Περιλαμβάνει τα διηγήματα: "Η νύχτα του σπιτιού", "Φεγγάρι στην οδό Αγγέλων Αυτοκρατόρων", "Το παιδί Κιόρ-Σαμουήλ", "Ο δρόμος που περνάει απ' τον Παράδεισο", "Το ρούχο", "Το τηλεφώνημα", "Το απόγευμα του αφηγήματος", "Η Πολυξένη Μπαμπασίκα και η ομορφιά", "Ο Νικολάκης της Τσεβούλας, το απόγευμα", "Το λεωφορείο της γραμμής", "Το πουλάκι", "Το χαλόνι", "Το βάρος του Φωτάκη Σεβαστοκράτορα", "Ο Θοδωράκης 'το βλέμμα' στο πίσω δωμάτιο", "Η φυλακή", "Αυτός που δεν με βλέπει".
Δεκάξι παράξενες ιστορίες παράξενων ανθρώπων, ανθρώπων μοναχικών, μιας άλλης εποχής, που ζουν στο περιθώριο στις μικρές κοινωνίες γιαννιώτικων χωριών (ή μήπως και κάθε εποχής, κάθε μικροκοινωνίας;). Ο συγγραφέας Νίκος Χουλιαράς (1940-2015), και ποιητής και τραγουδοποιός αισθαντικός και σπουδαίος ζωγράφος με το δικό του στυλ και τη δική του άποψη στις τέχνες που υπηρέτησε (όπως έκανε και στη ζωή του εξάλλου), περιγράφει χαρακτήρες όπως είπαμε παραπάνω, γι' αυτό και "Η μέσα βροχή", που είναι ο τίτλος της συλλογής, αναφέρεται στην αθέατη πλευρά των ανθρώπων και των κοινωνιών που περιγράφει. Γλώσσα πλούσια, ζωντανή, συχνά στο ηπειρώτικο ιδίωμα. Οι περιγραφές ιδιαίτερα ξεχωριστές και πλούσιες όταν αναφέρεται στους μικρούς τόπους της ιδιαίτερης πατρίδας του, στη φύση κάθε τόπου σε κάθε εποχή, τον φαντάζεσαι σαν ένα άνθρωπο που αγαπά τη φύση και αγαπά τον τόπο, που διαρκώς παρατηρεί και καταγράφει, παρατηρεί και καταγράφει... Πολλές οι γραμμές που θα ξεχώριζα για τον λόγο που διατυπώνει και τις αλήθειες που καταθέτει. Ας αναφέρω εδώ τη σοφή κουβέντα (σ. 165) πως οι ιστορίες της ζωής αρχίζουν πάντα από το τέλος και την άλλη πως "Η ζωή είναι ισόβια". Δεν μπορώ να μη σημειώσω τέλος την ποιοτική έκδοση από τη Νεφέλη, με την ξεχωριστή αισθητική που χαρακτηρίζει όλα τα βιβλία της, όπου βέβαια εδώ εμπλουτίζονται και με τα εξαιρετικά και ιδιαίτερα σχέδια του Νίκου Χουλιαρά.
Ξεκινάει υπέροχα, τελειώνει υπέροχα - λέω βρήκα εφάμιλλο του Γονατά - αλλά στις 14 ενδιάμεσες ιστορίες σκούρα τα πράγματα. Κοινότυπες μου φάνηκαν και με πολλές επαναλήψεις, δηλαδής φράσεις πανομοιότυπες που ακολουθούν η μία την άλλη, δηλαδής όχι ακριβώς πανομοιότυπες αλλά που μοιάζουν πολύ, επαναλαμβανόμενες δηλαδής, χωρίς να προσφέρουν και πολλά πράγματα πέρα απ' το να τρων χώρο στις σελίδες κτλ κτλ (κι αν είναι κουραστικό αυτό που έγραψα στις 7-8 αυτές σειρές φανταστείτε το για 180 σελίδες).