Ποιος δεν έχει βαρεθεί να ακούει ότι "η αδρεναλίνη" είναι πάντα "στα ύψη", ότι "το θερμόμετρο" πάντα "χτυπά κόκκινο", ότι "το σενάριο" είναι πάντα "εφιαλτικό", ότι "η επέμβαση" γίνεται πάντα "χωρίς αναισθητικό", ότι "η επίθεση που εξαπέλυσε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης" είναι πάντα "σφοδρή" και ότι "η καταστροφή" είναι πάντα "βιβλική";
Στο Μικρό Ερμηνευτικό Λεξικό της Ξύλινης Γλώσσας ο Αριστείδης Ρωμανός προσπαθεί να μαζέψει εκφράσεις -και σπανιότερα μεμονωμένες λέξεις ή χρήσεις της γλώσσας μας- που χαρακτηρίζουν τον "ξύλινο λόγο": κοινότοπες, άκριτες, ασαφείς, διφορούμενες, περιττές κ.ο.κ. Ο Ρωμανός έχει διευρύνει -"αυθαιρέτως", λέει- το περιεχόμενο της ξύλινης γλώσσας για να συμπεριλάβει *και* τον περιττό λόγο αλλά *και* τον ασύντακτο.
Τα λήμματα είναι μόνο 124, αλλά αρκούν για να πάρουμε μια καλή ιδέα. Ο τρόπος γραφής εμπνέει, το χιούμορ είναι καλοδεχούμενο -και εγκεφαλικό σε πολλά σημεία- και το τελικό αποτέλεσμα χρήσιμο: το λεξικούλι δεν περιορίζεται στην ψυχαγωγία, αλλά -για να χρησιμοποιήσω ένα από τα λήμματα- σε ψιλο-βάζει να σκεφτείς κιόλας.