Ghassan Kanafani was a Palestinian journalist, fiction writer, and a spokesman for the Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP). Kanafani died at the age of 36, assassinated by car bomb in Beirut, By the Israeli Mossad
Ghassan Fayiz Kanafani was born in Acre in Palestine (then under the British mandate) in 1936. His father was a lawyer, and sent Ghassan to a French missionary school in Jaffa. During the 1948 Arab-Israeli War, Kanafani and his family fled to Lebanon, but soon moved on to Damascus, Syria, to live there as Palestinian refugees.
After studying Arabic literature at the University of Damascus, Kanafani became a teacher at the Palestinian refugee camps in Syria. There, he began writing short stories, influenced by his contact with young children and their experiences as stateless citizens. In 1960 he moved to Beirut, Lebanon, where he became the editor of several newspapers, all with an Arab nationalist affiliation. In Beirut, he published the novel Men in the Sun (1962). He also published extensively on literature and politics, focusing on the the Palestinian liberation movement and the refugee experience, as well as engaging in scholarly literary criticism, publishing several books about post-1948 Palestinian and Israeli literature.
غسان کنفانی را معمولاً با ادبیاتی میشناسیم که تبعید، فقدان، وطن، بازگشت و زیستن در وضعیت تعلیق را به تجربه انسانی تبدیل میکند. «تا هر وقت که برگردیم» نیز مجموعهای از داستانهای کوتاه است که همین جهان را از زاویههای مختلف روایت میکند.
آنچه در کتاب برای من جذاب بود، توانایی کنفانی در نشاندادن زندگی در حالت انتظار است؛ انتظار برای بازگشت، برای تغییر، برای بازیافتن چیزی که از دست رفته است. شخصیتها اغلب میان گذشتهای که رهایشان نمیکند و آیندهای که هنوز شکل نگرفته، معلق ماندهاند.
اما در تجربه من، همه داستانها به یک اندازه ماندگار نبودند. بعضی روایتها بسیار قدرتمند و فشردهاند، اما برخی دیگر بیشتر از آنکه از طریق شخصیتپردازی درگیرم کنند، حامل پیام سیاسی و تاریخیاند. همین باعث شد در بعضی بخشها، فاصلهای میان من و جهان داستان ایجاد شود.
بااینحال، نقطه قوت کنفانی این است که مسئله فلسطین را صرفاً به جغرافیا محدود نمیکند. در بسیاری از داستانهای او، مسئله اصلی از دستدادن اختیار، هویت، خانه و امکان انتخاب است؛ تجربهای که میتواند برای هر انسانی قابل فهم باشد. این ویژگی در دیگر آثار کنفانی نیز برجسته است؛ جایی که مواجهه با شرایط تحمیلشده به یکی از محورهای اصلی جهان داستانی او تبدیل میشود.
برای من، «تا هر وقت که برگردیم» بیش از آنکه کتابی درباره «بازگشت» باشد، کتابی درباره زیستن با چیزی است که هنوز تمام نشده است.
شاید همین «تمامنشدن» مهمترین حس باقیمانده پس از خواندن کتاب باشد.
تلخ، گزنده و در عین حال نمونهای کامل از مقاومت. برگی از غزه رو چند بار خوندم با صدای جان برجر هم میتونید اینجا بشنوید: https://youtu.be/-ThCEzFWLOQ?is=d9QV4...