τα ετεροθαλή

by Odysseas Elytis

ME TON ΓENIKO TITΛO "TA ETEPOΘAΛH", TO BIBΛIO AYTO ΣYΓKENTPΩNEI OΛA TA ΠOIHMATA -ΔHMOΣIEYMENA H ANEKΔOTA- ΠOY EMEINAN EΞΩ AΠO TIΣ ENOTHTEΣ TΩN AΛΛΩN ΠOIHTIKΩN ΣYΛΛOΓΩN TOY OΔYΣΣEA EΛYTH.

Genres: Poetry

59 pages, Paperback

First published January 1, 1974

About the author

Greek poet Odysseas Alepoudellis Elytis received the Nobel Prize for literature.

https://en.wikipedia.org/wiki/Odyssea...

Reviews

[Άννα Μακρή · Rating 5 out of 5]

Το είχα διαβάσει στα εικοσι-κάτι μου. Είχα ξεχάσει πόσο μου είχε αρέσει. Τώρα, το ανακάλυψα από την αρχή, το αγάπησα εκ νέου. Φαίνεται ότι έπρεπε να καβαλήσω τα σαράντα για να ξυπνήσει ξανά η εικοσάχρονη καρδιά μου.

[Irini Gergianaki · Rating 5 out of 5]

Η έκδοση αυτή συγκεντρώνει όλα τα ποιήματα - δημοσιευμένα ή ανέκδοτα - που έμειναν έξω από τις επιλογές των άλλων ποιητικών συλλογών. Ο τίτλος συναρπαστικός.

Ποιήματα με χρώμα Ελλάδας (εξ ού και το ψευδώνυμο Ελύτης για να μοιάζει ηχητικά με το όνομα της χώρας...). λόγος εικονοποιητικός, που ξυπνά ποιητικά όλες τις αισθήσεις. Λέξεις που πλάθονται πρώτη φορά από την πένα του, την βουτηγμένη λες στη θάλασσα και όχι σε μελάνι.

"Αϊτέ Θαλασσών των ουρανών δελφίνι
Ζωή μου γλαυκή που σε μιαν αστραπή
Τα 'πες όλα και τα 'καψες τα 'πες όλα και τα 'κρυψες

Εναντίον μου να μεγαλώνουν είδα
Κορυφές του Αραράτ κι ακατάληπτες γλώσσες
Όμως μόνος προχώρησα κι ούτ' ένα δάκρυ

Δόλωμα κρυφό στη βοή των κυμάτων
Ρίχνω κι αγρικώ σαν λεόντων φωνές
Τις φορές οπού αδίκησα τις φορές οπού απάτησα

Μου κατάφαγαν σπείρες μελισσών

Το λιγνό μου κορμί και τη μιλιά μου πήραν"

[Achilleas · Rating 5 out of 5]

Μαγεία και συγκίνηση.

«Επειδή τα δάκρυα εἶναι κι αὐτὰ
Πατρίδα ποὺ δὲ χάνεται
Κει ποὺ γυαλίσαν κάποτε ὕστερα ἡ ἀλήθεια ἦρθε.»

[Eva Papachristou]

Από "Της Σελήνης της Μυτιλήνης" :
Όχι που ήμουν άτυχος - θέλω να πω
Που τα χρόνια επάνω μου δεν έπιαναν σαν το νερό
Και τα λόγια μου μέσα στο φως πηδώντας
Όμοια ψάρια να φτάσουν λαχταρίζανε
Μεσ' στον άλλο ουρανό - Μα που πια κανείς κανείς
Ν'αναγνώσει δε γνώριζε Παράδεισο

Παλιά θαλασσινή Σελήνη μου μόνο σε Σένα θα το πω
Γιατί μου ομόρφηνες τη δυστυχία - και ξέρω:

Το παλιό μου σπίτι ακόμη κατοικώ
Και στα ίδια τριξίματα τρομάζω
Και τις νύχτες πάλι βγαίνοντας ο Ιούλιος
Τυλιγμένος τη μαύρη πρασινάδα σου παραμιλώ

Έφυγαν έφυγαν ένας αέρας οι άνθρωποι
Στους βαθείς κρυφούς κυπαρισσώνες
Εν'αργό ανατρίχιασμα η συρτή που η Νύχτα
Μεσ'στα φύλλα τραβάει όλο σπιθίσματα

Όμως πού το "χάρμα"; Πού η "νέα ζωή";
Αλλά μάρτυς ήμουνα όταν στα τρίτα ύψη
Ένα-ένα ξυπνούσαν τα λιόφυτα του αέρος
Kι ο μισός έμενα έξω απ'τον Καιρό
Την κοιλάδα που μόκρυψεν ο θάνατος
Πάλι ν'αντικρίσω. Τον σαπφείρινο γύρω μου Ζωδιακό.

Έτσι μακριά στη γη. Ροές της θάλασσας
Και βασκανείες του καπνού των κήπων. Αλλά τι
Κόπος ο ποιητής με τ'αδειανά του χείλη
Ολοένα πίσω από τη θλίψη του: το Ανείπωτο.
Πάρε με πάρε με στην αγκαλιά σου
Kαι παρηγόρησέ με που γεννήθηκα.

Ότι τόσο ελαφρύ στα φρύγανα το πάτημα ήταν
Τόσο μπλάβα τα λουλούδια. Τόσο η στάλα των ματιών
Ωραία μετά που η ευτυχία χάθηκε
Μακριά μέσ'στα θαλασσινά χαράματα
To φιλί που εκράτησα όσο το αστέρι μου έσχιζε
Την πλαγιά του Αυγούστου τόσο καθαρό
Τόσο πικρή στη φούχτα μου η γαλήνη
Τόσο οι άνθρωποι μαύροι και μικροί
Με το πόδι εμπρός που ολοένα παν
Παν κατευθείαν για τον Κωκυτό και τον Πυριφλεγέθοντα !

Από τον ''Γιώργο Σαραντάρη'':
«Ως έν τινι φρουρά εσμέν»
Μαργωμένοι μεσ' στον χρόνο
Κι από τραγούδι αμάθητοι

Από τον ''Φυλλομάντη'' :
Παράθυρα τρεμάμενα στο φως του εσπερινού
Mια στιγμή που προσπέρασες την ευτυχία
Σαν τραγούδι όπου κρύφθηκε μήπως το δεις
Δακρυσμένο για σένα ένα κορίτσι -
Όλα της αγκαλιάς τα ιερά του όρκου
Tίποτα τίποτα δεν πήε χαμένο
Aπόψε βράδυ Aυγούστου οχτώ

Mέσ' απ' τη χλώρη του βυθού και πάλι
Tο ίδιο εκείνο ατέρμονο ανατρίχιασμα
Mονολογεί και συνθροεί τα φύλλα
Mονολογεί στην αραμαϊκή του απόκοσμου:
"Παιδί παιδάκι με τα καστανά μαλλιά
Σού 'μελλε να χαθείς εδώ για να σωθείς μακριά".
"Σού 'μελλε να χαθείς εδώ για να σωθείς μακριά".

Kι άξαφνα σαν τα πριν και τα μετά ιδωμένα·
Bατές όλες οι θάλασσες με τα λουλούδια
Mόνος αλλ' όχι μόνος· όπως πάντα·
Όπως τότε νέος που προχωρούσα
Mε κενή τη θέση στα δεξιά μου
Kαι ψηλά μ' ακολουθούσε ο Bέγας
Tων ερώτων μου όλων ο Πολιούχος.

Από το ''Αιώνος Είδωλον'' :
Μη γυρίσει κανείς να κοιτάξει, παιδιά
Μη γυρίσει κανείς να κοιτάξει. Όστις γαρ
Εν πολλοίσιν ως εγώ κακοίς
Έζησε, το γνωρίζει: ευθεία, μπροστά, και τραγουδώντας μόνον
Άτεγκτοι και στην έξοδο προσηλωμένοι
Θα τη φέρουμε την Ευρυδίκη πάλι
Στο φως, στο φως, στο φως.