Κείθε περνάω και πάω - πού ξέρεις;- για μια κοιλιά γλυκύτερη από την πατρίδα. (ΤΕΤΑΡΤΗ, 8γ)
(Στην αρχαία εκείνη θάλασσα που εγνώριζα
Τώρα θα 'χει βουλιάξει ο κόσμος
με τα δύο του λοξά κατάρτια έξω απ' το νερό
Κι εγώ, σαν να 'μαι αληθινός, θα γράφω ακόμη). (ΣΑΒΒΑΤΟ. 11)
Βοή σε απόσταση μηνών ακόμη, αλλά
διακρίνονται ήδη τα ρουθούνια κόκκινα που πολύ
θέλουν ποτέ πια να μην είσαι. (ΚΥΡΙΑΚΗ, 19)