The Chairs

by Eugène Ionesco, Martin Crimp (Translator)

In a house on an island a very old couple pass their time with private games and half-remembered stories. With brilliant eccentricity, Ionesco's 'tragic farce' combines a comic portrait of human folly with a magical experiment in theatrical possibilities.

Genres: Plays, Drama, Theatre, Classics, France, Fiction, French Literature

60 pages, Paperback

First published January 1, 1951

About the author

Eugène Ionesco, born Eugen Ionescu, was a Romanian playwright and dramatist; one of the foremost playwrights of the Theatre of the Absurd. Beyond ridiculing the most banal situations, Ionesco's plays depict in a tangible way the solitude and insignificance of human existence.

Excerpted from Wikipedia.

Reviews

[ტუნგუსკა]

მუნჯი ორატორი ვარ

[ბექა]

სადღაც ეწერა აბსურდის თეატრის იდეა ამ პიესიდან მოდისო,ალბათ მასეა.საერთოდ ალბათ მეტი ეფექტისთვის თეატრში ჯობს დადგმების ნახვა,ვიდრე ტექსტური სახით კითხვა,ეს მასე იქნება.მაგრამ სკამები ამ ფორმატითაც ძალიან კარგია(სკამები>მელოტი მომღერალი ქალი>გაკვეთილი)
აქვე რევიუებს გადავავლე თვალი და ყველას ერთმანეთისგან განსხვავებული მოსაზრება აქვს დაფიქსირებული.მათ შორის ჩემი მოსაზრებისგან განსხვავებული,ალბათ მასეც უნდა იყოს.
პიესაში რა ხდება - მოხუცი ცოლ-ქმარი,ბევრი ცარიელი სკამი და ბევრი მოწვეული უხილავი სტუმარი.
ეს შეკრება წარსულში დაბრუნებაა,ადამიანებთან ურთიერთობის გაბმის მცდელობა,რაც რეალურ ცხოვრებაში არ მოხერხდა.ამ ადამიანებისთვის მათი სათქმელის გაზიარების მცდელობა,მოწვეული ორატორის პირით.მაშინ როცა ყველა სკამი ივსება,მოდის მთავარი სტუმარიც.ალბათ ღმერთი,რომელსაც არ ელოდნენ და ვის მოსვლამაც განსაკუთრებულად იმოქმედა.მოხუცი კაცი და მისი ცოლი თვლის,რომ ამით მათი მისია შესრულდა ამ ცხოვრებაში.ადამიანებთან და ღმერთთან ვალი მოიხადეს,თქვეს მათი სათქმელი ამ ცხოვრებაში და დამშვიდებულები ფანჯრიდან ხტებიან და თავს იკლავენ.პუბლიკასთან კი ორატორს ტოვებენ,რომელიც მათზე უკეთესად მოუყვება მათი ცხოვრების ამბავს,მაგრამ ორატორი მუნჯია და ვერაფერს ამბობს მათ ცხოვრებაზე.ცხოვრება აბსურდია.
შეიძლება არაა ასე,მაგრამ მაინც,პიესა კარგია.

[Imeda Bekaia]

რამდენიმე თეატრალური დადგმაც ვნახე და რატო გადაწყვიტეს ამ პიესი გაკომედიურება აზრზე არ ვარ...
~ ის რომ, ბოლოს ყველა ისე გამოირთვება როგორც ძველი, საბჭოთა კავშირის დროინდელი ტელევიზორი - დიდი შავი ლაქა უცებ დაპატარავდება და გაქრება, ეგ ხო ცხადზე ცხადია. უბრალოდ, ყველას საშინლად უნდა მაგ დროს, თავადაც ის განიცადონ რასაც სხვები. უნდა ნახოს როგორ დაიტირებენ, უნდა გაიგოს მასზე რას იტყვიან და მოკლედ სხვა დანარჩენი ეგოისტური ამბებიც... ჰოდა ეს პიესაც ეგაა და დადასრულიც ისაა როგორიც ყველა სულიერის...
~ მუნჯი ორატორის კონცეფცია საშინლად კარგი მიგნებაა...