What do you think?
Rate this book
گزینه اشعار حسین منزوی
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
July 15, 2020
خورشیدِ ما به چوبهی اعدام بسته شد
از صبح و آفتاب در اینجا، سخن مگو
از صبح و آفتاب در اینجا، سخن مگو
September 3, 2025
از عشق گفتی و خوش گفتی.
« سرما اگر غلاف کند تازیانه را
غرق شکوفه می کنی ای عشق خانه را
عشق ای بهار مستتر ای آنکه در چمن
هر گل نشانه ایست تو بی نشانه را»
« سرما اگر غلاف کند تازیانه را
غرق شکوفه می کنی ای عشق خانه را
عشق ای بهار مستتر ای آنکه در چمن
هر گل نشانه ایست تو بی نشانه را»
Read
August 12, 2023ای برآوردهی وصل شب مهتاب و پگاه!
نازپروردهی خورشید و نظر کردهی ماه!
چون خدا ساختنت خواست به دلخواه،نخست
گلت آمیخت به هفتاد گل مهرگیاه
مشتی الماس ز شب چید و به چشمت پاشید
تا درخشان شود این گونه به چشم تو نگاه
نیز از آن باده که ز انگور بهشتش کردند، _
یک - دو پیمانه درآمیخت بدان چشم سیاه
پس به «حوا» و تو بخشید، تنی وسوسه ریز
آن که با «آدم» و من داد، دلی وسوسه خواه
و سرگشته به هر سو دل آدم چون دید
با هوایت، هوس گمرهش آورد، به راه
برقی از چشم تو آنگاه در آدم زد و سوخت
خرمن آدمیان را هم از آن طرفه گناه
چونکه مطلوب ترت دید و از او خوبترت
از سر زهره گرفت و به تو بخشید کلاه
آری این گونه تو را ساخت خدا و پس از آن
روی زیبای تو بر حسن خود، آورد گواه
تا شکیبم دهد و صبر به زندان زمین،
از بهشتت سوی من، هدیه فرستاد آن گاه.
***
وقتی نمی توانی
هم مسافر باشی
هم سوزن بان
بهتر است
قطار را
دلتنگ نکنی
و بگذاری بی دغدغه
راهش را برود
وسهم همه ی ما را
از افق ها بگیرد.
***
آیا تو آن صدایی،ای آشنا که باید
تا جاودان بپیچد، در هستی ام طنینت؟
***
خورشید ما به چوبه ی اعدام بسته شد
از صبح و آفتاب در این جا، سخن مگو
***
زمان که در رسد ای گل! تو نیز خواهی رفت
چه حاجت است به پیش از زمان کفن پوشی؟
به خاک ریشه مکن، چون درخت حتی سرو
نسیم باش که خوش باد، خانه بر دوشی
***
دستی که به دست من بپیوندد، نیست
صبحی که به روی ظلمتم خندد، نیست
زنجیر، فراوان فراوان، امّا
چیزی که مرا به زندگی بندد، نیست
***
نازپروردهی خورشید و نظر کردهی ماه!
چون خدا ساختنت خواست به دلخواه،نخست
گلت آمیخت به هفتاد گل مهرگیاه
مشتی الماس ز شب چید و به چشمت پاشید
تا درخشان شود این گونه به چشم تو نگاه
نیز از آن باده که ز انگور بهشتش کردند، _
یک - دو پیمانه درآمیخت بدان چشم سیاه
پس به «حوا» و تو بخشید، تنی وسوسه ریز
آن که با «آدم» و من داد، دلی وسوسه خواه
و سرگشته به هر سو دل آدم چون دید
با هوایت، هوس گمرهش آورد، به راه
برقی از چشم تو آنگاه در آدم زد و سوخت
خرمن آدمیان را هم از آن طرفه گناه
چونکه مطلوب ترت دید و از او خوبترت
از سر زهره گرفت و به تو بخشید کلاه
آری این گونه تو را ساخت خدا و پس از آن
روی زیبای تو بر حسن خود، آورد گواه
تا شکیبم دهد و صبر به زندان زمین،
از بهشتت سوی من، هدیه فرستاد آن گاه.
***
وقتی نمی توانی
هم مسافر باشی
هم سوزن بان
بهتر است
قطار را
دلتنگ نکنی
و بگذاری بی دغدغه
راهش را برود
وسهم همه ی ما را
از افق ها بگیرد.
***
آیا تو آن صدایی،ای آشنا که باید
تا جاودان بپیچد، در هستی ام طنینت؟
***
خورشید ما به چوبه ی اعدام بسته شد
از صبح و آفتاب در این جا، سخن مگو
***
زمان که در رسد ای گل! تو نیز خواهی رفت
چه حاجت است به پیش از زمان کفن پوشی؟
به خاک ریشه مکن، چون درخت حتی سرو
نسیم باش که خوش باد، خانه بر دوشی
***
دستی که به دست من بپیوندد، نیست
صبحی که به روی ظلمتم خندد، نیست
زنجیر، فراوان فراوان، امّا
چیزی که مرا به زندگی بندد، نیست
***
April 21, 2022
تمام شعر مرا هم ز عشق دم زده ای
نوشته ها که تویی نانوشته ها که تویی
نوشته ها که تویی نانوشته ها که تویی
September 20, 2023
2.5★
کجاست بارشی از ابر مهربان صدایت ؟
که تشنه مانده دلم در هوای زمزمههایت
به قصهی تو هم امشب درون بستر سینه
هوای خواب ندارد دلی که کرده هوایت
تهی است دستم اگرنه برای هدیه به عشقت
چه جای جسم و جوانی که جان من به فدایت
چگونه می طلبی هوشیاری از من سرمست
که رفته ایم ز خود پیش چشم هوش ربایت
هزار عاشق دیوانه در من است که هرگز
به هیچ بند و فسونی نمیکنند رهایت
دل است جای تو تنها و جز خیال تو کس نیست
اگر هر آینه ، غیر از تویی نشست به جایت
هنوز دوست نمیدارمت مگر به تمامی
که عشق را همه جان دادن است اوج و نهایت
در آفتاب نهانم که هر غروب و طلوعی
نهم جبین وداع و سر سلام به پایت
کجاست بارشی از ابر مهربان صدایت ؟
که تشنه مانده دلم در هوای زمزمههایت
به قصهی تو هم امشب درون بستر سینه
هوای خواب ندارد دلی که کرده هوایت
تهی است دستم اگرنه برای هدیه به عشقت
چه جای جسم و جوانی که جان من به فدایت
چگونه می طلبی هوشیاری از من سرمست
که رفته ایم ز خود پیش چشم هوش ربایت
هزار عاشق دیوانه در من است که هرگز
به هیچ بند و فسونی نمیکنند رهایت
دل است جای تو تنها و جز خیال تو کس نیست
اگر هر آینه ، غیر از تویی نشست به جایت
هنوز دوست نمیدارمت مگر به تمامی
که عشق را همه جان دادن است اوج و نهایت
در آفتاب نهانم که هر غروب و طلوعی
نهم جبین وداع و سر سلام به پایت
January 17, 2023
نظر بازي نزيبد از تو با هر كس كه مي بيني
اميد من ! چرا قدر نگاهت را نمي داني؟
#حسین_منزوی
اميد من ! چرا قدر نگاهت را نمي داني؟
#حسین_منزوی
December 4, 2019
هزار درد مرا، عاشقانه درمان باش
هزار راه مرا، ای یگانه پایان باش
برای آنکه نگویند، جستهایم و نبود
تو آنکه جسته و پیداش کردهام، آن باش
دوباره زنده کن این خسته ی خزان زده را
حلول کن به تنم جان ببخش و جانان باش
کویر تشنهی عشقم، تداوم عطشم
دگر بس است، ز باران مگوی، باران باش
دوباره سبز کن این شاخهی خزان زده را
دوباره در تن من روح نوبهاران باش
بدین صدای حزین، وین نوای آهنگین
به باغ خستهی عشقم، هزاردستان باش
هزار راه مرا، ای یگانه پایان باش
برای آنکه نگویند، جستهایم و نبود
تو آنکه جسته و پیداش کردهام، آن باش
دوباره زنده کن این خسته ی خزان زده را
حلول کن به تنم جان ببخش و جانان باش
کویر تشنهی عشقم، تداوم عطشم
دگر بس است، ز باران مگوی، باران باش
دوباره سبز کن این شاخهی خزان زده را
دوباره در تن من روح نوبهاران باش
بدین صدای حزین، وین نوای آهنگین
به باغ خستهی عشقم، هزاردستان باش
Read
December 16, 2023لبت صریح ترین آیه ی شکوفایی است
و چشم هایت، شعر سیاهِ گویایی است
و چشم هایت، شعر سیاهِ گویایی است
January 25, 2023
میتونم بگم شاعر موردعلاقمو پیدا کردم:)...
شعراشون جوووری با روح و قلبم بازی کرد، که سر اکثرشون واقعا گریه کردم..
شعراشون جوووری با روح و قلبم بازی کرد، که سر اکثرشون واقعا گریه کردم..
February 3, 2026
قبل از آنکه Review را شروع کنم:
دوست دارم از آن بنویسم که این روزها بسیار تاریک است، همه ما در حال جنگیدن با اهریمنی هستیم که تا نه توی اندود شده زندگیهامان را سرک میکشد، زندگیها را میخشکاند، خون جوانان را سر میکشد و به بقای منزجر کننده خویش -که با لجنزاری از کثافت و انزجار احاطه شده- ادامه میدهد.
اما ما ادامه داریم، و برای خون عزیزانمان ایستادهایم، امید دارم که روزی برسد، شاید فرداهای دور و آنجا بازگردم و این متن را بخوانم و یاد این روزهای شوم را زنده نگه دارم.
مقصود از بند اولیه به ظاهر بیربط همین بود که گفتم، اما خود کتاب:
ایکاش این گزینه اشعار را در برههای مناسبتر میخواندم، اما بالاجبار از آنجا که گزینه دیگری پیشرو نداشتم به خواندن آن روی آوردم.
شاید همینکه در میان خون غوطهور بودم(و هستم.) از فهم و ارتباط با غنای اشعار این مرد عزیز، کم کنه.
اما آنچه که خواندم از این قرار بود:
۱.منزوی غزلسرای بسیار ماهر و چیرهدستی است، که با زبان غزل انس دارد. و آنرا با کلمات امروزی آمیخته میکند، و اصلا همین مولفه مثبت شاید کافی باشد برای آنکه منزوی را استاد خطاب کنیم. و گویای این واقعیت هست که چگونه قالب کهن را امروزی کرده و چقدر درست اینکار را انجام داده.
و البته میتوان مدعی این شد که تا حدود خوبی هم تخت تاثیر نیما بوده، کمااینکه در مقدمه کتاب نیز به آن اشاره میشود.
از گزینه غزلیاتی که خواندم با اغماض کمی میتوانم بگویم که بالغ بر هفتاد درصد آنها را بسیار دوست داشتم.
۲. اما آنچه که در ادامه خواندم، از مثنوی، دو بیتی، چهار پاره و... اصلأ به دلم ننشست، انگار که داشت زور میزد که نو بماند ولی این تلاش بیشتر کاریکاتوری شده بود.
از مجموع شعرهای نو و نیمایی نیز اصلأ دل خوشی ندارم، بیشتر آنها سپید بود، [که به زعم بنده سپید اصلأ راه دور و درازی تا شعر شدن دارد.] و آنقدر کم ارتباط برقرار کردم که فکر میکنم دو یا سهتای آنها را به عنوان مورد علاقه نشانهگذاری کردم.
نهایتاً: غزلهای منزوی را بخوانید و بسیار هم بخوانید، که حظ مطلق است، و شیرینی زبان.
دوست دارم از آن بنویسم که این روزها بسیار تاریک است، همه ما در حال جنگیدن با اهریمنی هستیم که تا نه توی اندود شده زندگیهامان را سرک میکشد، زندگیها را میخشکاند، خون جوانان را سر میکشد و به بقای منزجر کننده خویش -که با لجنزاری از کثافت و انزجار احاطه شده- ادامه میدهد.
اما ما ادامه داریم، و برای خون عزیزانمان ایستادهایم، امید دارم که روزی برسد، شاید فرداهای دور و آنجا بازگردم و این متن را بخوانم و یاد این روزهای شوم را زنده نگه دارم.
مقصود از بند اولیه به ظاهر بیربط همین بود که گفتم، اما خود کتاب:
ایکاش این گزینه اشعار را در برههای مناسبتر میخواندم، اما بالاجبار از آنجا که گزینه دیگری پیشرو نداشتم به خواندن آن روی آوردم.
شاید همینکه در میان خون غوطهور بودم(و هستم.) از فهم و ارتباط با غنای اشعار این مرد عزیز، کم کنه.
اما آنچه که خواندم از این قرار بود:
۱.منزوی غزلسرای بسیار ماهر و چیرهدستی است، که با زبان غزل انس دارد. و آنرا با کلمات امروزی آمیخته میکند، و اصلا همین مولفه مثبت شاید کافی باشد برای آنکه منزوی را استاد خطاب کنیم. و گویای این واقعیت هست که چگونه قالب کهن را امروزی کرده و چقدر درست اینکار را انجام داده.
و البته میتوان مدعی این شد که تا حدود خوبی هم تخت تاثیر نیما بوده، کمااینکه در مقدمه کتاب نیز به آن اشاره میشود.
از گزینه غزلیاتی که خواندم با اغماض کمی میتوانم بگویم که بالغ بر هفتاد درصد آنها را بسیار دوست داشتم.
۲. اما آنچه که در ادامه خواندم، از مثنوی، دو بیتی، چهار پاره و... اصلأ به دلم ننشست، انگار که داشت زور میزد که نو بماند ولی این تلاش بیشتر کاریکاتوری شده بود.
از مجموع شعرهای نو و نیمایی نیز اصلأ دل خوشی ندارم، بیشتر آنها سپید بود، [که به زعم بنده سپید اصلأ راه دور و درازی تا شعر شدن دارد.] و آنقدر کم ارتباط برقرار کردم که فکر میکنم دو یا سهتای آنها را به عنوان مورد علاقه نشانهگذاری کردم.
نهایتاً: غزلهای منزوی را بخوانید و بسیار هم بخوانید، که حظ مطلق است، و شیرینی زبان.
February 10, 2025
گزینه اشعار مرحوم حسین منزوی رو بهجز اشعار آزادش دوست داشتم و حقا که به شاعر عشق معروف است، چنانکه بر سنگ مزارش نوشتهاند:
نامِ من عشق است، آیا میشناسیدم؟
یا در جایی دیگر:
بی عشق زیستن را جز نیستی چه نام است ؟
یعنی اگر نباشی کارِ دلم تمام است.
در کل شاعر در غزل و رباعی و چهارپاره اشعار نغز و لطیفی سروده که بیشک به دل مینشیند. اما در شعر آزاد گویا آن ابهامگویی و پیچیدگی چندان جالب نیست که خصیصه شعر معاصر است و میتوان گفت که شاید شاعر اینکاره نیست.
نامِ من عشق است، آیا میشناسیدم؟
یا در جایی دیگر:
بی عشق زیستن را جز نیستی چه نام است ؟
یعنی اگر نباشی کارِ دلم تمام است.
در کل شاعر در غزل و رباعی و چهارپاره اشعار نغز و لطیفی سروده که بیشک به دل مینشیند. اما در شعر آزاد گویا آن ابهامگویی و پیچیدگی چندان جالب نیست که خصیصه شعر معاصر است و میتوان گفت که شاید شاعر اینکاره نیست.
May 10, 2023
من و تو آن دو خطیم آری، موازیان به ناچاری
که هردو باورمان ز آغاز، به یکدیگر نرسیدن بود...
روحت شاد.
که هردو باورمان ز آغاز، به یکدیگر نرسیدن بود...
روحت شاد.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews