کتاب‌های موسا مرعشی

by رضا زاهد

Genres: Poetry

148 pages, Paperback

First published January 1, 2011

Reviews

[Miss Ravi]

صد بار می‌نویسم
برای تو از تنگنای دلم
و از وسعت میدان‌های حافظه
که از طغیان و تردیدم می‌برند
و به جای بدی می‌رسم

می‌نویسم این مجازات
هرچند ویژه‌ی من نبود
پیش از ولادت موسا
اجرا شده بود و من
با وجود ناجور آن
به هیچ نتیجه‌ای نمی‌رسم

می‌‌نویسم اگر چند این نامه
تا ابد
میان شهرهای کم‌شعور جهان
بچرخد و هیچ‌کس به منزلی
فرودش نیاورد

[Narjes Dorzade · Rating 2 out of 5]

در اوایل کتاب شاعر تاکیدش بر موسیقی کلام هست که گاهی این موسیقی از خود کلمه ها جلو می زنه ،،و جلوتر که می ریم موسیقی فراموش میشه و خود کلمه به تنهایی و بدون هیچ احساسی جلوی ما ظاهر می شه در واقع شاعر نتونسته این دو رو با هم ادغام کنه .....مخصوصا در شعرهای بلند هیچ کشش ی برای مخاطب ایجاد نمیشه ، و البته خود آقای رضا زاهد انگار که متوجه این موضوع شدند و از جایی به بعد بیشتر شعرهای کوتاه آوردن ...
ولی کلمه ها هیچ گونه آزادی ،کشش ...که مخاطب عام رو به اوج ببرد و در واقع مخاطب با شعر حرکت کنه نداشت ...
و اگه شعر رو با بلند (نه فقط در ذهن ) می خوندین باز هم اون اوج و کشش ایجاد نمی شد در واقع شاعر کلماتی استفاده کرده که هیچ ظرفیت احساسی رو به مخاطب نمیده ....
و در کل به جز تعداد محدودی شعر خوب (البته کوتاه)
و جمله های اندکی خوب ...
برای من دستاوردی نداشت ....

[Sara Hosseini · Rating 2 out of 5]

من انتظار خیلی بیشتری داشتم از این کتاب که خب جز تو دو سه تا شعر برآورده نشد. پنجاه‌وپنج، ملاقات و زمستان.

[شادی‌آفَرین · Rating 2 out of 5]

کتابهای موسامرعشی؛ رضازاهد
...
[سروده های رضا]
آخر این نامه را
دجله می کنم یا جیحون
.
عاقبت باید از تو بگذرم
مثل ابری که از خانه آبی‌اش گذشت
.
و آه
زخم کبودی به چشم داشت
زخم سیاهی به دل
سرش سراچه آسمان بود
پایش اسیر گل
.
[شعرهای موسا]

تو هستی
ولی من نیستم از هستی
آنجا که من هستم
تو نیستی
از بس که در غیاب من هستی
باری به بینایی سنگینم بستی
که خود را نمی توانم دید
.
اما خیال کن هنوز
دنبالِ خانه خرابِ تو می گردم
.
آهن و سنگ و چرا شدی
وقتی به من رسیدی
.
تو می دانستی که
مهربان‌تر از ماه بود و سپیدتر از خودش بود
.
تنها به عشق منظره‌های باران شعر می بارم. ببارَم!؟
.
هنوز هم
دریای پر هیاهو
بس نکرده از گریستن
با چشمهای او که معلوم نیست
کِی از آب برمی‌گرداند
.
با هر چه ابر داری
ای ابرِ آماده‌ی زاری
به شکل من درآمدهای
می‌بینی؟
.
چرا سواره می رفتند
مناظری که به چشمم نور می‌دادند!؟
.
ای ابرِ خانه‌خَراب
شاعران را زیاد نیازاری
.
در این بهار
که هر دم عذاب هنگفت می کشیدم
در این خرداد
بدون تیر
مرداد شدم
.
سال‌ها گذشت
و شعرهای تازه رسیدند
که نیمه‌شب با ضرب سکوت
بیدارم می‌کردند
.
حرف نیز آمده است و هنوز تو غایبی
.
آن طایری که می‌رفت در باد
با ضربِ دهل
پیراهنِ من بود
نه پیراهنِ گل
.
شب‌ها همیشه بیدارم
درخت‌های عدیده
در باغهای ندیده می‌کارم
.
فریادم از همه رد می‌شُد
.
بخوابم و خواب ببینم در خانه کبوتری خوابم برده
.
پس در این بیت
از تو یاد می کنم
یعنی که بادبان جنون را
لبالب از باد می کنم.
.
[غزل‌های موسا]

بگو در آخرِ کار
چگونه این‌همه رنج را شماره می‌کنند
.
پیشانیِ شکسته‌ای او را ببوس
.
نزدیکتر بیا
که پا در رکاب کنم
.
و هر روز
از طلوع زجر
تا غروب روح
به پا می‌کنم بارانی -توفانِ نوح
.
پس نمی دانی از چه بگویی
چون پرنده نیز به جانب تو پر نمی‌زند
.
من غم باد می‌خورم مدام
یا غمِ باد می‌خورد مرا؟
.
[نامه‌های موسا]

می‌نویسم
اگر چند این نامه
میانِ شهرهای کم‌شعورِ جهان
بچرخد ُ هیچ کس
به منزلی فرود نیاوردش
.
[فَصل‌های موسا]

این که فصل نیست
اندام سکته‌کرده‌ی زمانست
که از زبانِ منظره‌ای خالی
با اینهمه دشواری
تقریر می‌شود
.
این فصل که نیست
وقفه بی‌وقفه‌ی جان است
که جهان را مهمان کرده‌است
.