Nasıl mısın İyi misin?

by Edita Morris

Çeviri: Ülkü Tamer

Genres: Fiction, American

123 pages, Paperback

First published January 1, 1974

About the author

Edita Morris started her literary career with short stories published in the Atlantic Monthly, Harper's Bazaar and other publications. In 1943 she published her first novel, My darling from the Lions. During the 1930s and until his death in 1943 in New York she shared much of her life with the Swedish painter Nils von Dardel.

Reviews

[Ebru]

Ülkü Tamer çevirisi olduğu için aldığım bu incecik kitap alt sınıfların gözünden kendilerinin insan gibi görülmemelerini (dehümanize edilmelerini) nasıl yaşadıklarını anlatıyor.

80'lerde TRT'de kölelik üzerine çok film oldurdu. Kitap bana bu filmleri hatırlattı. Uzun süredir bu tarz üretimlerle karşılaşmıyoruz.

Kitap en alttakilerin çaresizce insan kalma direncini anlatıyor.

Kitabı anlatan güzel bir alıntı:

"Bugün Daryl'e şunları aldım: siyah üçüncü elden düşme pantolon, beyaz üçüncü elden düşme gömlek, saçına saplasın diye küçük kağıt çiçek (talih getirsin diye, insanlar seni talihli sanırsa sana daha çok talih verirler, seni talihsiz sanırlarsa sendeki talihi de alırlar.)"

[Marinello]

Εγώ αντιθέτως, δεν είμαι καθόλου καλά. Για την ακρίβεια έχω πλαντάξει στο κλάμα και συστήνω αυτό το βιβλίο σε οποιονδήποτε θέλει να γίνει άνθρωπος. Αυτό επιθυμώ για'μας.

[MimbleWimble___ Elli Maria Moutsopoulou]

Η E. Morris υπήρξε πολιτική ακτιβίστρια και είναι αδύνατον να μην αντιληφθείς τις αντιλήψεις και όλα όσα πρέσβευε διαβάζοντας αυτά τα δύο βιβλία!

Αυτή τη φορά,
βασική ηρωίδα του έργου της υπήρξε η Τζαμαϊκανή Κόκα, η οποία καταγράφοντας τις σκέψεις στις τόσο στις επιστολές της -στην "καλή" της λευκή κυρία-, όσο και στο προσωπικό της ημερολόγιο, μας μετέφερε όλα της τα συναισθήματα και κάθε της βίωμα, με μία αφοπλιστική αμεσότητα.

Από την αρχή μέχρι το τέλος έχουμε μία γλώσσα απλή, ρέουσα, με τις κατάλληλες επαναλήψεις• η εικόνα ξεκάθαρη,
ένα πλάσμα χωρίς μόρφωση, χωρίς λογική σκέψη, αγνό, όπως άλλωστε υπήρξαν οι λαοί που οι λευκοί εκμεταλλεύτηκαν μέχρι θανάτου.

Η αθωότητα με την οποία αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω της, ο τρόπος με τον οποίο μοιράζεται την αδικία, την πονηριά και την κακία δημιουργεί συγκίνηση, υπενθυμίζοντάς μας τη θέση των θυμάτων αλλά και τους άνισους αγώνες που έδιναν για χρόνια, έχοντας πολέμιους ακόμη και ανθρώπους που θα έπρεπε να αγωνίζονται στο πλάι τους.

Δε θέλω να πω λόγια πολλά. Τα θεωρώ περιττά.

Διαβάστε Edita Morris.

[Crazytourists_books]

Δεν έχω να πολλά, ένα απλά γραμμένο βιβλίο αλλά καθόλου απλοϊκό. Βαθιά συγκινητικό και σκληρό...

[Marianna Vasile]

Ιδιαίτερο. Αληθινό. Αξίζει να διαβαστεί.

[Chinchilla_clouds]

Όπως έχει σχολιάσει ένας άλλος αναγνώστης στην πλατφόρμα, είναι μάλλον δύσκολο να νιώσεις καλά έχοντας διαβάσει αυτό το σύντομο, συγκλονιστικό όμως κείμενο.

Χρησιμοποιώντας τον αγαθό, παιδικό σχεδόν χαρακτήρα της Κόκα, η Μόρρις καταγγέλει την εκμετάλλευση των πολλών από τους λίγους, καθώς και την πάλη για επιβίωση που θα κάνει πολλούς να πατήσουν κυριολεκτικά επί πτωμάτων, θέτωντας για τους τελευταίους το ερώτημα: όταν όλα γύρω τους είναι σκάρτα, φταίνε πραγματικά αν γίνονται το ίδιο κτηνώδεις με τους εξουσιαστές τους;

[Eirini Zazani]

Η απάνθρωπη εκμετάλλευση των μαύρων από τους λευκούς μέσα από την αφήγηση μιας καλοσυνάτης μαύρης που ποτέ δεν έχασε την ελπίδα της να ονειρεύεται και να πιστεύει στο καλό παρά τους εξευτελισμούς της. Ολιγοσέλιδο αλλά αριστουργηματικά συγκλονιστικό το βιβλίο της Μόρρις.

[Eve.]

«Όταν ήμουν μικρός δεν είχα όνομα, ούτε οικογένεια, με λέγανε νέγρο κι έγινα κάποιος μόνο με τη θέληση μου. Η δύναμη της θέλησης είναι η πιο μεγάλη δύναμη που υπάρχει στη γη.»

«Εγώ δεν πιστεύω στη βία, πιστεύω στη διδαχή. Πρέπει να διδάξουμε τους άσπρους. […] Θα μπορέσουμε τότε αυτόν τον κόσμο που θρηνεί να τον κάνουμε έναν κόσμο που γελάει.»

[Lalist]

jamaica jamaica...
Πράσινη απόχρωση σε κάθε σελίδα, τοποθετημένη στον δυττό κόσμο της jamaica σε μια εποχή όπου κυριαρχούσε η λεηλασία, εκμετάλλευση, και κακοποίηση των πληθυσμών της jamaica από Ευρωπαίους. Από τη μία, οι υπηρεσίες στα ανάκτορα των εκατομμυριούχων από την πείνα των μαύρων σκλάβων-κοριτσιών, κι απ'την άλλη το όνειρο της παρακατιανής νεαράς που επιστρέφει γεμάτη πάθη στην καλύβα της και στον ρακοσυλλέκτη σύντροφό της και στο παιδί της. Με την πλέον αισιόδοξη στάση, έχει ξεπεράσει την έγνοια του εξεφτελισμού και ονειρεύεται την ελευθερία και την οικογένεια.