محمدعلی بهمنی، متولد ۱۳۲۱ در شهر دزفول. او بدون شک یکی از مهمترین و جدیترین غزلسرایان جریان موسوم به «غزل مدرن» است. نگاه انسانی و زبان ساده و تغزل بکر او، موجب شده است تا شعری بسراید که عوام آن را با لذت بخوانند و در عین حال خواص هم بپسندند. شعر او دیرتر از زمانی که شایستهاش بود مورد توجه و استقبال قرار گرفت، اما او توانست با حضور پیگیر خود در عرصه غزل، نام خود را به عنوان یک شاعر خلاق به اثبات برساند.
از او تا کنون مجموعههای متعددی به چاپ رسیده است که در این میان میتوان نام برد از «گاهی دلم برای خودم تنگ میشود (۱۳۶۹)»، «شاعر شنیدنی است (۱۳۷۷)» و «نیستان (۱۳۷۹)». بهمنی درسال ۱۳۷۸ به عنوان غزلسرای برگزیده، جایزه تندیس مهر را از آن خود ساخته است.
گاهی چنان بدم که مبادا ببینیم حتی اگر به دیده رویا ببینیم من صورتم که به صورت شعرم شبیه نیست بر این گمان مباش که زیبا ببینم شاعر شنیدنیست ولی میل، ميل توست آمادهای که بشنویام یا ببینیم این واژهها صراحت تنهایی مناند با این همه مخواه که تنها ببینیم مبهوت میشوی اگر از روزنات شبی بی خویش در سماع غزل ها ببینیم یك قطرهام و گاه چنان موج میزنم در خود که ناگزیری دریا ببینیم شبهای شعر خوانی من بیفروغ نیست اما تو با چراغ بیا تا ببینیم
کتابی کمحجم که همراه با کاست یا سیدی تولید شده و شعرهای کتاب با صدای شاعر کتاب "محمدعلی بهمنی" دکلمه شدهاند. به جز دو شهر "بهار بهار" و "غزل" بقیهی اشعار در قالب غزل سروده شدهاند. اکثر شعرهای کتاب خوب است. امتیاز: ۷ از ۱۰.