What do you think?
Rate this book
Maya Angelou's Autobiography #1-5
Ik weet waarom gekooide vogels zingen
Maya Angelou (1928) beschrijft in deze autobiografie de strijd en het doorzettingsvermogen van een zwarte vrouw in een vijandige, blanke wereld. Huiveringwekkend zijn de minachting en onderdrukking; hartverwarmend Angelou's successen als zangeres, danseres en schrijfster; ontroerend het contact met haar Afrikaanse wortels.
Hierin beschrijft ze haar jeugd in het racistische zuiden van de VS en haar leven als jonge ongehuwde moeder.
Bevat:
- Ik weet waarom gekooide vogels zingen
- Dans om het bestaan
- Zingen en swingen
- Het hart van een vrouw
- Een lange reis naar huis
Hierin beschrijft ze haar jeugd in het racistische zuiden van de VS en haar leven als jonge ongehuwde moeder.
Bevat:
- Ik weet waarom gekooide vogels zingen
- Dans om het bestaan
- Zingen en swingen
- Het hart van een vrouw
- Een lange reis naar huis
858 pages, Paperback
Published November 14, 1997
10 people are currently reading
301 people want to read
About the author
Maya Angelou
296 books14.6k followersMaya Angelou was an American memoirist, poet, and civil rights activist. She published seven autobiographies, three books of essays, several books of poetry, and is credited with a list of plays, movies, and television shows spanning over 50 years. She received dozens of awards and more than 50 honorary degrees. Angelou's series of seven autobiographies focus on her childhood and early adult experiences. The first, I Know Why the Caged Bird Sings (1969), tells of her life up to the age of 17 and brought her international recognition and acclaim.
She became a poet and writer after a string of odd jobs during her young adulthood. These included fry cook, sex worker, nightclub performer, Porgy and Bess cast member, Southern Christian Leadership Conference coordinator, and correspondent in Egypt and Ghana during the decolonization of Africa. Angelou was also an actress, writer, director, and producer of plays, movies, and public television programs. In 1982, she was named the first Reynolds Professor of American Studies at Wake Forest University in Winston-Salem, North Carolina. Angelou was active in the Civil Rights Movement and worked with Martin Luther King Jr. and Malcolm X. Beginning in the 1990s, she made approximately 80 appearances a year on the lecture circuit, something she continued into her eighties. In 1993, Angelou recited her poem "On the Pulse of Morning" (1993) at the first inauguration of Bill Clinton, making her the first poet to make an inaugural recitation since Robert Frost at the inauguration of John F. Kennedy in 1961.
With the publication of I Know Why the Caged Bird Sings, Angelou publicly discussed aspects of her personal life. She was respected as a spokesperson for Black people and women, and her works have been considered a defense of Black culture. Her works are widely used in schools and universities worldwide, although attempts have been made to ban her books from some U.S. libraries. Angelou's most celebrated works have been labeled as autobiographical fiction, but many critics consider them to be autobiographies. She made a deliberate attempt to challenge the common structure of the autobiography by critiquing, changing, and expanding the genre. Her books center on themes that include racism, identity, family, and travel.
She became a poet and writer after a string of odd jobs during her young adulthood. These included fry cook, sex worker, nightclub performer, Porgy and Bess cast member, Southern Christian Leadership Conference coordinator, and correspondent in Egypt and Ghana during the decolonization of Africa. Angelou was also an actress, writer, director, and producer of plays, movies, and public television programs. In 1982, she was named the first Reynolds Professor of American Studies at Wake Forest University in Winston-Salem, North Carolina. Angelou was active in the Civil Rights Movement and worked with Martin Luther King Jr. and Malcolm X. Beginning in the 1990s, she made approximately 80 appearances a year on the lecture circuit, something she continued into her eighties. In 1993, Angelou recited her poem "On the Pulse of Morning" (1993) at the first inauguration of Bill Clinton, making her the first poet to make an inaugural recitation since Robert Frost at the inauguration of John F. Kennedy in 1961.
With the publication of I Know Why the Caged Bird Sings, Angelou publicly discussed aspects of her personal life. She was respected as a spokesperson for Black people and women, and her works have been considered a defense of Black culture. Her works are widely used in schools and universities worldwide, although attempts have been made to ban her books from some U.S. libraries. Angelou's most celebrated works have been labeled as autobiographical fiction, but many critics consider them to be autobiographies. She made a deliberate attempt to challenge the common structure of the autobiography by critiquing, changing, and expanding the genre. Her books center on themes that include racism, identity, family, and travel.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
February 7, 2021
Over Maya Angelou hoorde ik voor het eerst tijdens de tentoonstelling ‘Black dolls’ in Parijs een drietal jaar geleden. De expo etaleerde poppen waarmee tussen 1840 en 1940 in de Amerikaanse zwarte gemeenschap gespeeld werd - handgemaakte stoffen poppen, zwarte poppen voor zwarte meisjes. Op het einde van de expo werd in een zaaltje een video getoond waarbij een gedicht gedeclameerd werd: ‘Still I rise’ van Maya Angelou. De tranen rolden over mijn wangen, zoveel empowerment bij al die onderdrukking… het maakte een verpletterende indruk.
“You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may trod me in the very dirt
But still, like dust, I'll rise.”
Maya Angelou is een van de stemmen van de zwarte Amerikaanse gemeenschap, meervoudig gelauwerd schrijfster en gekend als mensenrechtenactiviste.
‘Ik weet waarom gekooide vogels zingen’ is het eerste deel van haar autobiografie waarin ze vertelt over haar kinderjaren in Arkansas tot haar zeventiende in San-Francisco, de leeftijd waarop ze haar eerste kind krijgt. Ze vertelt over het onverholen racisme dat overal aanwezig was. Ze woonde met haar broertje bij haar oma die een plattelandswinkeltje had en in die tijd (kort voor WO II) was het normaal dat ‘negers’ (het woord voor zwarten dat in dit boek gebruikt wordt) geen vanille ijs mochten eten, maar enkel de chocoladesmaak - alleen op de feestdag 4 juli werd hierop een uitzondering gemaakt. Het is maar een klein voorbeeld van iets dat zo stuitend is dat je het anno 2021 nauwelijks nog kan geloven. In dit boek maak je kennis met een zwarte gemeenschap die zich door het strenge katholicisme neerlegt bij zijn lot en zijn onderdrukkers en zich door stevig geloof eigen wetten maakt om het leven draaglijk en overzichtelijk maar vooral leefbaar te houden.
Marguerite (Maya) is een verstandig kind dat door het lot niet gespaard wordt - ze maakt op de hardst mogelijke wijze kennis met de wereld, je voelt haar activisme bladzijde na bladzijde groeien en zichzelf overstijgen. Zo werd ze op haar zeventiende de eerste zwarte tramconductrice van San-Francisco, door volharding en geloof, door een ijzeren wil en vertrouwen.
Dit boek geeft via een prachtig en gestileerd poëtisch taalgebruik inzicht in de geschiedenis en in een rassenstrijd die nog niet gestreden is. Er zit veel schoonheid in het rauwe maar helaas ook veel rauwheid in het leven dat in dit boek beschreven wordt. Maya Angelou is een rolmodel - ik hoop niet enkel voor de zwarte, maar voor alle vrouwen op deze wereld.
"De dagen waren langer geworden en duidelijker waarneembaar. Het fletse beige van voorheen had plaatsgemaakt voor sterke en krachtige kleuren. Ik begon de kleren van mijn klasgenoten te zien, de tint van hun huid en het stuifmeel dat van wilgekatjes wegwaaide. Wolken die traag langs de hemel dreven, waren zaken van groot belang voor mij."
“You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may trod me in the very dirt
But still, like dust, I'll rise.”
Maya Angelou is een van de stemmen van de zwarte Amerikaanse gemeenschap, meervoudig gelauwerd schrijfster en gekend als mensenrechtenactiviste.
‘Ik weet waarom gekooide vogels zingen’ is het eerste deel van haar autobiografie waarin ze vertelt over haar kinderjaren in Arkansas tot haar zeventiende in San-Francisco, de leeftijd waarop ze haar eerste kind krijgt. Ze vertelt over het onverholen racisme dat overal aanwezig was. Ze woonde met haar broertje bij haar oma die een plattelandswinkeltje had en in die tijd (kort voor WO II) was het normaal dat ‘negers’ (het woord voor zwarten dat in dit boek gebruikt wordt) geen vanille ijs mochten eten, maar enkel de chocoladesmaak - alleen op de feestdag 4 juli werd hierop een uitzondering gemaakt. Het is maar een klein voorbeeld van iets dat zo stuitend is dat je het anno 2021 nauwelijks nog kan geloven. In dit boek maak je kennis met een zwarte gemeenschap die zich door het strenge katholicisme neerlegt bij zijn lot en zijn onderdrukkers en zich door stevig geloof eigen wetten maakt om het leven draaglijk en overzichtelijk maar vooral leefbaar te houden.
Marguerite (Maya) is een verstandig kind dat door het lot niet gespaard wordt - ze maakt op de hardst mogelijke wijze kennis met de wereld, je voelt haar activisme bladzijde na bladzijde groeien en zichzelf overstijgen. Zo werd ze op haar zeventiende de eerste zwarte tramconductrice van San-Francisco, door volharding en geloof, door een ijzeren wil en vertrouwen.
Dit boek geeft via een prachtig en gestileerd poëtisch taalgebruik inzicht in de geschiedenis en in een rassenstrijd die nog niet gestreden is. Er zit veel schoonheid in het rauwe maar helaas ook veel rauwheid in het leven dat in dit boek beschreven wordt. Maya Angelou is een rolmodel - ik hoop niet enkel voor de zwarte, maar voor alle vrouwen op deze wereld.
"De dagen waren langer geworden en duidelijker waarneembaar. Het fletse beige van voorheen had plaatsgemaakt voor sterke en krachtige kleuren. Ik begon de kleren van mijn klasgenoten te zien, de tint van hun huid en het stuifmeel dat van wilgekatjes wegwaaide. Wolken die traag langs de hemel dreven, waren zaken van groot belang voor mij."
March 22, 2025
Love de schrijfstijl, het tempo van het verhaal en de poëtische omschrijvingen die het verhaal sieren.
Op naar deel 2!
Op naar deel 2!
August 10, 2021
Een vrij eenvoudig geschreven boek dat hier en daar toch wel fraaie passages heeft. Op een kinderlijke en observerende manier beschrijft Maya Angelou haar jeugd in het Amerika van de jaren ‘30 en ‘40 van de vorige eeuw. Op een gegeven moment besef je dat de door haar genormaliseerde wereld helemaal niet zo normaal is. Daar komt zij ook achter als zij het zwarte dorp waar ze bij haar ‘momma’ opgroeide eerst tijdelijk en later definitief achterlaat voor ‘de grote stad’.
De rassenongelijkheid (en man-vrouw ongelijkheid) komt impliciet in bijna alle situaties aan de orde. Maar ook explicit: “De zwarte vrouw wordt in haar prille jaren door al die gewone natuurkrachten belaagd en tegelijkertijd wordt zij overvallen door het driezijdig kruisvuur van mannelijke vooroordelen, onredelijke witte haat en zwart gebrek aan macht”.
De rassenongelijkheid (en man-vrouw ongelijkheid) komt impliciet in bijna alle situaties aan de orde. Maar ook explicit: “De zwarte vrouw wordt in haar prille jaren door al die gewone natuurkrachten belaagd en tegelijkertijd wordt zij overvallen door het driezijdig kruisvuur van mannelijke vooroordelen, onredelijke witte haat en zwart gebrek aan macht”.
August 5, 2025
Wat kan ik, witte man van middelbare leeftijd, nog toevoegen aan alles wat letterlijk miljoenen stemmen reeds gezegd hebben over Ik weet waarom gekooide vogels zingen van Maya Angelou? Wellicht niets. Maar is dat niet juist het punt? Dit boek vraagt niet om mijn oordeel, maar om mijn aandacht.
Elk hoofdstuk in deze autobiografische klassieker vormt een zelfstandig verhaal, geschreven vanuit het perspectief van een opgroeiend kind tussen drie en zeventien, maar met de taal en de kracht van een volwassen schrijfster. Angelou legt haar jeugd bloot: de vernederingen van racisme, het zwijgen na verkrachting, de dubbele onderdrukking, zwart én meisje, in het Zuiden van de Verenigde Staten.
En toch draait dit boek niet enkel om pijn. Angelou weigert haar ervaringen te laten reduceren tot slachtofferschap. In een wereld die haar systematisch het zwijgen oplegt, vindt ze haar stem in taal en literatuur. Via enkele sterke vrouwen groeit haar bewustzijn, tegen de stroom in. Deze gekooide vogel is niet passief, maar zingt een lied van verzet, dat me diep raakte.
Angelou observeert scherp en haar stijl is beheerst, waardoor ik de onderliggende pijn en de ingehouden woede des te harder kon voelen. Aan het einde bleef ik achter met het ongemakkelijk besef van hoe bevoorrecht ik wel ben, en hoeveel werk er nog te doen is.
Elk hoofdstuk in deze autobiografische klassieker vormt een zelfstandig verhaal, geschreven vanuit het perspectief van een opgroeiend kind tussen drie en zeventien, maar met de taal en de kracht van een volwassen schrijfster. Angelou legt haar jeugd bloot: de vernederingen van racisme, het zwijgen na verkrachting, de dubbele onderdrukking, zwart én meisje, in het Zuiden van de Verenigde Staten.
En toch draait dit boek niet enkel om pijn. Angelou weigert haar ervaringen te laten reduceren tot slachtofferschap. In een wereld die haar systematisch het zwijgen oplegt, vindt ze haar stem in taal en literatuur. Via enkele sterke vrouwen groeit haar bewustzijn, tegen de stroom in. Deze gekooide vogel is niet passief, maar zingt een lied van verzet, dat me diep raakte.
Angelou observeert scherp en haar stijl is beheerst, waardoor ik de onderliggende pijn en de ingehouden woede des te harder kon voelen. Aan het einde bleef ik achter met het ongemakkelijk besef van hoe bevoorrecht ik wel ben, en hoeveel werk er nog te doen is.
August 9, 2022
Adembenemend
July 5, 2023
Beautiful proza, insightful, just slightly non compelling story line/plot
September 28, 2025
Did not finished
May 27, 2019
Eigenlijk schaam ik me dat ik op mijn veertigste mijn eerste boek van Maya Angelou heb gelezen. Ik snap het ook niet zo goed: waarom las ik dit boek niet eerder?
Ik wil niet beweren dat ik geobsedeerd ben door de Burgerrechten Beweging van de jaren zestig van de vorige eeuw, maar ik voel me hier erg mee verbonden. Hoe is het om zwart te zijn in deze wereld van onderdrukking? Ik wil het weten. Angelou weet hoe dit is, maar ze leidt gewoon haar leven. Onrecht is normaal. Soms is onrecht zelfs een voordeel, want hierdoor onderscheid je jezelf van de zelfingenomen blanken die ook maar onderdeel zijn van een groot toneelstuk. De Zwarten kennen hun rol en gaan daar zo goed mogelijk mee om. Ze moeten wel.
Maya Angelou schrijft een boek over haar eigen jeugd. Hoe het is om in haar schoenen te staan, wordt zó beeldend geschreven dat ik er in het begin even aan moest wennen. Als lezer lees je de gedachtes van een meisje, maar Angelou is allang geen meisje meer wanneer ze dit boek schrijft. Hierdoor moet je af en toe even schakelen tussen volwassen zinnen en de leefwereld van een jong meisje.
Waarom zingen gekooide vogels? Mijn antwoord is in de eerste plaats omdat ze het kunnen. Als gevangene probeer je je leven ook zo goed mogelijk te leven. De kooi wordt jouw wereld.
Ten tweede gelooft Momma, Maya’s oma, zelfs dat de weg die Zwarte mensen volgen beter is; ze hebben hierdoor meer kans op een goed leven in het hiernamaals. Hierdoor hebben de Zwarten een reden om te zingen in hun onderdrukte wereld.
De laatste reden die ik kan bedenken, heeft te maken met het toneelstuk van het leven waarin Maya zich geplaatst voelt. Zodra zij zich bewust wordt van de rol die een ieder daarin speelt, kan ze boven zichzelf uitstijgen en dingen doen die anderen onmogelijk zouden achten.
Ik kan niet anders zeggen dan dat dit boek door iedereen gelezen moet worden, maar waarschijnlijk hebben veel mensen dit al gedaan.
Ik wil niet beweren dat ik geobsedeerd ben door de Burgerrechten Beweging van de jaren zestig van de vorige eeuw, maar ik voel me hier erg mee verbonden. Hoe is het om zwart te zijn in deze wereld van onderdrukking? Ik wil het weten. Angelou weet hoe dit is, maar ze leidt gewoon haar leven. Onrecht is normaal. Soms is onrecht zelfs een voordeel, want hierdoor onderscheid je jezelf van de zelfingenomen blanken die ook maar onderdeel zijn van een groot toneelstuk. De Zwarten kennen hun rol en gaan daar zo goed mogelijk mee om. Ze moeten wel.
Maya Angelou schrijft een boek over haar eigen jeugd. Hoe het is om in haar schoenen te staan, wordt zó beeldend geschreven dat ik er in het begin even aan moest wennen. Als lezer lees je de gedachtes van een meisje, maar Angelou is allang geen meisje meer wanneer ze dit boek schrijft. Hierdoor moet je af en toe even schakelen tussen volwassen zinnen en de leefwereld van een jong meisje.
Waarom zingen gekooide vogels? Mijn antwoord is in de eerste plaats omdat ze het kunnen. Als gevangene probeer je je leven ook zo goed mogelijk te leven. De kooi wordt jouw wereld.
Ten tweede gelooft Momma, Maya’s oma, zelfs dat de weg die Zwarte mensen volgen beter is; ze hebben hierdoor meer kans op een goed leven in het hiernamaals. Hierdoor hebben de Zwarten een reden om te zingen in hun onderdrukte wereld.
De laatste reden die ik kan bedenken, heeft te maken met het toneelstuk van het leven waarin Maya zich geplaatst voelt. Zodra zij zich bewust wordt van de rol die een ieder daarin speelt, kan ze boven zichzelf uitstijgen en dingen doen die anderen onmogelijk zouden achten.
Ik kan niet anders zeggen dan dat dit boek door iedereen gelezen moet worden, maar waarschijnlijk hebben veel mensen dit al gedaan.
August 11, 2016
Hoorde dat ze was overleden en had daarvoor nog niet eerder van haar naam gehoord.
Een erg mooi boek, levendig beschreven; je ziet de personen voor je.
Wat een sterke vrouw was dit en wat een getallenteerd schrijfster.
Hoop nog meer van haar te gaan lezen.
Een erg mooi boek, levendig beschreven; je ziet de personen voor je.
Wat een sterke vrouw was dit en wat een getallenteerd schrijfster.
Hoop nog meer van haar te gaan lezen.
April 7, 2012
Mooi boek dat een goed beeld geeft van het leven van een zwarte vrouw in die tijd in Amerika. Schrijnend soms.
August 3, 2015
Het leest plezierig weg. ik kan het me echter zo slecht voorstellen, die kloof tussen blank en zwart.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews