دلهره‌ی مدام گریختن

by سابیر هاکا

از من نخواه که دوستت نداشته باشم
عشق اگر بمیرد
زندگی بال‌هایش را می‌گشاید و
می‌پرد
چنان پرنده‌ای که ناگهان بهراسد

Genres: Poetry

63 pages, Paperback

First published January 1, 2017

About the author

سابیر هاکا متولد ۱ خرداد ۱۳۶۵ است. اصالتی کرمانشاهی دارد و ساکن تهران. شاعر شعرهایی ساده و بی‌پیرایه مثل خودش. اما عمیق!
شعر او از شعرهای ترجمه‌پذیر روزگار ماست که حتی بعد از برگرداندن به زبان‌های مختلف نیز شعریت خود را از دست نمی‌دهد.
شمار زیادی از اشعارش به زندگی کارگران می‌پردازد و عده‌‌ای نیز به همین دلیل او را شاعر کارگران نامیده‌اند.

Reviews

[Shaghayegh · Rating 5 out of 5]

خوندنش مثل پاک‌کردن ناگفته‌ها وسط چت با طرف مقابلت بود. مثل خوبم گفتن‌های دروغینی که تحویل بقیه میدی. مثل اون لحظه‌ای که دستای نامرئی بند بند وجودت رو در بر می‌گیرن تا از تخت پا نشی. مثل شنیدن جملات روشنایی‌بخشی که تاریکی وجودت اون‌ها رو در خودش می‌بلعه. مثل احساس پوچی‌ای که بعد از روزهای تکراریت بهت دست میده. مثل سکوتی که بخاطر لرزیدن صدات نمی‌شکنیش. مثل غباری که رو کلمات معنادار گذشته‌ت نشسته و هیچ جوره نمی‌تونی پاکش کنی. مثل حرفی که گفتن نداره و صدایی که شنیدن نداره. مثل تنهایی، مثل مرگ، مثل ویرانی، مثل غم.
اشعار فراتر از تصوراتم بود و با اینکه با شعر ارتباط کمی برقرار می‌کنم اما این لعنتی همون چیزی بود که مدت‌ها از زبون هیچکسی نمی‌شنیدمش.
شاید برای کسی که نیمه‌ی پر لیوان رو می‌بینه و به مثبت‌اندیشی و... باور داره مناسب نباشه. چون این اثر نیمه‌ی خالی لیوان رو نشون میده. همونی که ته قلبت هم می‌تونه با فکر کردن بهش خالی کنه.
هیچ کدوم از اشعار هم تو ریویو نمی‌گنجونم چون تقریبا همه‌شون رو دوست داشتم و انتخاب دشوار هست. دیگه ۶۳ صفحه این حرفا رو نداره.

[KamRun · Rating 3 out of 5]

تقریبا تمام اشعار کتاب حول مضامین مشخصی می‌چرخند: تنهایی، اندوه، ناامیدی و عشق ناکام. شاید شاعر اندک‌اندک مسیری را که باید، یافته. مسیری که میان اشعار پیشینش - که به اشتباه یا غرض توسط عده‌ای شعر کارگری نام گرفته بود - و اشعار فعلی خط تمایز روشنی می‌کشد. اگر هاکا در دو مجموعه پیش تقلاکنان سعی در کسب هویت کارگری شاعر را داشت ( که این تلاش به نظر من ناکام ماند، زیرا محصول یا همان اشعار مجموعه‌های مذکور، ابتر است؛ بی‌شباهت به شعر و ادبیات کارگری)، اما در اینجا تنها وامدار هویت انسانی خویش است و از این نظر موفق، حتی اگر به گفته خودش دچار سرگشتگی و حیرانی هم شده باشد

به زندگی نمی‌اندیشم
به مرگ نیز
ما پیوسته می‌میریم و پیوسته باز می‌گردیم
بی آنکه بدانیم
هیچ‌چیز نمی‌تواند تنهایی انسان را پر کند
جز تن-هایی دیگر

[Mohamadreza Moshfeghi · Rating 3 out of 5]

كنابى شعرى كم حجم ،سبك و كوتاه،ولى بسيار زيبا وعميق ودرونى در قالب اشعار نو از شاعرى كم نام ونشان.
اشعارى كه در ذهن خواننده بسيار ملموس وتاثير گذار هستند وانگار با روح وذهن و تن خويش آن را تجربه كرده و به خاطرات تلخ وشيرين زمان حال وگذشته خود،دوباره چنگ مى زند.
مرسى از خانم شقايق،دوست عزيزى كه در گودريدز اين كناب را معرفى كرد وبا ريويو خوبى كه نوشت، مشتاق به خواندن اين اثر كوتاه شدم.
https://www.goodreads.com/review/show...

بريده اى از اشعار كتاب؛
"هر بودن به بودنى بزرگ تر پيوسته است
نور به چه كار مى آمد اگر تاريكى نبود
كه ستاره از شب مى رويد"

[Nasrin M · Rating 3 out of 5]

سکوت
زبان آرام ‌رنج است
چه کسی توان شنیدنش را دارد؟

[Zohreh Hanifeh · Rating 3 out of 5]

چنان غرقِ تواَم
که آهسته از کنار مرگ می‌گذرم
مرگ همین است
فراموش کردن خود
در انبوهیِ بایدها و نبایدها

[Mohammad Hanifeh · Rating 3 out of 5]

خسته از تکرار خستگی
از همراهیِ دیگران و زندگی‌شان
از وحشت دوبارۀ ریشه زدن
این مرگِ آرام و طولانی
پایان دادن
به دلهرۀ مدام گریحتن از سایه‌ها و سیاهی‌ها



خیلی کوتاه بود؛ اما از مرگ گفت و خستگی و تنهایی و درد و بیگانگی با خود؛ که به جانم نشست.
و از عشق گفت که مثل زبانی غریبه، باهاش بیگانه بودم.

[Ghazal · Rating 4 out of 5]

"هیچ‌چیز زنده نمی‌ماند
در قلبی که گریسته باشد"

[Arad Jamshidi · Rating 5 out of 5]

اولین بار که این کتاب را مطالعه کردم( تقریبا دو سال پیش) با خودم گفتم: چقدر نوشته‌های سابیر به سمت ندبه و ناله رفته! به خاطر دارم به دبیر ادبیات(آقای بافقی) نیز چنین حرفی زدم و حرفم را تایید کرد؛ فکر می‌کردم مگر زندگی چقدر میتواند به آدمیزاد سخت بگیرد که این‌گونه حرف بزند و از خودش و وضعیتش شاکی باشد. نهایت رنج برای من غمِ نان بود و غمِ عشق، اما حالا می‌فهمم که رنجْ مادرزاد است، مثل یک زائده‌ی گوشتیِ اضافه در کنار انگشتِ کوچک پا. بعضی‌ها ناخوش به دنیا می‌آیند، ناخوش زندگی می‌کنند و ناخوش هم می‌میرند، مقصودم این است ناخوشی با آن‌ها زاده می‌شود و با آن‌ها به گور می‌رود ؛ اما بعضی‌ها را زندگی ناخوش می‌کند. فکر می‌کنم از آن‌همه جعبه‌ی تر و تازه‌ای که بین انسان‌ها تقسیم کرده‌اند جعبه‌ای پر از میوه‌های پلاسیده و کرم‌خورده به من و سابیر و بعضی‌های دیگر رسیده است. حق می‌دهم به نویسنده‌ای که پس از این‌همه سختی و عذاب و ناکامی این‌گونه حرف‌هایش را می‌نویسد و این‌گونه زندگی می‌کند. از اصل صحبت خارج نشوم؛ من سابیر را از نخستین شعرهایش تا به حالا می‌شناسم و دنبال می‌کنم، از شعرِ "شاه‌توت" و شعرِ "دوری مثل آخرین طبقه‌ی یک آسمان‌خراش". اولین بار که در ادبیات مفهوم ناکامی و خستگی را لمس کردم و خودم را در آن فضای عرق کرده و ملال آور دیدم به لطفِ نوشته‌های سابیر بود. حالا هم بعد از خواندن این کتاب مثل همیشه دلهره دارم، دلهره‌‌ی مدام گریختن از خودم و تمام آن چیزی که پشت سر گذاشته‌ام و آن‌چه که در آینده انتظارم را می‌کشد.

۲۲ شهریور ۱۳۹۹

[Javad Azadi · Rating 5 out of 5]

یادم رفته بود چندین تا از کتابایی که خونده بودم رو داخل گودریدز ثبت کنم و حیف که این دفتر شعر رو واقعا دیر ثبت کردم. بخوانید از این شاعر-کارگر خوش ذوق و تلخ.

[Kamand · Rating 5 out of 5]

کتابی این چنین تاریک قاعدتاً انتخاب مناسبی برای روز های قرنطینه نبود، اما به هر حال بسی لذت بردم از تک تک اشعارش.
یکی از تفات های شعرهای سابیر هوکا در این کتاب نسبت به کتاب دیگه ای که ازش خونده بودم یعنی "می ترسم بعد از مرگم هم کارگر باشم" اینه که اینجا همه چیز خیلی شخصی تر و درونی تره. من همونقدر که تو رمان دنبال تجربه چیزای جدیدم تو شعر دنبال لمس مجدد احساس هایی هستم که قبلاً تجربه شون کردم و خب این کتاب اون چیزی که از یه شعر می خواستم رو بهم داد. البته تا اندازه ای خوشحالم که برآیند احساست و عواطفم در حال حاضر شبیه این کتاب نیست.

[Alvand · Rating 5 out of 5]

به کجا ببرم این جسم پیچیده در خاطره‌ی تو را
به کجا می‌توان پناه برد
از دست خاطراتی که در خود ما هستند
پناه می‌برم به رویای آغوشت
وفادار همچون رنج
تا دم مرگ

[Parnian Setoodeh · Rating 5 out of 5]

مدت‌ها بود این کتاب رو داشتم و نخونده بودم؛ این رو میشه از قیمت روی کتابم فهمید
و چه حیف، چه حیف، چه حیف


هر شعر رو چندین و چندبار بلند خودم؛ در مستی و نامستی و نمی‌تونم یک تکه رو برای مورد علاقه‌ترین بخشم انتخاب کنم؛ به ناچار اولین قطعه‌ای رو که در این لحظه به خاطرم میاد، این‌جا هم میارم:


و در دل هر انسان
آن جا که
دست هیچ‌کس به آن نمی‌رسد
همیشه وسوسه این هست
«که می‌خواهم از زندگی دست بشویم»

[Khodam · Rating 3 out of 5]

چرا همیشه احساس می کنیم

چیز کمی از دست داده ایم

و هنوز توان آن را داریم

که بهتر درهم کوبیده شویم

در برابر آن چه فردا از راه می رسد

انسان زمان را

و زمان انسان را

می فرساید

میان این همه خالی و بی جان

همچون هوای بارانی گذراست

شادی ها و لبخندها

و روزی همه چیز یخ می بندد

بر سکوی مرده شورخانه

نه عشق

و نه زندگی

هیچ چیز این جهان

مثل مرگ

خود را منصفانه میان ما تقسیم نکرده است.

[Nastaran · Rating 3 out of 5]

...
به کجا ببرم این جسم پیچیده در خاطرۀ تو را
به کجا می‌توان پناه برد
از دست خاطراتی که در خود ما هستند
پناه می‌برم به رویای آغوشت
وفادار همچون رنج
تا دمِ مرگ
مرگ بر سر راه چه کسی نشسته است
اکنون؟!

دی هزار و چهارصد

[Mohsen · Rating 3 out of 5]

به اندازه‌ی مجموعه‌ی اول قوی نیست و به نظر میرسه شاعر به یه جهان‌بینی و فلسفه‌ی دیگه‌ای رسیده باشه. البته شعرای خوب تو این مجموعه هم کم نیست

[Parizi Sina · Rating 1 out of 5]

شاعر باید به اصل خودش برگرده و زبان خودش رو ادامه بده

[Tara · Rating 3 out of 5]

از من نخواه که دوستت نداشته باشم
عشق اگر بمیرد
زندگی بال‌هایش را می‌گشاید و
می‌پرد
چنان پرنده‌ای که ناگهان بهراسد