Τα Φάσματα ή Η Χαρά Στον Άλλο Δρόμο

by Miltos Sachtouris, Μίλτος Σαχτούρης

Sachtouris beckons us to touch his traumas and wounds and to ponder on his future. Nevertheless, he forbids us to think of ways to cure him or to ungracefully or extortionately explain his plights, since he believes that this matter does not fall under his competency. Showing us the symptoms ought to be enough – anything beyond that would be sheer prolixity.

What is paramount is the image. Its excellence is unquestionable in the sense of it being not just a structural unit but a prolonged, independent vector of meaning, which directly draws its origins from expressionistic theory and practice.

The use of images ought to go beyond the dry recording of external reality. Images acquire autonomous power, thus they become unfettered from the limiting nature of the mirror; thanks to the symbolic nuances that images are imbued with by the author, they create an inner landscape that, although still reflecting experiences and feelings of every day life, is light years away from the realism of social decadence or from the lyrical style of a personal confession. The odd and excessive elements that we can discern in the expressionistic images stand for the fixed – albeit invisible to the naked eye – characteristics of a world that suffers to its very core.

Sachtouris’ images develop into self-reliant, symbolic units that go beyond isolated episodes and casuistry in general, so as to create a dissonant introverted universe, in which objects, animals, humans and machines are gradually degraded to substitutes of reality, without however shedding their commonly accepted qualities.

Source: Poetry International Foundation, Rotterdam, NL
http://www.poetryinternationalweb.net...

Genres: Poetry

28 pages, Unknown Binding

First published January 1, 1958

About the author

Miltos Sachtouris (1919- 2005) was born in Athens and is one of the most important Greek poets of the post-War period.

Sachtouris studied law, but abandoned legal practice early, in order to devote himself to writing.

Sachtouris received the Second National Poetry Award in 1962 for "Ta Stigmata," the First National Poetry Award in 1987, the Order of the Phoenix in 1995, and the Grand State Literature Prize in 2003 for his collected works.

The rejection of a decorative use of poetic language, and the greatest possible condensing as a permanent method for creating style are two elements that accompany Miltos Sachtouris in most of his collections. Things and their uses are described with relative fidelity, poetic action is enhanced thanks to a quick succession of images-episodes, whilst the descriptive part of the narration (space layout, details about the elements that demarcate it) is minimised to the lowest possible degree.

Reviews

[Χαρά Ζ. · Rating 4 out of 5]

Μ' άρεσαν. Κάποια κιόλας, μ' άρεσαν πολύ.

[Xristina Karvouni · Rating 3 out of 5]

"κάθε μου λέξη μια σταγόνα αίμα όλο μου το τραγούδι ένα δέντρο από το αίμα ποτισμένο των φονιάδων".

[ECG ☕ · Rating 3 out of 5]

"Κρατούσαν όνειρα ζεστά στα παγωμένα χέρια"

[Manos · Rating 3 out of 5]

"Ένα φύλλο έπεσε από το δέντρο το βράδυ κι άρχισε να πηδάει πάνω στο χώμα ουρλιάζοντας"

"δε θα σας ταράζω πια με τα όνειρά μου
ούτε όμως θα με ξεσκίζετε με τα σύρματά σας
πάντα θα 'χουμε ανάγκη από ουρανό"


"Νύχτα σ' ένα φαρμακείο
ένα άλογο γονατισμένο τρώει τα σανίδια
ένα κορίτσι μ' ένα έγκαυμα παράξενο πράσινο γιατρεύεται
ενώ το φάντασμα απελπισμένο κλαίει στη γωνιά"

[Ανδριάννα · Rating 3 out of 5]

Δάσος παράξενο μαγεύει τη φωνή μου
κάθε μου λέξη μια σταγόνα αίμα
όλο μου το τραγούδι ένα δέντρο
από το αίμα ποτισμένο των φονιάδων
χίλιοι φονιάδες χίλια άγρια δέντρα
δάσος παράξενο που μαγεύει τη φωνή μου

[Mary · Rating 4 out of 5]

"Μέσα στα χέρια μου έσπασα το κρύσταλλο
Και τότε είδα κόκκινο το σύννεφο
να μεγαλώνει ν' ανάβει την καρδιά μου
και τ' άλλο γκρίζο σαν καπνός
ν' αδειάζει από μέσα μου
να φεύγει"
Και κάπως έτσι, με "Το Μαρτύριο" ξεκίνησε η γνωριμία μου με τον Μίλτο Σαχτούρη. Ομολογώ δεν είχα διαβάσει κάποιο έργο του στο παρελθόν και το λιγότερο που μπορώ να πω είναι πως εντυπωσιάστηκα. Τα ποιήματά του διέπει ένας τόνος σκυθρωπός, -σε κάποια σημεία με έκανε να σκεφτώ των Καρυωτάκη- αλλά την ίδια στιγμή στήνει ένα μοναδικό εφιαλτικό σκηνικό που θυμίζει τις σκοτεινότερες εικόνες του Ποε. Σε κάθε περίπτωση καταφέρνει να έχει την δική του φωνή, να είναι ξεχωριστός και να γεμίζει τον αναγνώστη συναισθήματα έντονα μα ακόμα περισσότερο ανάμεικτα.
Τα σύμβολα αποκτούν μορφή μέσα από την υπερρεαλιστική-και εξαιρετική- εικονοποιία και σε ταξιδεύουν σε νοήματα που πιέζουν τον λογισμό σου για μία έξοδο από την ασφάλεια της παθητικής ανάγνωσης.