Comment ne pas penser à la comptine des Dix petits nègres en lisant Mon amour, je me meurs !, l’étrange roman de Kristín Ómarsdóttir ? Dans un village de pêcheurs islandais, un homme veuf et ses quatre fils entourent le cadavre de la dernière femme de la famille, qui s’est jetée à l’eau. La mère les a quittés dix ans auparavant, suivie de peu par la sœur aînée. Le père puis l’un des garçons les rejoindront au Ciel. À la fin du roman, seuls auront survécu trois des frères, mais la mort semble encore planer sur deux d’entre eux... La famille vit en huis clos, coupée du monde, mais non de l’autre monde où ses membres décédés, qui côtoient Hemingway et Léonard de Vinci autour d’un verre de Bacardi, observent les vivants. Sous l’œil distant du narrateur - le dernier “petit nègre”, âgé de seize ans -, et à travers des dialogues savoureux aux accents de théâtre, se superposent ainsi les deux sphères. Le récit, troublant, macabre sans être morbide, mélange les styles - comique et tragique, réaliste et poétique, absurde et sentimental... La mort et l’amour côtoient leur cortège de tabous : le suicide, le deuil, la vie après la mort ; le sexe, l’érotisme, l’adultère, le désir et la jalousie.Un roman original et émouvant, où le monde des morts semble plus réel que celui des vivants.
Kristín grew up in Hafnarfjörður. She studied Literature and Spanish at the University of Iceland, then pursued Spanish at the Universities of Barcelona and Copenhagen. She has published poetry, novels, short stories and plays. Her first publication was the poetry book Í húsinu okkar er þoka (There is Fog in Our House) in 1987, and her first novel, Svartir brúðarkjólar (Black Wedding Dresses) came out in 1992. Kristín has won many awards for her work, including the DV Cultural Prize for Literature for her 1998 novel Elskan mín ég dey (I Will Die, my Love). Kristín has worked with other artists, such as the photographer Nanna Bisp Büchert, with whom she produced the book Sérstakur dagur (Special Day), in which poetry and photographs work together. She has also collaborated with Haraldur Jónsson on the film The Secret Lives of Icelanders.
vá ég elska elska elska þessa bók. Kristín er svo klár og prósinn hennar svo fallegur og skemmtilegur. henni tekst svo vel að skapa óþægilegar undiröldur og eftirlífið svo kómískt og áhugavert í þessu verki. bravó segi ég bara.
Ást(?), dauði, kynlíf, meiri dauði, meira kynlíf. Galsi sem breytist smátt og smátt í óhugnað þegar alvaran í fjölskyldusjúkdómnum styngur sér inn í textann. Skemmtileg úrvinnsla á sögunni um 10 litla negrastráka sem hefur verið lesin án nokkurra bollalegginga um það hversu óhugnalegan dauðdaga þeir hlutu, hver á fætur öðrum. Kristín sagði frá því í vitðali um það leiti sem bókin kom út að hugmyndin að sögunni hefði kviknað út frá vísunum um negrastrákana og ég vildi að ég hefði vitað af þessum textatengslum áður en ég las bókina. Ég hefði þá alla vega getað talið dauðsföllin jafn óðum en nú telst mér til að með ófædda barninu hafi 9 dáið í sögunni, að vísu er óljst með örlög þeirra síðustu en margt bendir til að þeir hafi dáið líka, og einn lifað af. Hvort hann fann sér dömu og þau urðu aftur 10 kemur ekki fram hér en miðað við sjálfsskaðahneigð hans er óvíst að hann hafi verið fær um að fjölga sér.