Jump to ratings and reviews
Rate this book

The Chairs

Rate this book
"Le vieux : Il y avait un sentier qui conduisait à une petite place ; au milieu, une église de village... Où était ce village ? Tu te rappelles ? La vieille : Non, mon chou, je ne sais plus. Le vieux : Comment y arrivait-on ? Où est la route ? Ce lieu s'appelait, je crois, Paris... La vieille : Ça n'a jamais existé, Paris, mon petit. Le vieux : Cette ville a existé puisqu'elle s'est effondrée... C'était la ville de lumière puisqu'elle s'est éteinte, éteinte, depuis quatre cent mille ans... Il n'en reste plus rien aujourd'hui, sauf une chanson..."

60 pages, Paperback

Published January 1, 1998

Loading...
Loading...

About the author

Eugène Ionesco

465 books988 followers
Eugène Ionesco, born Eugen Ionescu, was a Romanian playwright and dramatist; one of the foremost playwrights of the Theatre of the Absurd. Beyond ridiculing the most banal situations, Ionesco's plays depict in a tangible way the solitude and insignificance of human existence.

Excerpted from Wikipedia.

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
1,147 (30%)
4 stars
1,371 (36%)
3 stars
900 (23%)
2 stars
263 (6%)
1 star
89 (2%)
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
Profile Image for ბექა.
22 reviews20 followers
February 12, 2016
სადღაც ეწერა აბსურდის თეატრის იდეა ამ პიესიდან მოდისო,ალბათ მასეა.საერთოდ ალბათ მეტი ეფექტისთვის თეატრში ჯობს დადგმების ნახვა,ვიდრე ტექსტური სახით კითხვა,ეს მასე იქნება.მაგრამ სკამები ამ ფორმატითაც ძალიან კარგია(სკამები>მელოტი მომღერალი ქალი>გაკვეთილი)
აქვე რევიუებს გადავავლე თვალი და ყველას ერთმანეთისგან განსხვავებული მოსაზრება აქვს დაფიქსირებული.მათ შორის ჩემი მოსაზრებისგან განსხვავებული,ალბათ მასეც უნდა იყოს.
პიესაში რა ხდება - მოხუცი ცოლ-ქმარი,ბევრი ცარიელი სკამი და ბევრი მოწვეული უხილავი სტუმარი.
ეს შეკრება წარსულში დაბრუნებაა,ადამიანებთან ურთიერთობის გაბმის მცდელობა,რაც რეალურ ცხოვრებაში არ მოხერხდა.ამ ადამიანებისთვის მათი სათქმელის გაზიარების მცდელობა,მოწვეული ორატორის პირით.მაშინ როცა ყველა სკამი ივსება,მოდის მთავარი სტუმარიც.ალბათ ღმერთი,რომელსაც არ ელოდნენ და ვის მოსვლამაც განსაკუთრებულად იმოქმედა.მოხუცი კაცი და მისი ცოლი თვლის,რომ ამით მათი მისია შესრულდა ამ ცხოვრებაში.ადამიანებთან და ღმერთთან ვალი მოიხადეს,თქვეს მათი სათქმელი ამ ცხოვრებაში და დამშვიდებულები ფანჯრიდან ხტებიან და თავს იკლავენ.პუბლიკასთან კი ორატორს ტოვებენ,რომელიც მათზე უკეთესად მოუყვება მათი ცხოვრების ამბავს,მაგრამ ორატორი მუნჯია და ვერაფერს ამბობს მათ ცხოვრებაზე.ცხოვრება აბსურდია.
შეიძლება არაა ასე,მაგრამ მაინც,პიესა კარგია.
Profile Image for Imeda Bekaia.
92 reviews1 follower
February 27, 2021
რამდენიმე თეატრალური დადგმაც ვნახე და რატო გადაწყვიტეს ამ პიესი გაკომედიურება აზრზე არ ვარ...
~ ის რომ, ბოლოს ყველა ისე გამოირთვება როგორც ძველი, საბჭოთა კავშირის დროინდელი ტელევიზორი - დიდი შავი ლაქა უცებ დაპატარავდება და გაქრება, ეგ ხო ცხადზე ცხადია. უბრალოდ, ყველას საშინლად უნდა მაგ დროს, თავადაც ის განიცადონ რასაც სხვები. უნდა ნახოს როგორ დაიტირებენ, უნდა გაიგოს მასზე რას იტყვიან და მოკლედ სხვა დანარჩენი ეგოისტური ამბებიც... ჰოდა ეს პიესაც ეგაა და დადასრულიც ისაა როგორიც ყველა სულიერის...
~ მუნჯი ორატორის კონცეფცია საშინლად კარგი მიგნებაა...
Displaying 1 - 3 of 3 reviews