναι βιβλιο για ολους, αλλα σιγουρα ηταν για μενα, αφου βρηκα ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ το παντρεμα ταινιων, πιστης/ θρησκειας, υπερφυσικου/ urban fantasy, που ειναι απο τα αγαπημενα μου ειδη, 'χαμενα' media και φημες, παλιο Χολιγουντ, αναφορες σε απειρα αλλα βιβλια και ταινιες τρομου, ειδικα τις παλιες ασπρομαυρες με τα 'τερατα της Universal', ακομα πιο 'σοβαρα' θεματα οπως ρατσισμος, αποικιοκρατια και φεμινισμος, και πολλα αλλα. Ο συγγραφεας τα εχει παντρεψει ολα τελεια, και το μυστηριο εκτυλισσεται με τον τελειο ρυθμο. Οι πληροφοριες μας δινονται ακριβως οταν πρεπει, ουτε πολυ νωρις ωστε να τα εχουμε βρει ολα αιωνες πριν τους χαρακτηρες, αλλα ουτε και τοσο αργα ωστε να ειναι "Απο το πουθενα ηρθε αυτο"- για την ακριβεια, πολλες αποκαλυψεις ειναι το στυλ που λες "Μα γιατι δεν το σκεφτηκα νωριτερα??" Αυτο θα πει καλος συγγραφεας. Βασικα, μου ειναι λιγο δυσκολο να πιστεψω οτι το βιβλιο γραφτηκε πριν 14 χρονια (!!!!!), ηταν πολυυυυυυυυ μπροστα απο την εποχη του. Δεν εχει ουτε μια λεπτομερεια που να σε κανει να το θεωρεις ξεπερασμενο και 'προιον της εποχης του'.

Προσθεσε σε αυτο και εξαιρετικα καλογραμμενους χαρακτηρες (θα συμφωνησω με τον Μιχαλη οτι ο κακος κλεβει την παρασταση, αλλα προσωπικα μου αρεσε παρα, παρα πολυ η Πανδωρα) (επίσης: τελειο το fakeout με τον Ντορεμιε στην αρχη. Ξεκινας να διαβαζεις και σου φαινεται ο,τι πιο κλισε, με τον λιγο γκρινιαρη και αποτομο ντετεκτιβ, μεχρι να γινει ξαφνικα η αλλαγη πρωταγωνιστη. Δεν το εχω ξανασυναντησει ποτε σε βιβλιο αυτο. Και το καλυτερο απο ολα? Ο γκρινιαρης και αποτομος ντετεκτιβ ειναι παντα ευπροσδεκτος οταν εμφανιζεται στην συνεχεια ως δευτερευων χαρακτηρας, ποτε δεν ειναι "Γαμωτο, παλι αυτος ο ανυποφορος τυπος?"), και τελος, εμενα με κερδισες. Μπαινει με την μια στο ραφι "Favorites", που ειναι πολυ δυσκολο να το πετυχει βιβλιο αυτο με την μια- συνηθως τα αφηνω να περιμενουν μηνες για να "ειμαι σιγουρη".

Τελος, να πω οτι καθυστερησα τοσο να το διαβασω επειδη, για καποιο αγνωστο λογο, νομιζα οτι ηταν συλλογη ιστοριων (?????), που παντα πρεπει να ειμαι σε συγκεκριμενο mood για συλλογες (με κουραζει λιγο το να πρεπει να μαθω καινουριους χαρακτηρες, καινουριες δυναμικες, καινουριο θεμα/ σεναριο απο την αρχη με καθε νεα ιστορια. Πολλα βιβλια Ελληνικου φανταστικου ειναι συλλογες) Περιττο να πω οτι καμια σχεση, το βιβλιο ειναι κανονικοτατο μυθιστορημα. Δεν ξερω απο που μου ηρθε καν.

Φυσικα και ψαχνω ηδη να αγορασω το Νεκρο Δερμα. Λυπαμαι που ο συγγραφεας εχει να αγγιξει το "Κουτι της Πανδωρας" απο το 2011, αλλα χαιρομαι που απεκτησα τουλαχιστον ενα νεο αγαπημενο βιβλιο απο αυτη του την δημιουργια.

[Αλέξανδρος · Rating 4 out of 5]

Ένα μυθιστόρημα φόρος τιμής στον κινηματογράφο τρόμου. Μια διατριβή για τις ταινίες τρόμου, αλλά και για άλλες που θα μπορούσαν να ήταν και δεν έγιναν ποτέ. Ο συγγραφέας μοιράζεται μαζί με τους αναγνώστες τις γνώσεις του, οι οποίες σε κάποια κεφάλαια είναι πάρα πολλές για να μπορέσω να τις συγκρατήσω. Ακόμα θυμάμαι σε κάποιες παραγράφους υποθετικά σενάρια για παραλλαγές γνωστών ταινιών που άνετα θα μπορούσαν από μόνες τους να είναι καινούριες ταινίες.
Η αρχή είναι πολύ δυνατή και αμέσως με κράτησε με αγωνία για τη λύση του μυστηρίου πίσω από την ανεξήγητη διπλή δολοφονία. Φυσικά τα πράγματα δεν ήταν καθόλου απλά και "νορμάλ". Κάποιες σκηνές μάλιστα γίνονται αρκετά σοκαριστικές. Ότι πρέπει για τους φαν του υπερφυσικού τρόμου.

[Μάριος Δημητριάδης · Rating 5 out of 5]

Wow! Άκουγα καιρό γι'αυτό το βιβλίο και τώρα στις γιορτές βρήκα την ευκαιρία να το διαβάσω. Αρχικά να πω ότι η γραφή του Αβραάμ με εξέπληξε. Ο λόγος του είναι μοναδικός και τον απολαμβάνεις σε κάθε σελίδα του βιβλίου. Περνώντας στο στόρι να πω ότι η σύλληψη και το όλο concept ήταν πολύ πρωτότυπο. Η όλη ιδέα με τις ταινίες ήταν απίστευτη και φαίνεται πολύ έντονα η αγάπη του συγγραφέα γι'αυτές (σε κάποια σημεία ήταν τόσο αναλυτικός που αναρωτιόμουν πώς κάθισε και ασχολήθηκε με τόσο info). Το βιβλίο όσο προχωρούσε, έπαιζε μέσα μου σε βαθμολογία από 6 (ναι έξι) μέχ��ι και 4. Σε κάποια σημεία μου φαινόταν ότι γινόταν λίγο αδύναμο αλλά μετά πάλι απογειωνόταν και σε καθήλωνε. Και τέλος ο τίτλος. Αναρωτιόμουν πως μπορεί αυτός ο παράξενος τίτλος να κολλάει με την ιστορ��α. Όταν τελικά έφτασα στο σημείο που το ξεκαθαρίζει είπα: Πω,πω...ναι!

[Νίκος Μούρας · Rating 5 out of 5]

Αγόρασα αυτό το βιβλίο έπειτα από παρότρυνση ενός φίλου, ο οποίος τυγχάνει να βρίσκεται και στις ευχαριστίες του συγγραφέα. Ειλικρινά δεν ήξερα τι να περιμένω και γι' αυτό μάλλον η ικανοποίηση μου ήταν τρομακτικά μεγάλη. Το βιβλίο σε αρπάζει από το λαιμό και δεν σε αφήνει μέχρι να το τελειώσεις. Πολύ δυνατή γραφή, με προσωπικότητα, χαρακτήρες ωραία δομημένοι και μπόλικες κινηματογραφικές αναφορές. Το καλύτερο; Σκηνές που σου παγώνουν το αίμα, που σε κάνουν να τραβιέσαι λίγο μακριά μήπως και πεταχτεί κάτι απόκοσμο από μέσα του και σου καταβροχθίσει τη ψυχή. Η μόνη μου διαφωνία, κάτι εντελώς προσωπικό αφού λειτουργεί μια χαρά για την ιστορία, είναι πως θα ήθελα μια πιο "χαμηλών τόνων" κορύφωση. Δεν λέω κάτι παραπάνω, δε θέλω να προδώσω τίποτα. Απρόσμενα εξαιρετικό.

[Nikos Skordilis · Rating 4 out of 5]

Αρκετά καλή ιστορία τρόμου, στα χνάρια των Ντιν Κουντζ, Στίβεν Κίνγκ συν λίγο Λάβκραφτ για τελείωμα / A quite good horror story, bringing to mind some stories of Dean Koontz and Stephen King, with a dash of Lovecraft.

[Ηλίας Τσιάρας · Rating 4 out of 5]

Έτσι για αλλαγή λέω ν' αρχίσω από τα αρνητικά του βιβλίου: δε μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο γινόταν η διήγηση της ιστορίας. Τον βρήκα κουραστικό. Δεν ήταν η κλασσική τριτοπρόσωπη αφήγηση. Ήταν μια αφήγηση με εκτενή σχόλια, σε ορισμένες φορές με διδακτικό, δασκαλίστικο τρόπο. Ένιωσα πως υπήρχαν φορές που ο συγγραφέας μου κουνούσε το δάχτυλο. Επίσηςμ θεωρώ πως το τέλος κρατά πολύ. Ναι, υπήρχαν πράγματα που όφειλε να εξηγήσει και τα κατάφερε τελικά, αλλά νομίζω πως έπρεπε να γίνει με γρηγορότερο ρυθμό. Τέλος, πιστεύω πως οι τόσες λεπτομέρειες και παραπομπές δεν χρειαζόντουσαν.
Όχι, το βιβλίο μου άρεσε! Απλώς περίμενα πως θα μου άρεζε περισσότερο.
Πάμε τώρα στα θετικά. Φοβεροί χαρακτήρες και μάλιστα σε ένα είδος που φημίζεται για την έλλειψή τους. Πολύ ωραία χρήση της γλώσσας, απλοί καθημερινοί διάλογοι με όμορφες μεταφορές, παρομοιώσεις κτλ εκεί που έπρεπε στην αφήγηση. Πολύπλοκο σενάριο με ανατροπές που όμως καταφέρνει και σε πείθει. Φοβερή επιμέλεια, εντόπισα μονάχα μια λέξη να λείπει.
Γενικά, ένα καλό βιβλίο με κάποιες αδυναμίες. Αξίζει να διαβαστεί, όμως.

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 4 out of 5]

Το ρούφηξα. Δε λέω ότι αναγνώρισα κάθε υπονοούμενο και κάθε Easter Egg αλλά το καταδιασκέδασα. Οι περιγραφές ήταν πραγματικά κινηματογραφικές και το τέλος, έτσι αιωρούμενο, εξαιρετικό, (παρά που πολύ βολικά προϊδεάζει για ένα σήκουελ). Το μόνο που δεν κατάλαβα εύκολα ήταν ότι ο Τζων ήταν τυφλός. Υποθέτω όμως ότι έπρεπε να το καταλάβω από το μπαστούνι. Αυτό που μου έλειψε όμως ήταν μια πιο ξεκάθαρη εξήγηση του γιατί και πώς σκοτώθηκε ο Σάμιουελς. Τόσα είπε ο Μπαρόν Σαμντί, δε μπορούσε να το πει κι αυτό;

[Αταλάντη Ευριπίδου · Rating 4 out of 5]

Δεν περίμενα ότι θα μου άρεσε τόσο πολύ αυτό το βιβλίο και εξεπλάγην πολύ ευχάριστα. Ωραία γραφή, ωραία υπόθεση, ωραίοι χαρακτήρες και φοβερή η σύλληψη με τους τίτλους των κεφαλαίων να είναι ταινίες τρόμου. Στις τελευταίες 10 σελίδες κάπως ξεφούσκωσε με την εμφάνιση του από μηχανής θεού - όσοι το έχουν διαβάσει θα καταλάβουν τι εννοώ, αλλά το μοναδικό μου ουσιαστικό πρόβλημα με το Ασήμι που Ουρλιάζει ήταν η επιμέλειά του ή, μάλλον, η έλλειψή της. Αν δεν υπήρχε αυτό, θα έβαζα 5 αστέρια γιατί, από πολλές απόψεις, είναι ακριβώς το είδος του urban fantasy που μου αρέσει να διαβάζω.

[Stavros Soudoulitis · Rating 4 out of 5]

Τέλειωσα κι εγώ το Ασήμι Που Ουρλιάζει, και το βρήκα πολύ δυνατό! Καταπληκτικό κομμάτι αυτό με τις ταινίες που δεν υπάρχουν, το αγαπημένο μου σημείο μάλλον, και ο Δράκουλας ήταν πολυ πετυχημένος. Αυτό που λέει με το παλούκι μου άρεσε πάρα πολύ, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ! Ο χαμός λίγο εκεί προς το τέλος δεν με έπεισε αλλά δεν έχει σημασία, ο Καουά με έπεισε για τις δυνατότητες του.
Θα ψάξω να δω και τι άλλες δουλειές έχει από το κουτί της Πανδώρας.

[Giannis · Rating 5 out of 5]

Το βιβλιο ηταν ΤΕ-ΛΕΙ-Ο!!Διαβαζοντας ελεγα βρε σιγουρα ειναι Ελληνοθρεμμενος αυτος ο Καουας?Καποια αδυναμα σημεια που αναφερονται σε καποια ποστ παραπανω περνανε στα πολυ πολυ ψιλα οταν διαβαζεις την πενα του Καουα,και του συγχωρεις και τα κλισε και κανα δυο αδυναμους χαρακτηρες και ολα!!

Εχω αλλα δυο του βιβλια(Τι τραγουδουσαν οι σειρηνες,νεκρο δερμα) τα οποια περιμενω με ανυπομονησια να πιασω στα χερια μου!!Επισης καπου διαβασα προχθες οτι εβγαλε και ενα καινουριο Κομικ!!