Herman Brusselmans is een Vlaamse schrijver, dichter en columnist. Hij debuteerde in de jaren tachtig en groeide uit tot een van de meest productieve en herkenbare stemmen in de Nederlandstalige literatuur. Brusselmans schrijft romans, verhalen, poëzie en columns, waarin autobiografische elementen, satire en maatschappijkritiek regelmatig samenkomen. Hij schuwt controverse niet en was meermaals onderwerp van publieke discussies en rechtszaken, wat zijn imago als polemisch auteur versterkte. Tegelijkertijd wordt hij geprezen om zijn taalgevoel, timing en vermogen om banaliteit en existentiële vervreemding te combineren. Hij geldt als een eigenzinnige, invloedrijke figuur binnen de Vlaamse literatuur, die bewust buiten het literaire establishment opereert.
Een roman gevuld met een hoop geneuzel, sporadisch rake observaties, vertederende gedachten en vermakelijke woordspelingen. Kortom, vintage Brusselmans.
Hij vat zijn autobiografisch werk zelf samen op blz. 605 (in een roman van slechts een 300tal blz., geinigheidje van Herman): “Er is niks tegen autobiografieën als je ze maar niet te ernstig neemt, zeker als je zelf de schrijver ervan bent. Het blijft een hoop gelul, dat niet uit het leven maar ergens uit je hersens komt. De enige autobiografische zin van enige betekenis zou zijn: ‘Ik houd nu op met schrijven.’ De pest is dat zo’n ene zin je weinig poen opbrengt, durf ik te wedden.”
Er zijn godverdomme belangrijker dingen dan een of ander kutboek.
Er is niks tegen autobiografieën als je ze maar niet te ernstig neemt, zeker als je zelf de schrijver ervan bent. Het blijft een hoop gelul, dat niet uit het leven maar ergens uit je hersens komt.
…de kernvraag: ‘Vergeef je me de liefde?’, het kernantwoord: ‘Nee, ik vergeef je de liefde niet. De liefde moet niet vergeven worden. De liefde moet blijven, en verder moet de liefde niks.’
Ik heb dit boek verplicht (voor school) moeten lezen. Ik kan mij nog herinneren hoe moeilijk het was dit boek uit te lezen. Ik wil niet lezen dat hij vijf keer per pagina naar het toilet moet, zijn vrouw bedriegt of hoeveel hij drinkt, rookt of vloekt. Dit boek heeft me niet kunnen boeien. Ik ben content dat het geen 1000 pagina's bevatte. Voor mij was het een aaneengeregen vod van van alles en nog wat. Dit boek had ik graag zelfs nul sterren gegeven. Het was een verspilling van mijn tijd.
Mijn favoriete Brusselmansboek. Prachtig verteld liefdesverhaal, waarin twijfels en muizenissen van de ik-figuur op haast magistraal tragische wijze verwoord worden. Absolute aanrader.