What do you think?
Rate this book
Relativity: The Special and the General Theory
An accesible version of Einstein's masterpiece of theory, written by the genius himself
According to Einstein himself, this book is intended "to give an exact insight into the theory of Relativity to those readers who, from a general scientific and philosophical point of view, are interested in the theory, but who are not conversant with the mathematical apparatus of theoretical physics." When he wrote the book in 1916, Einstein's name was scarcely known outside the physics institutes. Having just completed his masterpiece, The General Theory of Relativity—which provided a brand-new theory of gravity and promised a new perspective on the cosmos as a whole—he set out at once to share his excitement with as wide a public as possible in this popular and accessible book.
Here published for the first time as a Penguin Classic, this edition of Relativity features a new introduction by bestselling science author Nigel Calder.
According to Einstein himself, this book is intended "to give an exact insight into the theory of Relativity to those readers who, from a general scientific and philosophical point of view, are interested in the theory, but who are not conversant with the mathematical apparatus of theoretical physics." When he wrote the book in 1916, Einstein's name was scarcely known outside the physics institutes. Having just completed his masterpiece, The General Theory of Relativity—which provided a brand-new theory of gravity and promised a new perspective on the cosmos as a whole—he set out at once to share his excitement with as wide a public as possible in this popular and accessible book.
Here published for the first time as a Penguin Classic, this edition of Relativity features a new introduction by bestselling science author Nigel Calder.
130 pages, Paperback
First published January 1, 1916
About the author
Albert Einstein
998 books9,742 followersSpecial and general theories of relativity of German-born American theoretical physicist Albert Einstein revolutionized modern thought on the nature of space and time and formed a base for the exploitation of atomic energy; he won a Nobel Prize of 1921 for his explanation of the photoelectric effect.
His paper of 1905 formed the basis of electronics. His first paper, also published in 1905, changed the world.
He completed his Philosophiae Doctor at the University of Zurich before 1909.
Einstein, a pacifist during World War I, stayed a firm proponent of social justice and responsibility.
Einstein thought that Newtonion mechanics no longer enough reconciled the laws of classical mechanics with those of the electromagnetic field. This thought led to the development. He recognized, however, that he ably also extended the principle to gravitational fields and with his subsequent theory of gravitation in 1916 published a paper. He continued to deal with problems of statistical mechanics and quantum theory, which led to his explanations of particle theory and the motion of molecules. He also investigated the thermal properties of light, which laid the foundation of the photon.
Best known for his mass–energy equivalence formula E = mc2, dubbed "the world's most famous equation," he received "for his services to theoretical physics, and especially for his discovery of the law of the photoelectric effect". The latter was pivotal in establishing quantum theory.
He visited the United States when Adolf Hitler came to power in 1933 and went not back to Germany. On the eve of World War II, he endorsed a letter, alerting Franklin Delano Roosevelt, president, to the potential development of "extremely powerful bombs of a new type" and recommending that the United States begin similar research. This recommendation eventually led to the Manhattan project. Einstein supported defending the Allied forces but largely denounced the idea of using the newly discovered nuclear fission as a weapon. Later, with Bertrand Russell–Einstein manifesto highlighted the danger of nuclear weapons.
After the rise of the Nazi party, Einstein made Princeton his permanent home as a citizen of United States in 1940. He chaired the emergency committee of atomic scientists, which organized to alert the public to the dangers of warfare.
At a symposium, he advised:
("Science, Philosophy and Religion, A Symposium," published by the Conference on Science, Philosophy and Religion in their Relation to the Democratic Way of Life, Inc., New York, 1941).
In a letter to philosopher Eric Gutkind, dated 3 January 1954, Einstein stated:
(The Guardian, "Childish superstition: Einstein's letter makes view of religion relatively clear," by James Randerson, May 13, 2008)
Great intellectual achievements and originality made the word "Einstein" synonymous with genius.
The institute for advanced study in Princeton, New Jersey, affiliated Einstein until his death in 1955.
More: http://en.wikipedia.org/wiki/Albert_E...
http://www.nobelprize.org/nobe
His paper of 1905 formed the basis of electronics. His first paper, also published in 1905, changed the world.
He completed his Philosophiae Doctor at the University of Zurich before 1909.
Einstein, a pacifist during World War I, stayed a firm proponent of social justice and responsibility.
Einstein thought that Newtonion mechanics no longer enough reconciled the laws of classical mechanics with those of the electromagnetic field. This thought led to the development. He recognized, however, that he ably also extended the principle to gravitational fields and with his subsequent theory of gravitation in 1916 published a paper. He continued to deal with problems of statistical mechanics and quantum theory, which led to his explanations of particle theory and the motion of molecules. He also investigated the thermal properties of light, which laid the foundation of the photon.
Best known for his mass–energy equivalence formula E = mc2, dubbed "the world's most famous equation," he received "for his services to theoretical physics, and especially for his discovery of the law of the photoelectric effect". The latter was pivotal in establishing quantum theory.
He visited the United States when Adolf Hitler came to power in 1933 and went not back to Germany. On the eve of World War II, he endorsed a letter, alerting Franklin Delano Roosevelt, president, to the potential development of "extremely powerful bombs of a new type" and recommending that the United States begin similar research. This recommendation eventually led to the Manhattan project. Einstein supported defending the Allied forces but largely denounced the idea of using the newly discovered nuclear fission as a weapon. Later, with Bertrand Russell–Einstein manifesto highlighted the danger of nuclear weapons.
After the rise of the Nazi party, Einstein made Princeton his permanent home as a citizen of United States in 1940. He chaired the emergency committee of atomic scientists, which organized to alert the public to the dangers of warfare.
At a symposium, he advised:
"In their struggle for the ethical good, teachers of religion must have the stature to give up the doctrine of a personal God, that is, give up that source of fear and hope which in the past placed such vast power in the hands of priests. In their labors they will have to avail themselves of those forces which are capable of cultivating the Good, the True, and the Beautiful in humanity itself. This is, to be sure a more difficult but an incomparably more worthy task... "
("Science, Philosophy and Religion, A Symposium," published by the Conference on Science, Philosophy and Religion in their Relation to the Democratic Way of Life, Inc., New York, 1941).
In a letter to philosopher Eric Gutkind, dated 3 January 1954, Einstein stated:
"The word god is for me nothing more than the expression and product of human weaknesses, the Bible a collection of honorable, but still primitive legends which are nevertheless pretty childish. No interpretation no matter how subtle can (for me) change this."
(The Guardian, "Childish superstition: Einstein's letter makes view of religion relatively clear," by James Randerson, May 13, 2008)
Great intellectual achievements and originality made the word "Einstein" synonymous with genius.
The institute for advanced study in Princeton, New Jersey, affiliated Einstein until his death in 1955.
More: http://en.wikipedia.org/wiki/Albert_E...
http://www.nobelprize.org/nobe
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
July 10, 2026
ว่าด้วยทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษและสัมพัทธภาพทั่วไป ที่ไอน์สไตน์เขียนเอง โดยตั้งใจให้คนทั่วไปได้อ่านกันแบบง่าย ๆ ซึ่งสำหรับเราแม่งโคตรยากเลยคนับ ยากชิบหาย สมการมาเต็ม ศัพท์เทคนิคยั้วเยี้ยไปหมด มึนตึ้บเลยคนับ 😵💫😵💫😵💫 จะลองสรุปละกันนะคนับ ซึ่งน่าจะผิดเยอะแน่นอน ตรงนี้ข้ามได้เลยนะคนับ 555
เริ่มจากสัมพัทธภาพพิเศษก่อน ที่ว่าด้วย เวลา ระยะทาง ความเร็ว โดยพิจารณาในกรอบอ้างอิงเฉื่อยคือไม่มีความเร่ง โดยยกตัวอย่างรถไฟที่มีความเร็วคงที่ (ความเร่ง =0) แล้วก็แสงที่ส่องมาในรถไฟตามทิศทางการวิ่งของรถไฟ ที่จุด A,B พร้อมกัน ซึ่งคนนั่งรถไฟอยู่กึ่งกลาง 2 จุดพอดี โดยมีอีกคนดูอยู่บนชานชาลา ซึ่งความเร็วแสงมีค่าเท่ากันเสมอไม่ขึ้นกับผู้สังเกตและตัวกลาง (จากสมการอิเลคโทรไดนามิกส์ของแมกซ์เวลล์)
ปรากฏว่า ผู้โดยสารพบว่าแสงส่องมันไม่พร้อมกัน เพราะแสงเดินทางเข้าหารถไฟไม่พร้อมกัน แต่คนนอกมองว่าแสงส่องพร้อมกัน นี่คือความไม่พร้อมกันของสัมพัทธภาพที่ขึ้นอยู่กับกรอบอ้างอิงของผู้สังเกต คนนอกใช้อยู่ในกรอบสังเกตคือชานชาลาที่หยุดนิ่งโดยใช้รถไฟเป็นวัตถุอ้างอิง คนนั่งอยู่ในกรอบสังเกตคือรถไฟโดยใช้ชานชาลาเป็นวัตถุอ้างอิง จากจุดนี้ทำให้พบว่า เวลา สามารถยืดขยายได้ ไม่มีเวลาสัมบูรณ์ ระยะทางก็ด้วย แล้วยิ่งเคลื่อนที่เร็ว วัตถุก็ยิ่งมีระยะทางสั้นลง เวลาก็จะยืดยาวขึ้นคนับ
ซึ่งจากกลศาสตร์นิวตันเดิมมันใช้ระบบพิกัดแบบกาลิเลอีคือเวลาคงที่ จึงไม่สามารถอธิบายสัมพัทธภาพได้ ต้องใช้การแปลงลอเรนท์ที่เอาเวลาไปคำนวณกับพิกัดด้วยโดยมีความเร็งแสงเป็นขีดจำกัด ถึงหาคำตอบออกมาเป็นสมการได้คนับ ซึ่งทำยังไงนั้น เราก็ไม่เข้าใจคนับ งองชิบเป๋ง 😑😑😑 เอาเป็นว่า ในสัมพัทธภาพพิเศษนั้น เวลามันไม่สัมบูรณ์ ยืดหดได้ ระยะทางก็เช่นกัน โดยขึ้นอยู่กับกรอบอ้างอิง ความเร่ง ของผู้สังเกต ประมาณนี้คนับ
อีก 10 ปีต่อมา เค้าก็พัฒนาเป็นสัมพัทธภาพทั่วไป ที่รวมความโน้มถ่วงเข้าไปด้วยคนับ สมมุติว่า เราอยู่ในห้องที่ลอยในอวกาศที่ไม่มีความโน้มถ่วง แต่ถ้าห้องนั้นถูกดึงด้วยความเร็วเท่ากันไปเรื่อย ๆ เราจะรู้สึกว่าเหมือนมีความโน้มถ่วง คือเราจะบอกไม่ได้เลยว่านี่คือความเร่งหรือความโน้มถ่วงกันแน่ มันจึงสมมูลกันของมวลเฉื่อยกับมวลโน้มถ่วง แล้วก็นำสัมพัทธภาพมาใช้ในกรอบอ้างอิงที่มีความเร่ง อย่างการโคจรของดาว รถไฟที่เร่งความเร็วและเบรค จรวดที่จุดระเบิด อะไรแบบนี้คนับ แต่เราก็ไม่เข้าใจว่าเอามาปรับใช้ยังไง งอง ๆ เหมือนกันคนับ 🤣🤣🤣
เอาเป็นว่า เค้าพบว่า space-time มันเป็นแบบพื้นผิวโค้ง ซึ่งใช้เรขาคณิตแบบยูคลิด (ระนาบ) ไม่ได้ ต้องใช้วิธีบอกพิกัดแบบเกาส์ ที่ซอยเส้นโค้งมาตัดกันแบบละเอียดยิบจนได้พิกัดเสมือนว่าเป็นระนาบ แล้วใช้เรขาคณิตแบบรีมันน์ในการคำนวณใน 4 มิติแบบโค้ง อะไรพวกนี้คนับ ซึ่งไม่รู้เหมือนกันมันคืออะไร 555 แต่จากสมการตรงนี้ก็พบว่า ความโน้มถ่วงเกิดจากมวลที่กระทำต่อ space-time พื้นผิวโค้ง ซึ่งมวลมากก็ยิ่งมีความโน้มถ่วงมากยิ่งโค้งมาก แล้วแสงก็จะถูกเลี้ยวเบนจากความโค้งนั้น เวลาก็จะยิ่งช้าลงด้วยความโน้มถ่วงนั้น ประมาณนี้คนับ
จากทั้งหมดนี้ ทำให้เราทราบว่า ความโน้มถ่วงคือมวลกระทำกับ space-time ผิวโค้ง มีผลต่อแสง เวลา ความเร็ว ระยะทาง มันจึงไม่ใช่ค่าสัมบูรณ์ ซึ่งใช้สัมพัทธภาพทั่วไปในการหาคำตอบได้คนับ จบละ ก็ได้ประมาณนี้คนับ ผิดพลาดยังไงก็ขออภัยไว้ด้วยนะคนับ อ่านยากมาก ใครอยากเข้าใจสัมพัทธภาพแบบง่าย ๆ เราว่าไปอ่านที่คนอื่นเค้าย่อยมาแล้วดีกว่าคนับ 😆😆😆
โดยรวมแล้วก็ฟิน~ ดีคนับ ถึงจะไม่เข้าใจก็ตาม แต่มันอิ่มเอมในแง่ประสบการณ์ มันมีความศักดิ์สิทธิ์ที่ได้อ่านงานของไอน์สไตน์เขียนเอง อ่า... มันเหมือนเราได้ไปเห็นแก่นแท้ในเรื่อง Full Metal Alchemist เลยคนับ ถึงต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วยความมึนตึ้บปวดกบาลก็ตามที คุ้มค่ามาก ๆ คนับ 😎😎😎
เริ่มจากสัมพัทธภาพพิเศษก่อน ที่ว่าด้วย เวลา ระยะทาง ความเร็ว โดยพิจารณาในกรอบอ้างอิงเฉื่อยคือไม่มีความเร่ง โดยยกตัวอย่างรถไฟที่มีความเร็วคงที่ (ความเร่ง =0) แล้วก็แสงที่ส่องมาในรถไฟตามทิศทางการวิ่งของรถไฟ ที่จุด A,B พร้อมกัน ซึ่งคนนั่งรถไฟอยู่กึ่งกลาง 2 จุดพอดี โดยมีอีกคนดูอยู่บนชานชาลา ซึ่งความเร็วแสงมีค่าเท่ากันเสมอไม่ขึ้นกับผู้สังเกตและตัวกลาง (จากสมการอิเลคโทรไดนามิกส์ของแมกซ์เวลล์)
ปรากฏว่า ผู้โดยสารพบว่าแสงส่องมันไม่พร้อมกัน เพราะแสงเดินทางเข้าหารถไฟไม่พร้อมกัน แต่คนนอกมองว่าแสงส่องพร้อมกัน นี่คือความไม่พร้อมกันของสัมพัทธภาพที่ขึ้นอยู่กับกรอบอ้างอิงของผู้สังเกต คนนอกใช้อยู่ในกรอบสังเกตคือชานชาลาที่หยุดนิ่งโดยใช้รถไฟเป็นวัตถุอ้างอิง คนนั่งอยู่ในกรอบสังเกตคือรถไฟโดยใช้ชานชาลาเป็นวัตถุอ้างอิง จากจุดนี้ทำให้พบว่า เวลา สามารถยืดขยายได้ ไม่มีเวลาสัมบูรณ์ ระยะทางก็ด้วย แล้วยิ่งเคลื่อนที่เร็ว วัตถุก็ยิ่งมีระยะทางสั้นลง เวลาก็จะยืดยาวขึ้นคนับ
ซึ่งจากกลศาสตร์นิวตันเดิมมันใช้ระบบพิกัดแบบกาลิเลอีคือเวลาคงที่ จึงไม่สามารถอธิบายสัมพัทธภาพได้ ต้องใช้การแปลงลอเรนท์ที่เอาเวลาไปคำนวณกับพิกัดด้วยโดยมีความเร็งแสงเป็นขีดจำกัด ถึงหาคำตอบออกมาเป็นสมการได้คนับ ซึ่งทำยังไงนั้น เราก็ไม่เข้าใจคนับ งองชิบเป๋ง 😑😑😑 เอาเป็นว่า ในสัมพัทธภาพพิเศษนั้น เวลามันไม่สัมบูรณ์ ยืดหดได้ ระยะทางก็เช่นกัน โดยขึ้นอยู่กับกรอบอ้างอิง ความเร่ง ของผู้สังเกต ประมาณนี้คนับ
อีก 10 ปีต่อมา เค้าก็พัฒนาเป็นสัมพัทธภาพทั่วไป ที่รวมความโน้มถ่วงเข้าไปด้วยคนับ สมมุติว่า เราอยู่ในห้องที่ลอยในอวกาศที่ไม่มีความโน้มถ่วง แต่ถ้าห้องนั้นถูกดึงด้วยความเร็วเท่ากันไปเรื่อย ๆ เราจะรู้สึกว่าเหมือนมีความโน้มถ่วง คือเราจะบอกไม่ได้เลยว่านี่คือความเร่งหรือความโน้มถ่วงกันแน่ มันจึงสมมูลกันของมวลเฉื่อยกับมวลโน้มถ่วง แล้วก็นำสัมพัทธภาพมาใช้ในกรอบอ้างอิงที่มีความเร่ง อย่างการโคจรของดาว รถไฟที่เร่งความเร็วและเบรค จรวดที่จุดระเบิด อะไรแบบนี้คนับ แต่เราก็ไม่เข้าใจว่าเอามาปรับใช้ยังไง งอง ๆ เหมือนกันคนับ 🤣🤣🤣
เอาเป็นว่า เค้าพบว่า space-time มันเป็นแบบพื้นผิวโค้ง ซึ่งใช้เรขาคณิตแบบยูคลิด (ระนาบ) ไม่ได้ ต้องใช้วิธีบอกพิกัดแบบเกาส์ ที่ซอยเส้นโค้งมาตัดกันแบบละเอียดยิบจนได้พิกัดเสมือนว่าเป็นระนาบ แล้วใช้เรขาคณิตแบบรีมันน์ในการคำนวณใน 4 มิติแบบโค้ง อะไรพวกนี้คนับ ซึ่งไม่รู้เหมือนกันมันคืออะไร 555 แต่จากสมการตรงนี้ก็พบว่า ความโน้มถ่วงเกิดจากมวลที่กระทำต่อ space-time พื้นผิวโค้ง ซึ่งมวลมากก็ยิ่งมีความโน้มถ่วงมากยิ่งโค้งมาก แล้วแสงก็จะถูกเลี้ยวเบนจากความโค้งนั้น เวลาก็จะยิ่งช้าลงด้วยความโน้มถ่วงนั้น ประมาณนี้คนับ
จากทั้งหมดนี้ ทำให้เราทราบว่า ความโน้มถ่วงคือมวลกระทำกับ space-time ผิวโค้ง มีผลต่อแสง เวลา ความเร็ว ระยะทาง มันจึงไม่ใช่ค่าสัมบูรณ์ ซึ่งใช้สัมพัทธภาพทั่วไปในการหาคำตอบได้คนับ จบละ ก็ได้ประมาณนี้คนับ ผิดพลาดยังไงก็ขออภัยไว้ด้วยนะคนับ อ่านยากมาก ใครอยากเข้าใจสัมพัทธภาพแบบง่าย ๆ เราว่าไปอ่านที่คนอื่นเค้าย่อยมาแล้วดีกว่าคนับ 😆😆😆
โดยรวมแล้วก็ฟิน~ ดีคนับ ถึงจะไม่เข้าใจก็ตาม แต่มันอิ่มเอมในแง่ประสบการณ์ มันมีความศักดิ์สิทธิ์ที่ได้อ่านงานของไอน์สไตน์เขียนเอง อ่า... มันเหมือนเราได้ไปเห็นแก่นแท้ในเรื่อง Full Metal Alchemist เลยคนับ ถึงต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วยความมึนตึ้บปวดกบาลก็ตามที คุ้มค่ามาก ๆ คนับ 😎😎😎
Displaying 1 of 1 review