اولیویه آدام از چهرههای جوان و پُرکار ادبیاتِ امروز فرانسه است. او در سالِ ۱۹۷۴ به دنیا آمده و تاکنون آثار متعددی منتشر کرده که شاید یکی از مشهورترینهایشان همین کتاب است؛ مجموعه داستانِ گذر از زمستان که سال ۲۰۰۴ جایزهٔ معتبرِ گُنکور را از آن خود کرد
این داستانها با روایتی نزدیک به هم جهانی میسازند که در عین استقلال وحدت دارند. در واقع کاری که آدام در این کتاب انجام داده است استفاده از فرمِ داستان کوتاه بوده برای نوشتنِ رمانی مقطع. اکثرِ داستانها دربارهٔ فقدان، زندگی گذشته، آدمهایی که از دست رفتهاند، مرگ و فردیتاند هر کدام از روایتهای آدام رابطهای دارند با یک گذشتهٔ دور و برای همین طعمی از نگاهِ مارسل پروست را میتوان در ذهنِ این نویسندهٔ جوانِ فرانسوی دید. عنصرِ برف در بیشتر داستانها حضوری ثابت دارد و همینطور مواجههٔ قهرمانهای او با امری که در این میانه آنها را ناچار میکند به بازخوانی گذشته و طبیعتِ اطرافشان
در اهمیت این کتاب همین بس که اصولاً در سنت فرانسه داستانِ کوتاه چندان اهمیتی ندارد و این نویسنده توانسته با این داستان کوتاههای به هم پیوسته به جایزهٔ گُنکور برسد
Romancier de renom, Olivier Adam connaît un succès populaire et critique indéniable qui le place parmi les écrivains les plus connus de sa génération. Ancien étudiant en gestion des entreprises culturelles, il participe à la création du festival littéraire 'Les Correspondances de Manosque' et travaille comme directeur de collection aux éditions du Rouergue. C'est son premier roman paru en 2000, 'Je vais bien, ne t'en fais pas' qui lui permet d'accéder à la notoriété. Lauréat du prix Goncourt de la nouvelle en 2004 pour 'Passer l'hiver', l'auteur poursuit néanmoins dans la veine romanesque avec 'Falaises' ou 'À l'abri de rien'. Des histoires plein la tête, Olivier Adam sort coup sur coup 'Des vents contraires' (2009) et 'Le coeur régulier' (2010), tout en écrivant des ouvrages jeunesse, 'Les Boulzoreilles', avec Euriel Dumait (2010) ou 'Personne ne bouge' (2011).
Parmi les auteurs français les plus adaptés au cinéma, il collabore dès 2006 avec Philippe Lioret, au scénario de l'adaptation de son premier roman 'Je vais bien, ne t'en fais pas'. Il retrouve ensuite le réalisateur pour l'écriture du script de 'Welcome'. Il participe également aux scénarios de 'Poids léger' et 'Maman est folle (d' après 'À l'abri de rien') de Jean-Pierre Améris, et à celui de l'adaptation par Jalil Lespert de son roman 'Des vents contraires', sorti en décembre 2011.
انگار یهو وارد خونهی غریبهای بشی و بدون اینکه از گذشته و زندگیشون چیزی بدونی، یه گوشه بشینی و نگاهشون کنی که دارن زندگی روزمرهشون رو میگذرونن و بعد دوباره در رو باز کنی و از خونه خارج بشی، بدون اینکه چیزی از آیندهشون کنجکاوت کنه یا حتی براشون آیندهای متصور بشی. هیچوقت هم به اون خونه و آدمهاش فکر نخواهی کرد چون هیچ تصویری ازشون نداری و هیچ اتفاق خاصی هم نیفتاده که تو رو یاد اون داستان بندازه. تنها چیزی که حس کردی، سرما بود.
مجموعه هشت داستان که تمامشان را سرما، زمستان، خستگی و تنهایی به نوعی به هم متصلشان میکند. هیچکدام داستانها پیرنگ پر حادثهای ندارند، ساده و سر راست و ظریف هستند. شخصیتها همهشان با مرگ، و یا فقدان چیزی درگیرند. مجموعه داستان خوشخوانیست. داستانهای «پیالا مرد» و «سال نو» را کمتر دوست داشتم و داستانهای «در بازگشت»، «بی خداحافظی» و «سکوت» برایم بهترینهای مجموعه بودند.
گذر از زمستان آرام وسرد و مسکوت و یخ زده بود.در همه ی داستان ها حضور فعال برف و سیگار و کاناپه ای که فردی روی آن دراز کشیده است. زیر پتو رفته است و مینوشد و تلویزیون نگاه می کند- نشانه ای برای عبور کردن زمستان-
فرم مجموعه داستان که همه ی داستان های توسط یک نخ نامریی به یکدیگر وصل شده اند را بسیار دوست داشتم و فضاسازی و تصویرسازی که به آرامی پیش می رود و رخوت و ملال زندگی زمستانی را نشان می دهد.
کتاب را دقیقا زیر پتوی نرمی که از یک دلاری خریده بودم به همراه چای زنجبیل و در هوای مه گرفته ای که ایمپایر استیت را بلعیده بود خواندم.- در ساعت های پایانی روز که غروب بود و نبود.از صبح ش معلوم نبود غروب است یا ته مانده ی شب قبل. روز بی رتگی بود. اما همه ی کارهای تمیز کردن لباس ها و خودم را انجام دادم. داستان پیالا مرد- خستگی و خاکستر و سکوت و لکنو و بی خداحافظی و زیر برف را خیلی دوست داشتم.دو داستان سال نو و در بازگشت را دوباره باید بخوانم. داستان های موقعیت که در آن ها حال و هوای فردی شخص با هوا و سرما و صداها و چیزهایی که در اطرافش می بیند معنی پیدا می کند.
.
"روزی من و او از هم جدا می شدیم و من برای دخترها حکم یکآشنای دور را پیدا می کردم. یک غریبه."
.
"آسمان ارغوانی با رگه های زرد وصورتی. گاهی اوقات آدم چیزهایی به یاد می آورد که به هیچ دردی نمیخورید. ترجیح دادم چیزهای مهم تری را به یاد بیاورم. مثل رنگ چشم های لنا یا لحن صدایش."
.
"برمی گردم به اتاق. از کمد بزرگ، چمدان را درمی آورم و آن را پر از وسایل و مدارک می کنم."
.
اینکه در داستان ها،زیاد حرف نمی زند. فقط اشاره ای می کند را خیلی خیلی دوست دارم.دوست دارم این مدل ریز اشاره ای نوشتن را امتحان کنم.
.
بهترین داستان ها.دو داستان آخر فوق العاده بودند.
شروع داستان زیر برف،تکان دهنده است.
"شب ها می ترسم بمیرد. روزها هم همینطور. اما شب ها بدترند.سعی می کنم نخوابم اما خوابم می برد."
چقدر شبیه داستان های ریموند کارور بود، داستان آدم های معمولی شکست خورده و بی اهمیت که الکل مصرف می کنند و از زندگی عادیشون میخوان فرار کنند، آدم های سیزیف واری که در طبقه متوسط دارن فرسوده میشن و زندگیشون با مرگشون پیوند خورده.
اگر قرار بود نظرمو راجع به الیویه آدم نویسندهای که قبلن ازش "در پناه هیچ" رو خونده بودم بدم، میگفتم اون کسیه که به زیباترین شکل ممکن یأس و افسردگی رو نقاشي میکنه.
"حس میکنم توخالیام. مدام به این مسئله فکر میکنم، به خلأ درونم. به خودم میگویم اگر میتوانستم به اعماق بدنم نفوذ کنم، قلب و سرم را بشکافم و داخلش را ببینم، احتمالن چیزی نمیدیدم. هیچچیز. جز باد، بیابان، و زمین یخزده ای که در آن هیچ جنب و جوشی نیست"
ابتدا کمی کلیشهای جلوه میکند. در ادامه فضاسازیها و تصویرگریهای نویسنده آنچنان زیباست که همهی کلیشهها و پایانهای قابل حدس داستان را در خود محو میکند. از لحاظ سبک روایی و فضاسازی از رومن گاری بهتر است. اما محتوای شوک برانگیز داستانهای گاری را نداشت.
کتاب «گذر از زمستان» را با ترجمهی خوب و روان و دلسوزانهی مارال دیداری خواندم و از خواندنش به عنوان یک داستانکوتاهنویس واقعا لذت بردم. مزیت کتاب در مقایسه با دیگر کتابهای ترجمهای که در ایرانِ امروز چاپ میشود و ممکن است با سانسور مواجه شود وجود کروشهها و سهنقطههای صفحات ۴۳، ۷۷، ۸۳ و ۸۹ بود (شش بار)، که حالیت میکرد چیزی از گوشت داستان کم شده. نشانههایی که مترجم میتوانست زحمت گذاشتنشان را به خودش ندهد. از این جهت میگویم دلسوزانه. سعی کردم برای همهی جملات سانسورشده، خودم با توجه به فعل و انفعالات جملات پس و پیشِ سهنقطههای درون کروشهها، جمله یا جملاتی جایگزین کنم.
اولیویه آدام در لابلای داستانهای کوتاه کتاب، مشروب و همآغوشی و سیگار و موسیقی و سفر و عزیمت و جابجایی را برای آدمها و شخصیتهای تنها و شکستخورده و خردشده و درماندهی مدرنِ قصههایش به عنوان گزینههای واقعی تسکیندهنده و آرامبخش، هر چند زودگذر و مقطعی، به جای چیزی مثل دین و مذاهبش و ریاضتهاش که اساسا، محدودکننده است، مطرح میکند. و این انتخاب از نویسندهای فرانسوی چیز عجیبی نیست.
اولین کتابی بود که از اولویه آدام نویسنده جوان فرانسوی میخوندم، کتاب توسط نشر چشمه و با مترجمی مارال دیداری چاپ شده بود، کیفیت ترجمه و پاورقی ها خوب بود، کیفیت چاپ هم ایرادی نداشت فقط عکس روی جلد کتاب بنظرم خیلی مناسب نبود. کتاب مجموعه ۸ داستان کوتاه هست، داستانهایی که به هم هیچ ارتباطی ندارند ولی در یک فضا و قالب نوشتاری کنار هم قرار گرفته اند، قالبی که میشه به تنهایی، الکل، چالش از دست دادن عزیزی در زندگی و…. با کمک زمستان، سوز و سرما اشاره کرد. در کل خوب وخوش خوان بود، از این مجموعه داستانهای زیر برف، لکنو و در بازگشت دوست داشتم.
داستانهای این کتاب، باوجود مجزا بودن همگی با زمستان ارتباط دارند؛ هم به معنای ظاهری کلام و هم به معنای استعاری. سردی و ویرانی خاصی در هر داستانی به چشم میخوره: پایان روابط، مرگ، فقر، روزمرگی و غم. نویسنده به خوبی همهچیز رو به تصویر میکشه و حسش رو بدون هیچ مشکلی به خواننده منتقل میکنه. همهچیز به همون اندازهای که لازمه، روایت میشه... نه کمتر و نه اضافهتر.
شاید برای علاقمندان به داستان کوتاه جذاب باشه، اما فضای غم انگیز داستان ها یه کمی حس افسردگی به من داد، ولی چندتا از داستان ها رو در عین غم انگیز بودن دوست داشتم.