What do you think?
Rate this book
Innsirkling #2
Innsirkling 2
The brilliant first novel in the Encircling Trilogy, a searing psychological portrait of a man by his friends
David has lost his memory. When a newspaper ad asks his friends and family to share their memories of him, three respond: Jon, his closest friend; Silje, his teenage girlfriend; and Arvid, his estranged stepfather. Their letters reveal David’s early life in the small town of Namsos, full of teenage rebellion, the uncertainties of first love, and intense experiments in art and music.
As the narrative circles ever closer to David, the letters interweave with scenes from the present day, and it becomes less and less clear what to believe. Jon’s and Silje’s adult lives have run aground on thwarted ambition and failed intimacy, and Arvid has had a lonely struggle with cancer. Each has suspect motives for writing, and soon a contradictory picture of David emerges. Whose remembrance of him is right? Or do they all hold some fragment of the truth?
Carl Frode Tiller’s masterful opening novel to the Encircling Trilogy won the European Prize for Literature, the English PEN Award, and the Hunger Prize. Encircling, with David as its brooding central enigma, confronts the relativity of memory in an audacious and daring novel that reveals the shape of a life and leaves us wanting more.
David has lost his memory. When a newspaper ad asks his friends and family to share their memories of him, three respond: Jon, his closest friend; Silje, his teenage girlfriend; and Arvid, his estranged stepfather. Their letters reveal David’s early life in the small town of Namsos, full of teenage rebellion, the uncertainties of first love, and intense experiments in art and music.
As the narrative circles ever closer to David, the letters interweave with scenes from the present day, and it becomes less and less clear what to believe. Jon’s and Silje’s adult lives have run aground on thwarted ambition and failed intimacy, and Arvid has had a lonely struggle with cancer. Each has suspect motives for writing, and soon a contradictory picture of David emerges. Whose remembrance of him is right? Or do they all hold some fragment of the truth?
Carl Frode Tiller’s masterful opening novel to the Encircling Trilogy won the European Prize for Literature, the English PEN Award, and the Hunger Prize. Encircling, with David as its brooding central enigma, confronts the relativity of memory in an audacious and daring novel that reveals the shape of a life and leaves us wanting more.
400 pages, Hardcover
First published January 1, 2010
34 people are currently reading
606 people want to read
About the author
Carl Frode Tiller
18 books225 followersCarl Frode Tiller is a author, historian and musician. His works are in Nynorsk (lit. "New Norwegian"), one of the two official Norwegian standard languages . Tiller debuted in 2001 with the novel Skråninga (Downward Slope), which was recognized as the best initial work of the year with the Tarjei Vesaas' Debute Prize . Downward Slope was nominated for the Brageprisen (the Brage Prize is a juried award). In November 2007 Tiller was awarded the Brageprisen for his novel Innsirkling (Encirclement). In the fall of 2007 Innsirkling received the Norwegian Critics Prize for Literature and was nominated for the premiere Scandinavian literature prize, the Nordic Council's Literature Prize .
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 66 reviews
March 23, 2022
Using the same structure as the first volume of the trilogy, Encircling 2: Origins has three narrators (actually four, as one narrator is reporting what another person has told him and adding his own commentary) relating what they know about David, a man apparently suffering from total amnesia.
The emphasis here, as the subtitle suggests, is on David’s early childhood and his family history, stretching back to his grandparents. (For a fuller discussion of the narrative structure, with letters written to David alternating with episodes from the narrators’ lives, see my review of the trilogy's first volume.) Let’s just say the plot thickens dramatically in this second volume, with many events in David’s life filled in and with many characters coming under gazes that dramatically complicate our understanding of them, particularly of David’s mother and stepfather. As with the first volume, Encircling 2: Origins concludes with a bombshell revelation (actually, two), making the turn to the third volume even more compelling and necessary.
This is masterful fiction—I’m totally hooked, totally geared up for Encircling 3: Aftermath.
The emphasis here, as the subtitle suggests, is on David’s early childhood and his family history, stretching back to his grandparents. (For a fuller discussion of the narrative structure, with letters written to David alternating with episodes from the narrators’ lives, see my review of the trilogy's first volume.) Let’s just say the plot thickens dramatically in this second volume, with many events in David’s life filled in and with many characters coming under gazes that dramatically complicate our understanding of them, particularly of David’s mother and stepfather. As with the first volume, Encircling 2: Origins concludes with a bombshell revelation (actually, two), making the turn to the third volume even more compelling and necessary.
This is masterful fiction—I’m totally hooked, totally geared up for Encircling 3: Aftermath.
February 14, 2022
These books are VERY good, and I cannot believe that Carl Frode Tiller keeps pulling out endings that leave me absolutely shocked. STOP READING THIS REVIEW AND GO READ THESE BOOKS!!
I really admire that Tiller keeps going big. As with the first Encircling, three different narrators write letters to David, who has lost his memory. Interspersed with the first-person letters are third-person sections that go into the letter writers' lives. Choosing these three narrators is highly ambitious, because Origins is all about going deeper into David's history and the narrators are hugely unlikeable. Tiller is talented enough to pull this off; .
I also loved going deeper into Otterøya. Each of the narrators is more intimately connected to David than it first appears, and if anything, this book is a convincing argument that we are all subject to our own fates, and that our origins do determine our destinies.
Some more spoiler-filled thoughts so I can become fully encircled (with the third in the trilogy):
I really admire that Tiller keeps going big. As with the first Encircling, three different narrators write letters to David, who has lost his memory. Interspersed with the first-person letters are third-person sections that go into the letter writers' lives. Choosing these three narrators is highly ambitious, because Origins is all about going deeper into David's history and the narrators are hugely unlikeable. Tiller is talented enough to pull this off; .
I also loved going deeper into Otterøya. Each of the narrators is more intimately connected to David than it first appears, and if anything, this book is a convincing argument that we are all subject to our own fates, and that our origins do determine our destinies.
Some more spoiler-filled thoughts so I can become fully encircled (with the third in the trilogy):
April 26, 2024
How is so much truly incredible literature coming out of a country of just 5 million people? What is in the water up there in Norway?
While this isn't exactly a new thing — Ibsen and Hamsun were Norwegian, after all — the past 10-15 years has seen an absolute explosion of Norwegian talent on the global literary scene. From Nobel Prize Winner Jon Fosse and auto-fiction pioneer Karl Ove Knausgård to Hanne Orstavik and Erlend Loe. It's not like Norway's absent from the popular fiction list either, as Jo Nesbo fans can tell you.
Carl Frode Tiller is the latest Norwegian author to gain popularity in the English-reading world, and his is an incredibly unique voice.
The first book in the Encircling trilogy introduced us to David, an amnesiac who places an ad in a local paper asking those who know him to contact him with details about his life and what sort of person he is. The first and second books are told entirely from the perspective of those who knew David, and the challenge comes from piecing together who David actually is, as we're viewing him essentially through a kaleidoscope of people and viewpoints.
This is serious literature, the type that makes you ask deep questions of yourself and what the mythology you've forged for yourself means about you and those around you.
We often turn to others to try to learn something about ourselves and what drives us. How do the people in our lives influence this picture we have of ourselves? What kind of a mirror are we holding up to ourselves?
Onto the final act!
While this isn't exactly a new thing — Ibsen and Hamsun were Norwegian, after all — the past 10-15 years has seen an absolute explosion of Norwegian talent on the global literary scene. From Nobel Prize Winner Jon Fosse and auto-fiction pioneer Karl Ove Knausgård to Hanne Orstavik and Erlend Loe. It's not like Norway's absent from the popular fiction list either, as Jo Nesbo fans can tell you.
Carl Frode Tiller is the latest Norwegian author to gain popularity in the English-reading world, and his is an incredibly unique voice.
The first book in the Encircling trilogy introduced us to David, an amnesiac who places an ad in a local paper asking those who know him to contact him with details about his life and what sort of person he is. The first and second books are told entirely from the perspective of those who knew David, and the challenge comes from piecing together who David actually is, as we're viewing him essentially through a kaleidoscope of people and viewpoints.
This is serious literature, the type that makes you ask deep questions of yourself and what the mythology you've forged for yourself means about you and those around you.
We often turn to others to try to learn something about ourselves and what drives us. How do the people in our lives influence this picture we have of ourselves? What kind of a mirror are we holding up to ourselves?
Onto the final act!
September 4, 2020
Denne var litt skumlere enn eneren syns jeg. Var så sykt lei mot slutten, men så endte den seff på en cliff hanger. Så nå er jeg i gang med bok 3 allerede
November 2, 2025
Andra delen i Carl Frode Tillers trilogi ”Inrigning” har samma upplägg som den första: tre personer ur Davids liv skriver brev till honom eftersom han har förlorat minnet, och parallellt med breven får vi följa personernas egna liv dagarna innan de sätter sig för att skriva.
Den här gången är det Davids barndom som ska ringas in och berättarna är två vänner från olika perioder under uppväxten samt en väninna till hans mamma (som, för att göra det hela lite annorlunda, behöver hjälp av en annan person för att skriva sitt brev då hon är gammal och har problem med synen). Som i första delen är alla tre brevskrivarna på något sätt också i kris, vilket kan bidra till att de väljer att skriva och även färga vad de fokuserar på.
Mycket i denna del kretsar kring klass och destruktiv manlighet, teman som också fanns där i första delen men inte lika framträdande. Det är mörkt och känns emellanåt norénskt i de trasiga familjerelationerna och de mer eller mindre mörka hemligheter som sipprar fram.
Som i första delen tycker jag att formen och även vissa upprepningar personerna emellan ställer frågor som jag ser fram emot att få förklaringen till i den sista delen. Hur mycket av berättelsen är egentligen berättarnas, och hur mycket är Davids? Liksom i den förra boken kommer det avslöjanden på slutet som gör att väntan på nästa del kommer att bli plågsam.
Är boken lika bra som första delen då? Nästan. Det finns vissa partier här som jag kanske tycker är lite mindre intressanta, och vissa delar som är lite sämre gestaltade. Men det handlar främst om att första delen var så fantastisk och att den här i jämförelse drar det något kortare strået. I slutändan tror jag ändå att det kommer att vara som en helhet trilogin behöver bedömas, och det låter sig inte göras än (åtminstone inte på svenska).
Den här gången är det Davids barndom som ska ringas in och berättarna är två vänner från olika perioder under uppväxten samt en väninna till hans mamma (som, för att göra det hela lite annorlunda, behöver hjälp av en annan person för att skriva sitt brev då hon är gammal och har problem med synen). Som i första delen är alla tre brevskrivarna på något sätt också i kris, vilket kan bidra till att de väljer att skriva och även färga vad de fokuserar på.
Mycket i denna del kretsar kring klass och destruktiv manlighet, teman som också fanns där i första delen men inte lika framträdande. Det är mörkt och känns emellanåt norénskt i de trasiga familjerelationerna och de mer eller mindre mörka hemligheter som sipprar fram.
Som i första delen tycker jag att formen och även vissa upprepningar personerna emellan ställer frågor som jag ser fram emot att få förklaringen till i den sista delen. Hur mycket av berättelsen är egentligen berättarnas, och hur mycket är Davids? Liksom i den förra boken kommer det avslöjanden på slutet som gör att väntan på nästa del kommer att bli plågsam.
Är boken lika bra som första delen då? Nästan. Det finns vissa partier här som jag kanske tycker är lite mindre intressanta, och vissa delar som är lite sämre gestaltade. Men det handlar främst om att första delen var så fantastisk och att den här i jämförelse drar det något kortare strået. I slutändan tror jag ändå att det kommer att vara som en helhet trilogin behöver bedömas, och det låter sig inte göras än (åtminstone inte på svenska).
June 22, 2025
Wow, absolut målløs! Kan faktisk ikke anbefale denne serie nok, begynder på den næste med det samme!!!
November 10, 2025
Et destillat af mellemmenneskelig lidelse
Indkredsning II er om muligt endnu mere forfærdelig at læse sig i gennem end det første bind. Det er et langt skænderi, der dissekerer alle de væsentligste relationer i et menneskeliv.
Jeg har aldrig læst noget mere ondsindet indsigtsfuldt om far/søn-forholdet, om mor/søn-forholdet, om mor/datter-forholdet, om bedstemor/barnebarn-forholdet, om mand-kvinde/forholdet, om mor/svigerdatter-forholdet, om-stærk-partner-redder-svag-partner-forholdet. Det er fuldstændig overrumplende, hvordan Tiller klemmer det hele meningsfuldt ind i enkelt bog.
Det er brændende nødvendigt for mig at læse bind 3 nu, men jeg er fuldstændig udmattet følelsesmæssigt efter den her. Jeg bliver nødt til at restituere først.
Indkredsning II er om muligt endnu mere forfærdelig at læse sig i gennem end det første bind. Det er et langt skænderi, der dissekerer alle de væsentligste relationer i et menneskeliv.
Jeg har aldrig læst noget mere ondsindet indsigtsfuldt om far/søn-forholdet, om mor/søn-forholdet, om mor/datter-forholdet, om bedstemor/barnebarn-forholdet, om mand-kvinde/forholdet, om mor/svigerdatter-forholdet, om-stærk-partner-redder-svag-partner-forholdet. Det er fuldstændig overrumplende, hvordan Tiller klemmer det hele meningsfuldt ind i enkelt bog.
Det er brændende nødvendigt for mig at læse bind 3 nu, men jeg er fuldstændig udmattet følelsesmæssigt efter den her. Jeg bliver nødt til at restituere først.
March 2, 2025
Burde helt sikkert lest nummer 1 før eg begynte på (den frittstående) oppfølgaren, men sånn er det. Fascinerende og interessant lesing, minner litt om Team Tuva (denne kom vel først, men eg leste den andre først), og eg liker det. Interessant kor mykje ein får vite om menneske når dei skriv «om/til» nokon andre.
Sjukt irriterende at brevseksjonene var i kursiv tho. Skjønner kvifor, men e slitsomt å lese fleire sider i kursiv.
Sjukt irriterende at brevseksjonene var i kursiv tho. Skjønner kvifor, men e slitsomt å lese fleire sider i kursiv.
July 16, 2017
In the two books (published so far in English) six separate characters recount their recollections of David at various ages. Encircling 2 features Ole, Tom Roger and Paula.
Carl Frode Tiller gradually adds additional layers to the readers knowledge and opinion of David masterfully.
Encircling 2 is more powerful than Encircling, and I wonder whether this is because my awareness of this Norwegian community had been primed by the first part of the trilogy.
Each narrator writes about David, while in alternating chapters we learn about the narrator him/herself in real time.
The accounts told feature some of the same characters (Berit, Erik and Arvid- David's immediate family, for example) and it quickly becomes apparent that interpretations of events vary wildly. Narrators are very obviously blinkered or deliberately unreliable.
It's a fascinating way to describe a community and the characters in it.
In Encircling 2 the account of Tom Roger is especially gripping.
Norwegian life (and this is set in small town Norway- Otteroya, Vemundvik, Namsos) is far removed from any image of quiet domestic simplicity. Systematic law breaking, family dysfunction,drug abuse, even murder, and a generally feral outlook prevail. The writing (and translation) on such sordid subject matter is powerful.
As Tom Roger says
"I come from a family of drunks, benefit scroungers and petty criminals"(320)
I'm surprised that Encircling hasn't reached a wider audience.
As others are saying on the Goodreads review thread, I just hope the publishers get enough interest to push through the translation of part three.
Carl Frode Tiller gradually adds additional layers to the readers knowledge and opinion of David masterfully.
Encircling 2 is more powerful than Encircling, and I wonder whether this is because my awareness of this Norwegian community had been primed by the first part of the trilogy.
Each narrator writes about David, while in alternating chapters we learn about the narrator him/herself in real time.
The accounts told feature some of the same characters (Berit, Erik and Arvid- David's immediate family, for example) and it quickly becomes apparent that interpretations of events vary wildly. Narrators are very obviously blinkered or deliberately unreliable.
It's a fascinating way to describe a community and the characters in it.
In Encircling 2 the account of Tom Roger is especially gripping.
Norwegian life (and this is set in small town Norway- Otteroya, Vemundvik, Namsos) is far removed from any image of quiet domestic simplicity. Systematic law breaking, family dysfunction,drug abuse, even murder, and a generally feral outlook prevail. The writing (and translation) on such sordid subject matter is powerful.
As Tom Roger says
"I come from a family of drunks, benefit scroungers and petty criminals"(320)
I'm surprised that Encircling hasn't reached a wider audience.
As others are saying on the Goodreads review thread, I just hope the publishers get enough interest to push through the translation of part three.
August 6, 2016
Carl Frode Tiller is one of my favourite Norwegian authors. The way he creates and depicts characters is captivating. There are many tragic human lives with Tiller. Alcohol, failure, mental disorders, violence, crime, and gossip and jealousy in small communities are recurrent topics. However despite all this misery, humour is always present. Tiller’s writing is exquisite. Tiller uses Neo-Norwegian, not bokmål. And he is right as he perfectly masters the tone and poetry of the language.
In this novel, we meet three main characters both through everyday life and letters that record memories and reflections related to the childhood of David, a young amnesic man. The structure of the novel is fascinating. Of course, we discover David from different viewpoints based on the experiences and memories of three different characters. In addition, we also discover these three characters from different viewpoints, an external one related to their acts and an internal one related to their reflections. These reflections do not solely relate to the past through David, but also to the present in the meeting with other people. I was wondering how Tiller would manage to conclude this astonishing drama without disappointing the reader. And Tiller manages perfectly to surprise us! An extraordinary and outstanding reading experience from start to end!
In this novel, we meet three main characters both through everyday life and letters that record memories and reflections related to the childhood of David, a young amnesic man. The structure of the novel is fascinating. Of course, we discover David from different viewpoints based on the experiences and memories of three different characters. In addition, we also discover these three characters from different viewpoints, an external one related to their acts and an internal one related to their reflections. These reflections do not solely relate to the past through David, but also to the present in the meeting with other people. I was wondering how Tiller would manage to conclude this astonishing drama without disappointing the reader. And Tiller manages perfectly to surprise us! An extraordinary and outstanding reading experience from start to end!
February 25, 2022
Tiller beskriver det sosiale spillet og den menneskelige psykologien på en veldig smart, overbevisende og gjenkjennelig måte, som mange andre forfattere bare kan drømme om. At det hele rammes inn av en solid historie, blir nærmest en bonus.
Det lugger ørlitegrann mot slutten, så burde muligens hatt 4 eller 4,5 stjerner, men jeg er raus i dag og klinker til med 5.
Det lugger ørlitegrann mot slutten, så burde muligens hatt 4 eller 4,5 stjerner, men jeg er raus i dag og klinker til med 5.
May 3, 2018
Really good. In the beginning, I wondered whether I should have waited for the final installment (plus I have a lot of books on my shelf), but Tiller's psychological portraits are so compelling and well-written. I eagerly anticipate the conclusion.
June 11, 2022
The series, of which this is the second out of three books, continues to be fascinating and well done. The translator, and probably the author (I know no Norwegian), drive the story along from sentence to sentence, often phrase to phrase. The storytelling never tangles up, and there is the excitement of moments of compelling suspense that. almost musically, kept me moving along.
In this book, two of the narrators/letter writers, are persons who knew David, the amnesiac, when David and they were children. The third was an adult at the time of David's birth and childhood and a friend of his mother, Berit. As in the first book, issues of reliability arise, but I think these issues are secondary as the book IMO deals ultimately with what a true story is. Hence, the book's interest derives from how we explore the lives of others and indirectly our own lives. In this respect, the depths of what I will call "gossip culture" are plumbed. It may be that gossip or even our own stance towards the world requires opinion and conclusion all in the service of cohesiveness. The reason: Without an organizing principle, life is a series of events, and we are not able, it seems, to accept merely splashing in this river.
Once again, the details, the liveliness of the narrators/letter writers is magnificently done. One is amazed at Ole's constant psychologizing to give another person justifiable motivations until our conclusions collapse disastrously. As for Tom Roger, the author creates a person who is attractive, sensitive, amoral, and a wife beater. This alone is quite a combination for a character of high vigor and a vulnerability that leads him nowhere. As for Paula, we deal with an amazing person with an interior of darkness or emptiness. She is a rolling stone and seeks rest in all the wrong ways.
I will go on to read the third book because I want to see how Mr. Tiller winds up this project.
In this book, two of the narrators/letter writers, are persons who knew David, the amnesiac, when David and they were children. The third was an adult at the time of David's birth and childhood and a friend of his mother, Berit. As in the first book, issues of reliability arise, but I think these issues are secondary as the book IMO deals ultimately with what a true story is. Hence, the book's interest derives from how we explore the lives of others and indirectly our own lives. In this respect, the depths of what I will call "gossip culture" are plumbed. It may be that gossip or even our own stance towards the world requires opinion and conclusion all in the service of cohesiveness. The reason: Without an organizing principle, life is a series of events, and we are not able, it seems, to accept merely splashing in this river.
Once again, the details, the liveliness of the narrators/letter writers is magnificently done. One is amazed at Ole's constant psychologizing to give another person justifiable motivations until our conclusions collapse disastrously. As for Tom Roger, the author creates a person who is attractive, sensitive, amoral, and a wife beater. This alone is quite a combination for a character of high vigor and a vulnerability that leads him nowhere. As for Paula, we deal with an amazing person with an interior of darkness or emptiness. She is a rolling stone and seeks rest in all the wrong ways.
I will go on to read the third book because I want to see how Mr. Tiller winds up this project.
November 26, 2025
Beste toonbeeld van perspectivisme dat ik ken, twijfel tussen 4 of 5 sterren. Het is wel echt too much, je snapt wel dat die David een lunatic is als je djt allemaal hoort, ongeloofwaardig. Ook ongeloofwaardig hoe emotioneel intelligent alle personen situaties beschrijven versus hoe ze handelen. Maar de sociale situaties zijn zo sterk dat ze totaal invoelbaar zijn en onder je huid gaan zitten, fenomenaal
July 4, 2025
4,5⭐️
Mannen, myten, legenden. Carl Frode Tiller altså, for en mann du er. Elsker utvidelsen av karaktergalleriet og bakhistoriene. Universet fra førsteboka blir enda mer komplisert og innviklet. Flere spørsmål står ubesvarte og gir rom for tolkning. Skrivestilen skifter mellom et muntlig preg og rene brevformat. Bonus at alt er skrevet på nynorsk. Love it
Mannen, myten, legenden. Carl Frode Tiller altså, for en mann du er. Elsker utvidelsen av karaktergalleriet og bakhistoriene. Universet fra førsteboka blir enda mer komplisert og innviklet. Flere spørsmål står ubesvarte og gir rom for tolkning. Skrivestilen skifter mellom et muntlig preg og rene brevformat. Bonus at alt er skrevet på nynorsk. Love it
December 15, 2025
synd bara att jag inte riktigt minns den förra delen.
January 1, 2026
Næ fanga meg ikke no særli. Kan ha noe med at jeg leste fen på skolen, men likte den ikke ass
August 21, 2024
De trilogie "Omcirkeling", van de Noor Carl Frode Tiller (1970), heeft diverse prijzen gewonnen en is in meerdere talen bejubeld. Dat leek mij op basis van "Omcirkeling I" helemaal terecht: toen ik dat uit had was ik flabbergasted, en MOEST ik meteen "Omcirkeling II" gaan verslinden. Maar ja, nu ik dat gedaan heb MOET ik meteen verder met "Omcirkeling III". Want deel II is zelfs nog enerverender en verbluffender dan deel I al was, en schudt alle aarzelende en ambigue conclusies die ik na deel I meende te mogen trekken weer volkomen door elkaar. Iets in mij vermoedt bovendien dat deel III dat opnieuw zal gaan doen. Al snap ik totaal niet hoe die Tiller dat voor elkaar zou moeten krijgen.
Net als in deel I vertellen drie verschillende personages ons hun adembenemend intense levensverhaal, en wisselen zij dat af met brieven aan hun vroegere vriend David die zijn geheugen en identiteit kwijt is. De hoop is dat David deze nijpende lacunes in zijn hoofd door middel van die brieven weer zal kunnen herstellen. In die brieven, gedateerd na de levensverhalen die zij ons eerder vertelden, halen de drie personages herinneringen op aan wie en wat David was, en onderzoeken zij via die herinneringen vooral ook wie zij zelf waren. En soms ook hoe zij zelf zijn geworden wie zij zijn geworden. Zonder tot conclusies te komen: hun levens zijn van onbegrijpelijke crises en onverklaarbare onderstromen doordesemd, zij hebben alle greep verloren op wie zij zijn en wat zij doen, ze begrijpen ook zelf helemaal niks meer van de destructieve gedragspatronen waarin ze gevangen zitten, en ze zijn over dat alles tot in hun haarvaten gefrustreerd.
In hun levensverhalen schreeuwen zij hun wanhoop daarover op soms werkelijk ijzingwekkende wijze uit. In hun brieven aan David doen zij dat veel minder: wel hebben zij het daarin vaak meer over zichzelf dan over David, wat je als lezer gezien al hun getourmenteerde kwellingen ook meteen snapt. Maar het effect is wel dat de brieven vaak heel anders van toon en inhoud zijn dan de levensverhalen, zodat de brieven en levensverhalen elkaars niet geringe raadselachtigheid nog verder vergroten. Bovendien hebben de personages wel heel uiteenlopende referentiekaders, en dus heel verschillende beelden van wie David is en was. En de personages in "Omcirkeling II" belichten in hun brieven heel andere zaken -of dezelfde zaken heel anders- dan de personages in "Omcirkeling I". Omdat zij zelf heel anders waren en zijn, en omdat David voor hen een totaal ander iemand was en is. Een nog veel gekwelder iemand, zo lijkt het, die veel explicietere affiniteit lijkt te hebben met de gefrustreerde zelfkant van de Noorse samenleving, en die ook nadrukkelijker geleden schijnt te hebben onder de onbekendheid van zijn vader en zijn herkomst.
Mijn beeld van David is na "Omcirkeling II" in elk geval nog veel gefragmenteerder en meerduidiger geworden dan dat het direct na "Omcirkeling I" al was. Wat ook geldt voor mijn beeld van allerlei personages die in Omcirkeling I een belangrijke rol leken te hebben gehad in Davids jeugd. Want sommigen van hen worden in Omcirkeling II niet eens genoemd: in hun eigen brieven hebben zij een hoofdrol, in brieven van anderen hebben ze niet eens een bijrol. Zelfs geen figurantenrol. En op degenen die wel worden genoemd wordt vaak een wel heel verrassend en verwarrend nieuw licht geworpen. Op henzelf, en op hun mogelijk medebepalende rol in het leven van David. Over Arvid, Davids stiefvader, konden we ons bijvoorbeeld al verbazen in "Omcirkeling I". Vooral ook over zijn eigen levensverhaal, waarin de inmiddels dodelijk zieke Arvid zijn domineesambt opgegeven heeft en zijn geloof heeft verloren, maar dit geloof uiteindelijk weer helemaal herwint. Op bijzonder ontroerende wijze, zelfs. Niettemin, bij dat verhaal, en de brieven die Arvid aan David schrijft, kun je tegelijk ook vermoeden dat hij zichzelf en anderen volkomen voor de gek houdt, en dat hij een enorme innerlijke chaos verdringt. Dat maakt zijn levensverhaal – en de worsteling daarin met het failliet en het onherroepelijk einde van zijn leven- extra ambigu en interessant. Maar in "Omcirkeling II" is er zelfs een personage dat Arvid beschrijft als een slangachtige gluiperd die zich aan vrouwen opdringt. We weten niet of dat waar is, want dit personage is een vrijgevochten zigeuner die alle vertegenwoordigers van burgerlijke en Christelijke conventies haat tot op het bot. Maar toch zorgt dit nieuwe perspectief ervoor dat het levensverhaal van Arvid nog dubbelzinniger wordt dan het in "Omcirkeling I" al was. En dat we nog minder goed begrijpen waarom Berit – Davids moeder- voor Arvid koos, en wat voor rol Arvid speelde in Davids leven.
In deel 1 van "Omcirkeling II"volgen wij Ole, die zijn fragiele evenwicht steeds bijna verliest, en uiteindelijk zelfs helemaal. Op even schrijnende als meeslepende wijze, trouwens. In zijn brieven aan David zoomt hij sterk in op de fantasiewereld waarin David en hij zich als jongetjes onderdompelden: een fantasiewereld vol indianen, Huskvikingen en moorddadige oorlogen met kwaadaardige vijanden. Een fantasiewereld die, volgens Ole, zo intens was dat hij ook de essentie was van hun prille jeugd. En ook een fantasiewereld die zich op verwarrende wijze met de werkelijkheid vermengt. Als Ole en David een vermoord en verkracht meisje vinden, reageren zij daarop namelijk in de taal en beeldentaal van hun fantasiewereld. Ze fantaseren namelijk bijna automatisch dat dit meisje – waarop Ole verliefd was, maar die zelf meer op David viel- door de gefantaseerde vijanden van hun verzonnen Indianenstam is omgebracht. Is hier sprake van een afweermechanisme? Een snel in de taal van de fantasie vertalen van iets wat te pijnlijk en vreselijk is om in realistische termen te vatten? Of was die fantasiewereld zelf al een manier om op eigen wijze vorm en inhoud te geven aan de macho- cultuur en inherente gewelddadigheid van de cultuur op het eiland Otteroya, waar David en Ole opgroeien? Is het misschien zelfs zo dat voor David de fantasiewereld door die gruwelijke moord en verkrachting zelfs verwerkelijkt wordt!? En werkelijker wordt dan de conventionele en alledaagse werkelijkheid? Ole weet het ook achteraf niet. Maar sowieso was deze fantasiewereld vol van troebele en ongerijmde onderstromen, en dat weet Ole dan weer wel.
Waarom was David juist daar zo sterk door gefascineerd? Dat weet Ole dan weer niet, al veronderstelt hij dat David zo ver ging in het weven van werelden vol verzinsels en leugens omdat hij radicaal en compromisloos zocht naar nieuwe werelden en mogelijke realiteiten die totaal anders zouden zijn dan de zo teleurstellende conventionele werkelijkheid. Hij zou gelijk kunnen hebben: ook Davids jeugdvriendin Silje, in "Omcirkeling I", opperde al dat David een compromisloze drang had en heeft om ten koste van alles en iedereen aan alle conventies te ontsnappen. En om zich radicaal te bevrijden van zijn beknellende dorpse milieu, zelfs als hij daar alles voor op het spel moet zetten. Davids radicale onderdompeling in deze zo troebele fantasiewereld zou daarbij kunnen passen. Tegelijk echter is er nog een andere mogelijkheid: Paula, een jarenlange vriendin van Davids moeder, weet ons in deel 3 van "Omcirkeling II" namelijk te vertellen dat David aan allerlei angststoornissen leed, vooral na een zelfmoordpoging van zijn moeder. En volgens haar probeerde David daarom in zijn spel te vluchten, in zijn uitgesponnen fantasiewereld te verdwijnen. Maar ja, misschien was die fantasiewereld ook wel zo inherent gewelddadig omdat hij door Davids angststoornissen werd gevoed? En wellicht was de moord en verkrachting van dat kleine meisje, precies door zijn ongerijmde gruwelijkheid, juist de ultieme verwerkelijking van die deels op angststoornissen gefundeerde fantasiewereld? En dus de angstwekkende bevestiging dat angststoornissen wel degelijk gefundeerd kunnen zijn in de werkelijkheid?
De raadselen worden in "Omcirkeling II" kortom steeds groter, gecompliceerder en interessanter. Dat wordt nog versterkt door de irrationele intensiteit die steeds harder door de verschillende levensverhalen giert. Dat gebeurt vooral in het levensverhaal van Tom Roger, een vrijgevochten zigeuner en een heetgebakerde vechtersbaas, die alle burgermansconventies en burgermanswetten haat, maar die – net als zijn vrienden, en volgens hem ook net als David- tevens vol zit met zelfverachting, wanhopig verdriet en volkomen redeloze en ongerichte woede. In zijn innerlijke monologen wordt bovendien op adembenemende wijze voelbaar gemaakt hoe hij totaal meegesleept wordt door volkomen met elkaar tegenstrijdige heftige affecten, die hij zelf geheel niet doorgrondt of beheerst. Hij begrijpt minder en minder van zichzelf, wij als lezer begrijpen minder en minder van hem, en worden tegelijk meer en meer meegesleept in zijn draaikolk van ondoorgrondelijke emoties. Die draaikolk wordt, net als in het verhaal van Ole trouwens, nog versterkt door het gedrag familieleden en geliefden. Want ook dat gedrag is volstrekt grillig en onvoorspelbaar, ook de emoties van familie en vrienden zijn volkomen veranderlijk en onbegrijpelijk. Zodat Ole en Tom Roger soms pagina’s lang vergeefs proberen te begrijpen wat hun familieleden en geliefden aan het doen zijn en waarom. En wat die familieleden en vrienden hen indirect en in code duidelijk willen maken, of juist willen verbergen. En ook hoe Ole en Tom Roger op alle cryptische gedragingen en uitingen moeten reageren. Hun reflecties op anderen en hun zelfreflecties zijn dan ook doorregen van onmacht, vicieuze cirkels, koortsachtige twijfels, vertwijfelde en soms ronduit paranoïde speculaties, en achtbanen van adembenemende stemmingswisselingen. Hun hoofden draaien dus maar door, en door, en door. Wat dan weer leidt tot nieuwe grilligheden in hun toch al zo kolkende gemoed. In de binnenwereld en buitenwereld van Ole en Tom Roger woekeren kortom chaos, moedwil, misverstand. Elk houvast verbrokkelt en verbrokkelt. En dat intensiveert nog de toch al intense, ruwe en ongepolijste emoties. Onbestemde onrust ontaardt in gillende angst, irritatie in redeloze woede, aarzeling in verlammende paniek. Temeer omdat Ole en vooral Tom Roger die emoties volkomen ongefilterd en ongecensureerd doorleven. Wat Carl Frode Tiller op adembenemend intense wijze voelbaar maakt.
Dat alles gebeurt ook, zij het op relaxtere wijze, in het verhaal van Paula, die niet voor niets zegt dat Berit en zij vooral met elkaar verbonden waren omdat ze allebei te kampen hadden met geheime afgronden in hun ziel. Haar verhaal werpt bovendien een wel heel verrassend nieuw en duister licht op het raadsel dat David voor zichzelf moet zijn, en op de motieven en innerlijke roerselen van zijn moeder Berit. Want die motieven en roerselen zijn wel heel heftig, schrijnend, stuitend, onverklaarbaar en ongerijmd. En moeilijk te duiden. Niet alleen door hun complexiteit, maar ook omdat ze ons worden verteld door Paula, een onbetrouwbare verteller die haar brief ook nog eens door een lang niet alles begrijpende tussenpersoon laat schrijven. En andere personages in "Omcirkeling I" en "Omcirkeling II" zeggen weer heel andere dingen over Berit en de relatie tot haar zoon. We krijgen over David en zijn moeder dus geen netjes afgehecht verhaal, maar juist een caleidoscoop van gefragmenteerde en onderling zeer verschillende brokstukken. Waar in deel III vast nog heel verrassende nieuwe brokstukken bij gaan komen. Zodat de caleidoscoop vast nog grilliger en verbrokkelder wordt. En precies dat fascineert en verlokt mij veel meer dan welk afgehecht verhaal dan ook.
Wie of wat is David, en waar komt hij vandaan? Is hij inderdaad evenzeer van alle wetten vrijgevochten als sommige van zijn jeugdvrienden, en even vol van innerlijke woede? Dompelde hij zich als kind inderdaad onder in fantasiewerelden vol chaotische en troebele onderstromen, die wellicht gevoed werden door agressie en regelrechte angst? Is dat, samen wellicht met zijn compromisloze aandrang om zich van alle knellende conventies te bevrijden, misschien de drijvende kracht achter zijn schrijverschap? Of zelfs van zijn ganse bestaan? Is hij trouwens echt zijn geheugen en zijn identiteit kwijt? Of is de oproep om hem brieven te schrijven een buitenissig romanproject van David, waarin alle conventies worden getart? Zo ja, is dat dan een smakeloze grap, een idiote provocatie, een verwerpelijke act? Of is dat romanproject juist een intense zoektocht naar zijn eigen onbekende bronnen en de lacunes in zijn eigen ik- beeld? En wie weet ook naar zijn onbekende biologische vader, en zijn zo paradoxaal- raadselachtige moeder? Die door haar duisterheid ook een grote onbekende is, en bovendien wellicht niet eens echt Davids moeder? Dat soort vragen bespoken mij na "Omcirkeling II". Ik ga dus meteen verder met "Omcirkeling III", hopend dat deze prangende vragen nog verder gaan worden verdiept.
Net als in deel I vertellen drie verschillende personages ons hun adembenemend intense levensverhaal, en wisselen zij dat af met brieven aan hun vroegere vriend David die zijn geheugen en identiteit kwijt is. De hoop is dat David deze nijpende lacunes in zijn hoofd door middel van die brieven weer zal kunnen herstellen. In die brieven, gedateerd na de levensverhalen die zij ons eerder vertelden, halen de drie personages herinneringen op aan wie en wat David was, en onderzoeken zij via die herinneringen vooral ook wie zij zelf waren. En soms ook hoe zij zelf zijn geworden wie zij zijn geworden. Zonder tot conclusies te komen: hun levens zijn van onbegrijpelijke crises en onverklaarbare onderstromen doordesemd, zij hebben alle greep verloren op wie zij zijn en wat zij doen, ze begrijpen ook zelf helemaal niks meer van de destructieve gedragspatronen waarin ze gevangen zitten, en ze zijn over dat alles tot in hun haarvaten gefrustreerd.
In hun levensverhalen schreeuwen zij hun wanhoop daarover op soms werkelijk ijzingwekkende wijze uit. In hun brieven aan David doen zij dat veel minder: wel hebben zij het daarin vaak meer over zichzelf dan over David, wat je als lezer gezien al hun getourmenteerde kwellingen ook meteen snapt. Maar het effect is wel dat de brieven vaak heel anders van toon en inhoud zijn dan de levensverhalen, zodat de brieven en levensverhalen elkaars niet geringe raadselachtigheid nog verder vergroten. Bovendien hebben de personages wel heel uiteenlopende referentiekaders, en dus heel verschillende beelden van wie David is en was. En de personages in "Omcirkeling II" belichten in hun brieven heel andere zaken -of dezelfde zaken heel anders- dan de personages in "Omcirkeling I". Omdat zij zelf heel anders waren en zijn, en omdat David voor hen een totaal ander iemand was en is. Een nog veel gekwelder iemand, zo lijkt het, die veel explicietere affiniteit lijkt te hebben met de gefrustreerde zelfkant van de Noorse samenleving, en die ook nadrukkelijker geleden schijnt te hebben onder de onbekendheid van zijn vader en zijn herkomst.
Mijn beeld van David is na "Omcirkeling II" in elk geval nog veel gefragmenteerder en meerduidiger geworden dan dat het direct na "Omcirkeling I" al was. Wat ook geldt voor mijn beeld van allerlei personages die in Omcirkeling I een belangrijke rol leken te hebben gehad in Davids jeugd. Want sommigen van hen worden in Omcirkeling II niet eens genoemd: in hun eigen brieven hebben zij een hoofdrol, in brieven van anderen hebben ze niet eens een bijrol. Zelfs geen figurantenrol. En op degenen die wel worden genoemd wordt vaak een wel heel verrassend en verwarrend nieuw licht geworpen. Op henzelf, en op hun mogelijk medebepalende rol in het leven van David. Over Arvid, Davids stiefvader, konden we ons bijvoorbeeld al verbazen in "Omcirkeling I". Vooral ook over zijn eigen levensverhaal, waarin de inmiddels dodelijk zieke Arvid zijn domineesambt opgegeven heeft en zijn geloof heeft verloren, maar dit geloof uiteindelijk weer helemaal herwint. Op bijzonder ontroerende wijze, zelfs. Niettemin, bij dat verhaal, en de brieven die Arvid aan David schrijft, kun je tegelijk ook vermoeden dat hij zichzelf en anderen volkomen voor de gek houdt, en dat hij een enorme innerlijke chaos verdringt. Dat maakt zijn levensverhaal – en de worsteling daarin met het failliet en het onherroepelijk einde van zijn leven- extra ambigu en interessant. Maar in "Omcirkeling II" is er zelfs een personage dat Arvid beschrijft als een slangachtige gluiperd die zich aan vrouwen opdringt. We weten niet of dat waar is, want dit personage is een vrijgevochten zigeuner die alle vertegenwoordigers van burgerlijke en Christelijke conventies haat tot op het bot. Maar toch zorgt dit nieuwe perspectief ervoor dat het levensverhaal van Arvid nog dubbelzinniger wordt dan het in "Omcirkeling I" al was. En dat we nog minder goed begrijpen waarom Berit – Davids moeder- voor Arvid koos, en wat voor rol Arvid speelde in Davids leven.
In deel 1 van "Omcirkeling II"volgen wij Ole, die zijn fragiele evenwicht steeds bijna verliest, en uiteindelijk zelfs helemaal. Op even schrijnende als meeslepende wijze, trouwens. In zijn brieven aan David zoomt hij sterk in op de fantasiewereld waarin David en hij zich als jongetjes onderdompelden: een fantasiewereld vol indianen, Huskvikingen en moorddadige oorlogen met kwaadaardige vijanden. Een fantasiewereld die, volgens Ole, zo intens was dat hij ook de essentie was van hun prille jeugd. En ook een fantasiewereld die zich op verwarrende wijze met de werkelijkheid vermengt. Als Ole en David een vermoord en verkracht meisje vinden, reageren zij daarop namelijk in de taal en beeldentaal van hun fantasiewereld. Ze fantaseren namelijk bijna automatisch dat dit meisje – waarop Ole verliefd was, maar die zelf meer op David viel- door de gefantaseerde vijanden van hun verzonnen Indianenstam is omgebracht. Is hier sprake van een afweermechanisme? Een snel in de taal van de fantasie vertalen van iets wat te pijnlijk en vreselijk is om in realistische termen te vatten? Of was die fantasiewereld zelf al een manier om op eigen wijze vorm en inhoud te geven aan de macho- cultuur en inherente gewelddadigheid van de cultuur op het eiland Otteroya, waar David en Ole opgroeien? Is het misschien zelfs zo dat voor David de fantasiewereld door die gruwelijke moord en verkrachting zelfs verwerkelijkt wordt!? En werkelijker wordt dan de conventionele en alledaagse werkelijkheid? Ole weet het ook achteraf niet. Maar sowieso was deze fantasiewereld vol van troebele en ongerijmde onderstromen, en dat weet Ole dan weer wel.
Waarom was David juist daar zo sterk door gefascineerd? Dat weet Ole dan weer niet, al veronderstelt hij dat David zo ver ging in het weven van werelden vol verzinsels en leugens omdat hij radicaal en compromisloos zocht naar nieuwe werelden en mogelijke realiteiten die totaal anders zouden zijn dan de zo teleurstellende conventionele werkelijkheid. Hij zou gelijk kunnen hebben: ook Davids jeugdvriendin Silje, in "Omcirkeling I", opperde al dat David een compromisloze drang had en heeft om ten koste van alles en iedereen aan alle conventies te ontsnappen. En om zich radicaal te bevrijden van zijn beknellende dorpse milieu, zelfs als hij daar alles voor op het spel moet zetten. Davids radicale onderdompeling in deze zo troebele fantasiewereld zou daarbij kunnen passen. Tegelijk echter is er nog een andere mogelijkheid: Paula, een jarenlange vriendin van Davids moeder, weet ons in deel 3 van "Omcirkeling II" namelijk te vertellen dat David aan allerlei angststoornissen leed, vooral na een zelfmoordpoging van zijn moeder. En volgens haar probeerde David daarom in zijn spel te vluchten, in zijn uitgesponnen fantasiewereld te verdwijnen. Maar ja, misschien was die fantasiewereld ook wel zo inherent gewelddadig omdat hij door Davids angststoornissen werd gevoed? En wellicht was de moord en verkrachting van dat kleine meisje, precies door zijn ongerijmde gruwelijkheid, juist de ultieme verwerkelijking van die deels op angststoornissen gefundeerde fantasiewereld? En dus de angstwekkende bevestiging dat angststoornissen wel degelijk gefundeerd kunnen zijn in de werkelijkheid?
De raadselen worden in "Omcirkeling II" kortom steeds groter, gecompliceerder en interessanter. Dat wordt nog versterkt door de irrationele intensiteit die steeds harder door de verschillende levensverhalen giert. Dat gebeurt vooral in het levensverhaal van Tom Roger, een vrijgevochten zigeuner en een heetgebakerde vechtersbaas, die alle burgermansconventies en burgermanswetten haat, maar die – net als zijn vrienden, en volgens hem ook net als David- tevens vol zit met zelfverachting, wanhopig verdriet en volkomen redeloze en ongerichte woede. In zijn innerlijke monologen wordt bovendien op adembenemende wijze voelbaar gemaakt hoe hij totaal meegesleept wordt door volkomen met elkaar tegenstrijdige heftige affecten, die hij zelf geheel niet doorgrondt of beheerst. Hij begrijpt minder en minder van zichzelf, wij als lezer begrijpen minder en minder van hem, en worden tegelijk meer en meer meegesleept in zijn draaikolk van ondoorgrondelijke emoties. Die draaikolk wordt, net als in het verhaal van Ole trouwens, nog versterkt door het gedrag familieleden en geliefden. Want ook dat gedrag is volstrekt grillig en onvoorspelbaar, ook de emoties van familie en vrienden zijn volkomen veranderlijk en onbegrijpelijk. Zodat Ole en Tom Roger soms pagina’s lang vergeefs proberen te begrijpen wat hun familieleden en geliefden aan het doen zijn en waarom. En wat die familieleden en vrienden hen indirect en in code duidelijk willen maken, of juist willen verbergen. En ook hoe Ole en Tom Roger op alle cryptische gedragingen en uitingen moeten reageren. Hun reflecties op anderen en hun zelfreflecties zijn dan ook doorregen van onmacht, vicieuze cirkels, koortsachtige twijfels, vertwijfelde en soms ronduit paranoïde speculaties, en achtbanen van adembenemende stemmingswisselingen. Hun hoofden draaien dus maar door, en door, en door. Wat dan weer leidt tot nieuwe grilligheden in hun toch al zo kolkende gemoed. In de binnenwereld en buitenwereld van Ole en Tom Roger woekeren kortom chaos, moedwil, misverstand. Elk houvast verbrokkelt en verbrokkelt. En dat intensiveert nog de toch al intense, ruwe en ongepolijste emoties. Onbestemde onrust ontaardt in gillende angst, irritatie in redeloze woede, aarzeling in verlammende paniek. Temeer omdat Ole en vooral Tom Roger die emoties volkomen ongefilterd en ongecensureerd doorleven. Wat Carl Frode Tiller op adembenemend intense wijze voelbaar maakt.
Dat alles gebeurt ook, zij het op relaxtere wijze, in het verhaal van Paula, die niet voor niets zegt dat Berit en zij vooral met elkaar verbonden waren omdat ze allebei te kampen hadden met geheime afgronden in hun ziel. Haar verhaal werpt bovendien een wel heel verrassend nieuw en duister licht op het raadsel dat David voor zichzelf moet zijn, en op de motieven en innerlijke roerselen van zijn moeder Berit. Want die motieven en roerselen zijn wel heel heftig, schrijnend, stuitend, onverklaarbaar en ongerijmd. En moeilijk te duiden. Niet alleen door hun complexiteit, maar ook omdat ze ons worden verteld door Paula, een onbetrouwbare verteller die haar brief ook nog eens door een lang niet alles begrijpende tussenpersoon laat schrijven. En andere personages in "Omcirkeling I" en "Omcirkeling II" zeggen weer heel andere dingen over Berit en de relatie tot haar zoon. We krijgen over David en zijn moeder dus geen netjes afgehecht verhaal, maar juist een caleidoscoop van gefragmenteerde en onderling zeer verschillende brokstukken. Waar in deel III vast nog heel verrassende nieuwe brokstukken bij gaan komen. Zodat de caleidoscoop vast nog grilliger en verbrokkelder wordt. En precies dat fascineert en verlokt mij veel meer dan welk afgehecht verhaal dan ook.
Wie of wat is David, en waar komt hij vandaan? Is hij inderdaad evenzeer van alle wetten vrijgevochten als sommige van zijn jeugdvrienden, en even vol van innerlijke woede? Dompelde hij zich als kind inderdaad onder in fantasiewerelden vol chaotische en troebele onderstromen, die wellicht gevoed werden door agressie en regelrechte angst? Is dat, samen wellicht met zijn compromisloze aandrang om zich van alle knellende conventies te bevrijden, misschien de drijvende kracht achter zijn schrijverschap? Of zelfs van zijn ganse bestaan? Is hij trouwens echt zijn geheugen en zijn identiteit kwijt? Of is de oproep om hem brieven te schrijven een buitenissig romanproject van David, waarin alle conventies worden getart? Zo ja, is dat dan een smakeloze grap, een idiote provocatie, een verwerpelijke act? Of is dat romanproject juist een intense zoektocht naar zijn eigen onbekende bronnen en de lacunes in zijn eigen ik- beeld? En wie weet ook naar zijn onbekende biologische vader, en zijn zo paradoxaal- raadselachtige moeder? Die door haar duisterheid ook een grote onbekende is, en bovendien wellicht niet eens echt Davids moeder? Dat soort vragen bespoken mij na "Omcirkeling II". Ik ga dus meteen verder met "Omcirkeling III", hopend dat deze prangende vragen nog verder gaan worden verdiept.
July 11, 2024
Very good book ending in an unexpected cliffhanger. Looking forward to finishing the last book in this trilogy.
April 27, 2023
If the word ‘ick’ was a book
March 4, 2022
If I thought I loved this trilogy before reading the second novel, little did I know how much this one would advance the very deconstruction of the memoir form it purports to respect. Like the prior ENCIRCLING, part two advances the letters sent to a man we have not met, David, so that he may regain his memory. Along the way, we learn much more about the characters of the letter writers than we do David, and we also learn much about growing up in Norway--especially gender and hierarchal roles. Tiller is a fascinating writer. The narrative inconsistencies are almost glorious, but rather than try to piece together who David actually is, readers just enjoy all time spent with this array of violent, interesting, uncanny narrators. Truly upends the memoir form in fascinating ways. A must read.
January 4, 2015
Jo mer jeg leser, jo mer fascinert blir jeg av hvordan mennesker kan oppleve situasjoner og personer så forskjellig fra hverandre. Tiller slår meg som en av de mest kreative forfatterne jeg noen gang har lest noe av, og måten han beskriver de følelsene mennesker har men ikke kan sette ord på er helt spesielt. Denne boken idylliserer ikke mennesket som så mange andre bøker gjør, men viser menneskets sanne natur og hvor komplekse og forferdelige vi kan være. Den gir innblikk i tankene til mennesker som samfunnet ser på som umoralske, og gir deg en sjansje til å forstå hvorfor folk er som de er.
Denne boken er så kreativ og spesiell at jeg ikke kan anbefale den nok.
Denne boken er så kreativ og spesiell at jeg ikke kan anbefale den nok.
April 7, 2020
Mye interessant tematikk rundt klasse, bakgrunn, machokultur, hvordan miljøet man kommer fra former den man er. Det kan kanskje høres kjedelig/kjent ut, men det er skrevet frem på en veldig elegant måte, ikke noe abc her.
Litt samme som med 1-eren: begynner å bli litt lei av å vite at en hver sosial interaksjon alltid vil lede til konflikt. Men som vanlig er det gjort så bra at det er lett å tilgi.
Skrivestilen er unik og veldig interessant, og frister meg til å fordype meg mer i Tillers forfatterskap
Litt samme som med 1-eren: begynner å bli litt lei av å vite at en hver sosial interaksjon alltid vil lede til konflikt. Men som vanlig er det gjort så bra at det er lett å tilgi.
Skrivestilen er unik og veldig interessant, og frister meg til å fordype meg mer i Tillers forfatterskap
August 3, 2021
Absolutely outstanding series. Book 3 is yet to be translated/released in the U.K. So there will be a wait. Do hope its brief as I can't wait to start it.
This is such a complex story, later after layer of Viewpoints. But not at all difficult or jarred in its language, a dream to read. I have never encountered anything quite like it.
There's a dynasty of characters all fully realised, not competing just beautifully interwoven.
I will be recommending to everyone I know.
This is such a complex story, later after layer of Viewpoints. But not at all difficult or jarred in its language, a dream to read. I have never encountered anything quite like it.
There's a dynasty of characters all fully realised, not competing just beautifully interwoven.
I will be recommending to everyone I know.
January 22, 2019
This was an absolute study in the unreliable narrator. Anyone who does with with the end game being a "twist" really doesn't understand the nuance of how it can be used. In this case, three are used to tell the story of an unknown correspondent who himself may have unreliable reasons for his quest. Can't wait to read the last one.
December 18, 2025
Tiller vet hur människor är, interagerar, projicerar, psykologiserar, förstår och missförstår. Det handlar om klass och kön och det handlar om landsbygd och småstadskomplex, men också jättemycket bara om hur folk håller på.
December 21, 2022
Indkredsning II fortsætter på samme måde som første bind: 3 personer fra Davids fortid skriver om sig selv og skriver brev til ham.
Den første er Ole, som var barndomsven med David, da han og moren Berit endnu boede på Otterøya hos morfaren Erik. Ole selv har overtaget slægtsgården og giftet sig med Helen. Hun har sin teenagesøn Jørgen med, og sammen har de fået lille Daniel. Ole kæmper for at drive slægtsgården, men han må sælge jord til hyttebyggeri og i stedet satse på havdambrug. Hans gamle forældre bor i aftægtsboligen på gården. Det er bestemt ikke idyl. Helen har smerter og voldsomme humørsvingninger, og Oles gamle mor anklager hende konstant for ikke at kunne tage var på sine børn og huset. Næsten hele vejen igennem havde jeg indtryk af, at Ole var rimeligt velfungerende i en sump af usagte hemmeligheder og spændinger, men at han kunne gennemskue de andres dårligdomme. Først til sidst i hans sidste beretning så jeg ham smuldre for øjnene af mig. Hans breve til David viser en lille dreng, der var dygtig til at lyve, opdigte lege og styre kammeraterne.
Den næste fortæller er Tom Roger, der også var barndomsven med David, blot i skoletiden i Namsos. Samtidig er Tom Roger far til Jørgen og altså Helens ekskæreste. Tom Roger fortæller fra en tilværelse i et småkriminelt miljø. Som barn levede han og hans mor hos bedstefaren, der havde en skrot- og genbrugsbutik, hvor der både blev lavet hjemmebrændt og handlet med hælervarer. Sammen med Bendik og siden også David begyndte han at stjæle knallerter og påhængsmotorer, som de videresolgte gennem bedstefaren og tjente store penge. Selv holdt Tom roger op, da Bendik og en voksen mand havde smuglet narko, og David kom i gymnasiet og lagde den slags bag sig. Tom Roger har arbejdet som mekaniker, fabrikarbejder og meget andet - og haft adskillige forhold. Nu er det den anorektiske Mona, de måske mest har brugt ham som en flugt fra sit eget dysfunktionelle hjem omend det var velstående. I brevene til David fortæller Tom Roger om, hvordan David klarede sig flot i skolen men faktisk foretrak at skjule de gode karakterer og give forældrene anledning itl bekymring.
Den sidste fortæller er gamle Paula, der bor på et plejehjem på Otterøya. Hun har kendt Davids mor ret godt, og faktisk arbejdede hun som sygehjælper på fødeafdelingen, da David blev født. Hun har været ret nær veninde med Berit og derfor fulgt med i Davids opvækst, hvor han havde angst og selektiv mutisme bl.a. Hun har selv en dysfunktionel familie, så forholdet til sønnen Odd Kåre er meget problematisk. Det er den pensionerede skoleinspektør, der hjælper hende med at skrive til David - og det hele tager en drejning eller to til sidst!
Jeg er stadig begejstret for bogen og ideen. Jeg synes godt nok, ham David er svær at indkredse, men man får da alle mulig beskrivelser af forskellige sider af ham, som afspeljer de virkelig kaotiske forhold, han har levet under. Jeg er spændt på bind III.
Den første er Ole, som var barndomsven med David, da han og moren Berit endnu boede på Otterøya hos morfaren Erik. Ole selv har overtaget slægtsgården og giftet sig med Helen. Hun har sin teenagesøn Jørgen med, og sammen har de fået lille Daniel. Ole kæmper for at drive slægtsgården, men han må sælge jord til hyttebyggeri og i stedet satse på havdambrug. Hans gamle forældre bor i aftægtsboligen på gården. Det er bestemt ikke idyl. Helen har smerter og voldsomme humørsvingninger, og Oles gamle mor anklager hende konstant for ikke at kunne tage var på sine børn og huset. Næsten hele vejen igennem havde jeg indtryk af, at Ole var rimeligt velfungerende i en sump af usagte hemmeligheder og spændinger, men at han kunne gennemskue de andres dårligdomme. Først til sidst i hans sidste beretning så jeg ham smuldre for øjnene af mig. Hans breve til David viser en lille dreng, der var dygtig til at lyve, opdigte lege og styre kammeraterne.
Den næste fortæller er Tom Roger, der også var barndomsven med David, blot i skoletiden i Namsos. Samtidig er Tom Roger far til Jørgen og altså Helens ekskæreste. Tom Roger fortæller fra en tilværelse i et småkriminelt miljø. Som barn levede han og hans mor hos bedstefaren, der havde en skrot- og genbrugsbutik, hvor der både blev lavet hjemmebrændt og handlet med hælervarer. Sammen med Bendik og siden også David begyndte han at stjæle knallerter og påhængsmotorer, som de videresolgte gennem bedstefaren og tjente store penge. Selv holdt Tom roger op, da Bendik og en voksen mand havde smuglet narko, og David kom i gymnasiet og lagde den slags bag sig. Tom Roger har arbejdet som mekaniker, fabrikarbejder og meget andet - og haft adskillige forhold. Nu er det den anorektiske Mona, de måske mest har brugt ham som en flugt fra sit eget dysfunktionelle hjem omend det var velstående. I brevene til David fortæller Tom Roger om, hvordan David klarede sig flot i skolen men faktisk foretrak at skjule de gode karakterer og give forældrene anledning itl bekymring.
Den sidste fortæller er gamle Paula, der bor på et plejehjem på Otterøya. Hun har kendt Davids mor ret godt, og faktisk arbejdede hun som sygehjælper på fødeafdelingen, da David blev født. Hun har været ret nær veninde med Berit og derfor fulgt med i Davids opvækst, hvor han havde angst og selektiv mutisme bl.a. Hun har selv en dysfunktionel familie, så forholdet til sønnen Odd Kåre er meget problematisk. Det er den pensionerede skoleinspektør, der hjælper hende med at skrive til David - og det hele tager en drejning eller to til sidst!
Jeg er stadig begejstret for bogen og ideen. Jeg synes godt nok, ham David er svær at indkredse, men man får da alle mulig beskrivelser af forskellige sider af ham, som afspeljer de virkelig kaotiske forhold, han har levet under. Jeg er spændt på bind III.
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 15, 2025
Inringningen del två är om möjligt ännu starkare än den första. Framför allt de två inledande berättelserna borrar sig djupare, både i David och i dem som försöker "ringa in honom".
Den första rösten tillhör Ole, Davids barndomsvän från uppväxten utanför centralorten Namsun. De leker indianer, rör sig i skogarna, delar en barndom där fantasi och lojalitet är de främsta förmågorna. Samtidigt får vi en inblick i Oles nutid, som håller på att krackelera. Hans fru mår dåligt och arbetar inte, relationen till föräldrarna, som bor i ett hus på undantag intill gården Ole tagit över, har förvandlats till ett lågintensivt krig. I Oles berättelse ligger barndomens enkelhet och vuxenlivets instängdhet sida vid sida.
I den andra "inringningen" är det Tom Roger som skriver. Han är Davids nära vän under de tidiga tonåren. Det är Namsun på 80-talet: mopedstölder, smuggelsprit, rastlöshet och en sorts rå kamratskap på gränsen till självförstörelse. Tom Roger skriver från ett liv som också befinner sig i obalans, och hans blick bakåt är lika mycket en uppgörelse med sig själv som med David. Vänskapen framstår som intensiv, men också farlig.
Mycket av Tillers styrka ligger i hur han låter dessa röster långsamt blotta sig själva, ofta utan att förstå det. Efter två böcker är Inringningen en favorit, och del två visar att detta är något mer än ett formmässigt experiment. Om den avslutande delen håller samma precisa och obarmhärtiga nivå är det här en trilogi som förtjänar de riktigt stora superlativen.
Den första rösten tillhör Ole, Davids barndomsvän från uppväxten utanför centralorten Namsun. De leker indianer, rör sig i skogarna, delar en barndom där fantasi och lojalitet är de främsta förmågorna. Samtidigt får vi en inblick i Oles nutid, som håller på att krackelera. Hans fru mår dåligt och arbetar inte, relationen till föräldrarna, som bor i ett hus på undantag intill gården Ole tagit över, har förvandlats till ett lågintensivt krig. I Oles berättelse ligger barndomens enkelhet och vuxenlivets instängdhet sida vid sida.
I den andra "inringningen" är det Tom Roger som skriver. Han är Davids nära vän under de tidiga tonåren. Det är Namsun på 80-talet: mopedstölder, smuggelsprit, rastlöshet och en sorts rå kamratskap på gränsen till självförstörelse. Tom Roger skriver från ett liv som också befinner sig i obalans, och hans blick bakåt är lika mycket en uppgörelse med sig själv som med David. Vänskapen framstår som intensiv, men också farlig.
Mycket av Tillers styrka ligger i hur han låter dessa röster långsamt blotta sig själva, ofta utan att förstå det. Efter två böcker är Inringningen en favorit, och del två visar att detta är något mer än ett formmässigt experiment. Om den avslutande delen håller samma precisa och obarmhärtiga nivå är det här en trilogi som förtjänar de riktigt stora superlativen.
March 9, 2022
David har mistet hukommelsen og indlagt på den lukket afdeling. I en avisannonce opfordres venner og bekendte til at skrive breve, der kan stimulere hans hukommelse, så han kan få styr på sin fortid.
Dette får barn- og ungdomsvennerne Jon, Ole og Tom Roger, stedfaren Arvid, ekskæresten Silje og Paula, der hjalp til under Davids fødsel og havde et venskab med hans mor til at sætte sig ned og skrive til David. Igennem disse breve, får man små stykker af Davids liv og deres egne ståsted i livet, alt i alt en mosaik af knuste drømme og mislykkede relationer.
–
Et genialt mesterværk. Intet mindre for denne psykologiske romanserie, der er blevet et hovedværk i nyere norsk litteratur.
Fuld af indsigtsrig menneskelig kundskab formår forfatteren Carl Frode Tiller, at skabe et værk med stemning og miljø for det levede liv, med blik for det skæve. Små bider fylder kapitlerne, der skifter mellem karaktererne og deres liv i fortid og nutid, på en måde, hvor man som læser selv må sætter historien sammen - Fabelagtigt!
Plottet er begavet, sproget flydende og rigt - Så velskrevet, og karaktererne troværdige. Det hele uden at blive “for litterært”, denne romanserie kan læses af alle og burde - Kæmpe anbefaling. Tredje og sidste bind udkommer til maj 2022 og jeg er i den grad klar.
Tankevækkende, fremragende og ikke mindst en litterær lækkerbisken.
-
-
-
Reklame - Anmeldereksemplar modtaget.
Dette får barn- og ungdomsvennerne Jon, Ole og Tom Roger, stedfaren Arvid, ekskæresten Silje og Paula, der hjalp til under Davids fødsel og havde et venskab med hans mor til at sætte sig ned og skrive til David. Igennem disse breve, får man små stykker af Davids liv og deres egne ståsted i livet, alt i alt en mosaik af knuste drømme og mislykkede relationer.
–
Et genialt mesterværk. Intet mindre for denne psykologiske romanserie, der er blevet et hovedværk i nyere norsk litteratur.
Fuld af indsigtsrig menneskelig kundskab formår forfatteren Carl Frode Tiller, at skabe et værk med stemning og miljø for det levede liv, med blik for det skæve. Små bider fylder kapitlerne, der skifter mellem karaktererne og deres liv i fortid og nutid, på en måde, hvor man som læser selv må sætter historien sammen - Fabelagtigt!
Plottet er begavet, sproget flydende og rigt - Så velskrevet, og karaktererne troværdige. Det hele uden at blive “for litterært”, denne romanserie kan læses af alle og burde - Kæmpe anbefaling. Tredje og sidste bind udkommer til maj 2022 og jeg er i den grad klar.
Tankevækkende, fremragende og ikke mindst en litterær lækkerbisken.
-
-
-
Reklame - Anmeldereksemplar modtaget.
April 23, 2025
Hm - 4.5 + kanskje, det var - spoiler - noe ved Paulas historie som gjorde at den ikke kom helt opp. Ble det "for" vanvittig?
Uansett. Vi starter hos stakkar Ole, som kanskje har den fineste beskrivelsen, sammen med Arvid, av Berit og Berits relasjon til Ole. Ole vokser opp med en pappa som på et tidspunkt har et forhold med Berit og derfor blir gode venner med David. Ole har virkelig noen beskrivelser av David som en med psykopatiske trekk/manglende empati.
Og så er det Tom Roger. Han lever virkelig opp til navnet sitt. Scenen hjemme hos mammaen hans og med sønnen hans var veldig, veldig bra, også etterspillet hjemme hos ham med stakkar Mona. Han forteller mer om David som en som er "på vei" ut av en rolle og som vokser seg på vei inn i en ungdomspersonlighet. Interessant at vi skulle få lese det på denne måten/i denne rekkefølgen, altså først møter vi David som ungdom - så som barn og til sist som studerende (i 3eren). Tom Roger forteller oss også litt om Berits pappa på en ny måte enn vi hadde lært gjennom Arvid.
Og til sist er det Paula. Hun har jo ikke så mye å si om David, synes jeg, mer om mammaen hennes. Men her blir det avdekket noen ting om Berit, som er viktig for historiens fremgang - men hva forteller hun egentlig om David? Hun forteller oss om bakteppet som David har levd med, nemlig en syk mamma.
Uansett. Vi starter hos stakkar Ole, som kanskje har den fineste beskrivelsen, sammen med Arvid, av Berit og Berits relasjon til Ole. Ole vokser opp med en pappa som på et tidspunkt har et forhold med Berit og derfor blir gode venner med David. Ole har virkelig noen beskrivelser av David som en med psykopatiske trekk/manglende empati.
Og så er det Tom Roger. Han lever virkelig opp til navnet sitt. Scenen hjemme hos mammaen hans og med sønnen hans var veldig, veldig bra, også etterspillet hjemme hos ham med stakkar Mona. Han forteller mer om David som en som er "på vei" ut av en rolle og som vokser seg på vei inn i en ungdomspersonlighet. Interessant at vi skulle få lese det på denne måten/i denne rekkefølgen, altså først møter vi David som ungdom - så som barn og til sist som studerende (i 3eren). Tom Roger forteller oss også litt om Berits pappa på en ny måte enn vi hadde lært gjennom Arvid.
Og til sist er det Paula. Hun har jo ikke så mye å si om David, synes jeg, mer om mammaen hennes. Men her blir det avdekket noen ting om Berit, som er viktig for historiens fremgang - men hva forteller hun egentlig om David? Hun forteller oss om bakteppet som David har levd med, nemlig en syk mamma.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 30 of 66 reviews