Olfi Obermeier ist vierzehn und das einzige männliche Mitglied seiner Familie. Außer ihm gibt's nur eine Oma, eine Großtante, zwei Tanten, eine Mutter und zwei große Schwestern. Kein Mann weit und breit, nicht mal zu den hohen Feiertagen. Aber so richtig bewußt wird Olfi das erst, als er während der Mathe-Stunde in einer Psycho-Zeitschrift liest, daß Kinder, die von Männern betreut und erzogen werden, einen wesentlich höheren Intelligenzquotienten aufweisen als Kinder, die ausschließlich von weiblichen Personen betreut und erzogen werden...
Verständlich, daß Olfi sich um die ihm zustehende Intelligenz betrogen fühlt und in eine Krise gerät. Wie er sie durchlebt und bewältigt - und dabei seine erste große Liebe trifft und eine andere weniger große loswird -, das läßt Christine Nöstlinger ihn selbst erzählen, unbekümmert, flapsig und mit viel Humor.
Christine Nöstlinger was an Austrian writer best known for children's books.
By her own admission, Nöstlinger was a wild and angry child. After finishing high school, she wanted to become an artist, and studied graphic arts at the Academy of Applied Arts in Vienna. She worked as a graphic artist for a few years, before marrying a journalist, Ernst Nöstlinger, with whom she had two daughters.
The majority of Nöstlinger's production is literature for children and for young people, and she also writes for television, radio and newspapers. She centres on the needs of children in her work, with an anti-authoritarian bent. She does not shy away from tackling difficult subjects like racism, discrimination and self-isolation.
Her first book was Die feuerrote Friederike, published in 1970, which she illustrated herself. The book was published in English in 1975 as Fiery Frederica.
Awards and recognition:
Deutscher Jugendliteraturpreis (German Youth Literature Prize) 1973, 1988 Friedrich Bödecker Prize 1972 Kinder- und Jugendbuchpreis der Stadt Wien (Viennese Youth Literature Prize) (five-time winner) Österreichischer Staatspreis für Kinder- und Jugendliteratur (Austrian Youth Literature Prize) 1974, 1979 Hans Christian Andersen Award 1984 Tolereis des österreichischen Buchhandels für Toleranz in Denken und Handeln 1998 Zürcher Kinderbuchpreis "La vache qui lit" (Zurich Youth Literature Prize) 1990 Erster Preis der Stiftung Buchkunst 1993 The inaugural Marsh Award for Children's Literature in Translation for Der Hund kommt! (English: A Dog's Life, translated by Anthea Bell) 1996 Wildweibchenpreis 2002 Astrid Lindgren Memorial Award 2003
Re-Read für einen Podcast. Zur Teenie-Zeit habe ich dieses Buch unzählige Male verschlungen (zumeist parallel zu einem Nutella-Brot am Frühstückstisch vor der Schule – und das sieht man). In meiner Erinnerung ist es mein Lieblingsbuch gewesen. Während ich mit heutigem Lese-Blick natürlich so manches "naja" oder gar "aber"ansetzen kann, ist es immer noch wunderbar zu lesen und war für das Teenie-Ich nicht weniger als (wort)wegweisend.
Auch im Re-Read aufgefallen: Nöstlingers Style, ein Buch zu beenden. Kein Kitsch. Happy Ending als "Schritte getan, aber andere kommen noch", sozusagen Plot in Progress nach der letzten Zeile. Auch das hat mir viel für meine spätere Lektüre mitgegeben. (Die Liebe zu Alliterationen habb ich mir wohl spätestens mit Olfi Obermeier eingetreten :) )
Я считаю, совершенно не стыдно в 27 лет любить книжки, герои которых младше тебя в два раза. Литература для детей и юношества, если она качественная, вообще тем и хороша, что можно к ней приобщаться (или возвращаться) в любом возрасте, и тебе всё равно будет нравиться. Начитавшись чужих рецензий, от "Истории одной семейки" (впрочем, оригинальное название - "Ольфи Обермайер и Эдип" - подходит этой книге гораздо лучше, но я вообще много могу сказать о том, как локализуют названия наши переводчики) я, возможно, ожидала не того, что в итоге получила, но всё равно осталась очень довольна. Главный герой, Вольфганг, безусловно, эгоист, и за это получает свою порцию негатива от читателей. Но, на минутку, покажите мне хотя бы одного 14-летнего подростка, который бы не был эгоистом, и, если уж на то пошло, максималистом? Я бы с удовольствием полюбовалась на этот редкий вид. Если брать среднюю температуру по больнице, Ольфи как раз нормальный мальчик, и, более того, даже удивительно, как он умудрился не стать человеком-тряпкой, живя в большой семье среди впечатляющего количества довольно авторитарных женщин. Ольфи, доложу я вам, ещё превосходно держится. И потом, будь он уж совсем махровым эгоистом, стал бы он помогать Йоши? Думается, вряд ли. Ну и в целом этот парень, конечно, не идеал, но безусловно забавен - это тот случай, когда повествование от первого лица - идеальный вариант, и он очень удался. Остальные персонажи, однако, прописаны как-то не особенно тщательно - кто-то вообще намечен отдельными штрихами, кто-то чуть подробнее, но всё равно недостаточно, чтобы хорошо его/её понять (та же Йоши, хотя она вроде как одна из главных героинь, а прописана как-то слабовато. Одно ясно, что с логикой у неё какая-то беда, но тут, видимо, в ход идёт аргумент "она же девочка", угу). Кое-кто из них вообще больше на декорацию тянет, но тут почему-то даже придираться не хочется. Из второстепенных персонажей меня откровенно порадовали, пожалуй, Йоханнес (колоритный тип, что тут сказать) и Фея (похоже, единственная адекватная женщина в семье Ольфи). И ещё немного удивительным показалось то, что австрийские школьники середины 1980-х, по сути, ничем не отличаются от нынешних европейских школьников - у них и проблемы те же, и развлечения, а ведь, казалось бы, 30 лет прошло. Отдельный плюс за концовку, которая, в отличие от достаточно характерного для детских книг шаблона, не является переслащённым хэппи-эндом, а выглядит вполне себе жизненной, при этом с явной позитивной ноткой. Ощущения в итоге остаются очень приятные.
¿Qué tanto puede influenciar ser criado por un montón de mujeres? ¿Cómo se siente ser un varón en este entorno? Las "malas influencias". Escapar. Ser jóven. Eso es Olfi.
Moram napisati par redaka i o ovoj knjizi koju moj sin ima za lektiru (6.razred!)...a mama mora pročitati! Dakle,priča o djetetu koje traži nepoznatog roditelja nije ništa novo.Radnja romana događa se negdje 80-tih godina u Beču (sudeći po glazbenim hitovima koje dečko sluša).Zapanjilo me koliko su tamošnji cetrnaestogodisnjaci "napredniji" u uzimanju raznih poroka (cigarete,alkohol,lake droge...)a ponašanje je slicnije današnjoj mladeži...Iako bi opis ponašanja becke mladeži trebao ukazivati na negativnosti gore spomenutih poroka,ovdje se ta pisceva namjera nazire samo u tragovima. Rječnik kojima se mladi služe također je neprimjeren čitateljima mlađe dobi. Dakle,tko se to pametan sjetio uvrstiti ovo u lektiru?Moj dojam jest da knjiga nema neke jasne poruke i da je mnogo toga ostalo nedoreceno,isfrustrirano kao i glavni lik.
Ég las þessa bók fyrst þegar ég var svona 11-12 ára. Mér þótti hún frábær. Ég hef oft lesið hana en ekki nýlega. Ég sá þessa bók á mínu bókasafni og fór að hugsa um hana. Ég greip hana síðan eitt kvöldið og var farinn að hlæja á fyrstu síðunum. Ég gat ekki annað en klárað hana. Bókin er hreint út sagt dásamlegt og ég ætla að sjá hvort hún nái mögulega til unglinga dagsins í dag. En allar þessar reykingar, drykkja og hassneysla líta kannski ævintýralega út í þeirra augum.