Nooit meer zaterdag

by Michel Boerebach, Rob Pietersen

Oud-voetballer Michel Boerebach vertelt over zijn leven na het verlies van zijn twee zoontjes die op 22 juli 2003 bij een auto-ongeluk om het leven kwamen.

Genres: Nonfiction

222 pages, Hardcover

First published January 1, 2005

Reviews

[Miranda · Rating 5 out of 5]

Oké geen hoogstaand schrijver maar wow wat komt dit verhaal binnen. Indrukwekkend. in 1 dag uitgelezen

[Lisa · Rating 2 out of 5]

"Hij is 39 jaar en weet dat het nooit meer leuk wordt.
Hij zal nooit meer écht lachen. Echt nooit meer.

Gisteren heeft-ie zijn zoontjes weggebracht. Voor het laatst. Definitief."

Ik kan het niet over m'n hart verkrijgen om dit boek één ster te geven, maar het scheelt niet veel. De schrijfstijl is om te huilen. Wat het boek redt is dat het a) waargebeurd is en b) de schrijfstijl vanaf zo'n 60% iets beter wordt.

Dit is het waargebeurde verhaal van een ex-profvoetballer die zijn twee zoontjes verliest door een verkeersongeluk. Een hartverscheurende gebeurtenis. Echter is de eerste helft van het boek zo rommelig en worden er te pas en te onpas mensen geciteerd dat ik niet echt in het verhaal kon komen.

Alleen het hoofdstuk over het overmatig alcoholgebruik van Boerebach na de dood van zijn zoontjes kon het boek nog enigszins redden.

2 sterren.

[Tamara Van dishoeck · Rating 2 out of 5]

ik heb absoluut niks met voetbal en vond het stuk dat hij vertelde over zijn eigen leven ook minder. maar ik kan niet bevatten hoe erg het is om je kinderen te verliezen vooral op zo'n jonge leeftijd. de schrijfstijl is wat minder maar het verhaal was soms erg ontroerend vooral omdat het waargebeurd is. het lijkt me het ergste wat een mens kan overkomen om zijn kinderen te begraven.

[Helga Beuckelaers · Rating 2 out of 5]

Ondanks het voetbalsausje waarmee het boek overgoten is (logisch want de auteur was een profvoetballer in Nederland) komt het verdriet en het zoeken naar een evenwicht na de dood van beide zonen van de schrijver heel sterk naar voren.
Een persoonlijke getuigenis, vol liefde

citaat: "wie zal de zin doorgronden van leegte?" (p101)

[Cynthia · Rating 4 out of 5]

In 2003 verliest de voetballer Michel Boerebach zijn twee zoontjes door een auto-ongeluk. Zijn ex-vrouw raakt hierbij zwaargewond.
Je leest in dit verhaal hoe Michel Boerebach na het ongeluk met dit grote verlies omgaat. Het is een erg aangrijpend verhaal en een mooi eerbetoon aan zijn twee zoontjes.

[Renate · Rating 3 out of 5]

2.5 ⭐️
Het enige aan dit boek wat me raakte was de titel. Door de schrijfstijl voelde ik me op geen enkel moment emotioneel betrokken bij het verhaal.

[Kim · Rating 2 out of 5]

Aangrijpend verhaal, immens verdriet en de vraag hoe je leven weer op te pakken na verlies 2 kinderen. Herhalingen en van de hak op de tak.

[Patricia · Rating 1 out of 5]

Absoluut een aangrijpend verhaal waardoor ik het ook wel heb uitgelezen. Het is waarschijnlijk recht uit zijn hart geschreven. Maar de schrijfstijl is niet zo best.

[Monique · Rating 4 out of 5]

Als kind hield ik al van voetbal. Mede omdat mijjn vader steevast op zondagavond Studio Sport wilde kijken en mijn zus en ik zo gedwongen werden mee te kijken (wat wij overigens helemaal niet erg vonden). Met als gevolg dat we allebei voetbalfan geworden zijn. Als we voetbal speelden op het pleintje achter ons huis, wilde ik altijd Boerebach zijn, omdat Hugo Walker die naam altijd zo mooi kon zeggen. Boerebach met zijn woeste, blonde haren stond voor mij als een van de symbolen van mijn onbezorgde jeugd. Tot die vreselijke dag in juli 2003... de dag waarop Boerebach zijn zoontjes Lesley en Sven verloor door een auto-ongeluk en zijn wereld totaal instortte en met die van hem ook een beetje die van mij.

Drie jaar later las ik zijn prachtige boek 'Nooit meer zaterdag'. Een eerbetoon aan zijn twee zoontjes met wie hij iedere zaterdag naar het voetbal ging kijken. Jochies die nu op het veld hadden moeten staan als opvolger van hun vader, maar door toedoen van een man met haast het leven verloren. 'Nooit meer zaterdag' is een pijnlijk boek geworden, maar wonderschoon en eerlijk geschreven.

[Sacha Kay · Rating 1 out of 5]

Het is dat ik verplicht ben om één ster te geven (or so it seems)...

Wat een slecht boek. Een horror is er niets bij. Het is geen pretje om een "Panorama artikel" uitgesmeerd over meer dan 100 bladzijden te lezen.

Daarnaast ook nog eens proberen "om te gaan" met de heer Michel Boerebach.
Brrrrr! Wat een vreselijke man. Hoe erg zijn verlies ook is, sympathie heb ik niet voor hem op kunnen brengen. Jammer.