"Le vieux : Il y avait un sentier qui conduisait à une petite place ; au milieu, une église de village... Où était ce village ? Tu te rappelles ? La vieille : Non, mon chou, je ne sais plus. Le vieux : Comment y arrivait-on ? Où est la route ? Ce lieu s'appelait, je crois, Paris... La vieille : Ça n'a jamais existé, Paris, mon petit. Le vieux : Cette ville a existé puisqu'elle s'est effondrée... C'était la ville de lumière puisqu'elle s'est éteinte, éteinte, depuis quatre cent mille ans... Il n'en reste plus rien aujourd'hui, sauf une chanson..."
Eugène Ionesco, born Eugen Ionescu, was a Romanian playwright and dramatist; one of the foremost playwrights of the Theatre of the Absurd. Beyond ridiculing the most banal situations, Ionesco's plays depict in a tangible way the solitude and insignificance of human existence.
2 fascinerende en verrassende toneelstukken. ‘Les chaises’ gaat over een oude man en een oude vrouw die bezoek ontvangen voor een lezing van de boodschap die de man aan de wereld wil overbrengen. De stoelen staan klaar, maar de gasten zijn onzichtbaar voor ons. Het wordt druk. Zelfs de koning is er. Maar wat te doen als het stel dit hoogtepunt van hun leven bereikt? Of is het niet het hoogtepunt? En zijn er werkelijk gasten? Wat is het verschil tussen de lege stoelen op het podium en de bezette stoelen in de zaal? Zijn we toeschouwers of doen we gewoon mee, vanuit onze stoel, aan dit spel? In de amusante ‘L'Impromptu De L'Alma Ou Le Cameleon Du Berger’ wordt een schrijver, Ionesco, bezocht door 3 doctoren die met zijn schrijfproces bemoeien: Wat is toneel? Waar gaat toneel over? Wat is spelen? Of zijn we zelf in dit toneelstuk, door te reageren op wat de echte Ionesco schrijft? Is dit een soort Droste-effect??? Veel leesplezier!