Ένα γκρίζο πρωινό του Ιουλίου ένα κορίτσι φτάνει σ' ένα σκονισμένο πανδοχείο στην ακτή της Ουρουγουάης. Μια ώρα μετά θα φύγει με έναν άγνωστο της άντρα, που τα μαλλιά του έχουν αρχίσει να γκριζάρουν. Και οι δυο προσπαθούν να ξεφύγουν από το παρελθόν τους. Η συνάντηση αυτών των δυο μοναχικών πλασμάτων θα αποκαλύψει τα μυστικά του Αρτούρο, τον έρωτά του για τη Σεσίλια, το ταξίδι του από το Μοντεβίδεο στο Μπουένος Άιρες, τη ζωή του ανάμεσα σε δύο δικτατορίες, την εξαφάνιση της Σεσίλια. Το νεαρό κορίτσι θα βοηθήσει τον Αρτούρο να βρει τα κλειδιά και τα ίχνη του λησμονημένου παρελθόντος που μοιάζει με έρημη ακτή.
Η "Τυφλή ακτή" είναι μια ιστορία γεμάτη παλινδρομήσεις, πλάγιες στρατηγικές, αλλαγές πορείας και ταυτοτήτων. Μας αποκαλύπτει έναν κόσμο συμπαγή, περίκλειστο, αυτόνομο, όπου πολλά πράγματα εξιστορούνται με αξιοθαύμαστη εννοιολογική διαύγεια. Και όπου αναγνωρίζουμε, όπως και σε όλα τα μεγάλα βιβλία, τη μυστική συμμετοχή ενός σοβαρού, γαλήνιου πνεύματος: του συγγραφέα.
"Μια συγκινητική ιστορία ειπωμένη με εξαίσιο τρόπο. Σπαρακτική, όμορφη και χωρίς συμβιβασμούς εξιστόρηση του χρόνου που περνά και των επιπτώσεων του στα όνειρα και τον αγώνα των θυμάτων της δικτατορίας στην Αργεντινή".
Carlos María Domínguez was born in Buenos Aires in 1955 and has lived in Montevideo, Uruguay since 1989.
He is the author of Mares Baldíos, a collection of short stories, as well as five novels, including La Mujer Hablada, which won the Bartolomé Hidalgo Prize, Tres Muescas en mi Carabina, which won the Juan Carlos Onetti Prize, and The Paper House, which won the Premio de la Fundación Lolita Rubial, Vienna's Jury of Young Readers Prize, and has been translated into 18 languages.
Domínguez's nonfiction work includes Delitos de Amores Crueles, Escritos en el Agua, and El Norte Profundo, as well biographies about Juan Carlos Onetti, Roberto de las Carreras, and Tola Invernizzi. His journalistic articles have been collected in two books: El Compás de Oro and Historias del Polvo y el Camino.
Kör Sahil, tesadüf gibi görünen karşılaşmaların aslında geçmişin izlerini nasıl taşıdığını anlatan bir roman. Hikaye, yalnız ve içine kapanık bir adam olan Arturo’nun yolu üzerinde otostopçu genç bir kadın olan Camboya ile karşılaşmasıyla başlıyor. Ardından İngiliz bir aile, eski ilişkiler, farklı zaman dilimleri ve geçmişe ait anılar ekleniyor. İlk bakışta birbirinden bağımsız görünen bu insanlar ve olaylar, roman ilerledikçe ortak bir noktada buluşuyor. Carlos Maria Dominguez suçluluk, kayıp, tesadüf ve geçmişten kaçmanın mümkün olup olmadığını sorguluyor.
Fikri gerçekten çok güçlü ama anlatım biçimi bana gereğinden fazla dağınık geldi. Bir noktadan sonra “Acaba ben bir şeyi mi kaçırdım?” diye dönüp dönüp sayfalara baktım. Belirsizlik elbette anlatının bir parçası olabilir ama bence burada doz biraz kaçmış. Merak uyandırmak yerine okuma keyfimi düşürdü. Yine de son sayfayı çevirdiğimde parçaların nasıl birleştiğini görmek hoşuma gitti. Keşke o denge biraz daha iyi kurulabilseymiş.