Tropfblut: Gedichte Aus Dem Krieg

by August Stramm

Wecken Die Nacht Seufzt Um die schlafen Schläfen Küsse. Eisen klirrt zerfahlen. Haß reckt hoch Und Schlurrt den Traum durch Furchen. Wiehern stampft Schatten lanzt der Wald. Ins Auge tränen Sterne Und Ertrinken. Schlachtfeld Schollenmürbe schläfert ein das Eisen Blute filzen Sickerflecke Roste krumen Fleische schleimen Saugen brünstet um Zerfallen. Mordesmorde Blinzen Kinderblicke. Wunde Die Erde blutet unterm Helmkopf Sterne fallen Der Weltraum tastet. Schauder brausen Wirbeln Einsamkeiten. Nebel Weinen Ferne Deinen Blick. Die Himmel wehen Blut marschiert Marschiert Auf Tausend Füßen Die Himmel wehen Blut zerstürmt Zerstürmt Auf Tausend Schneiden. Die Himmel wehen Blut zerrinnt Zerrinnt In Tausend Fäden Vernichtung

Genres: Poetry

39 pages, Hardcover

First published January 1, 1988

Reviews

[André]

Citaat : ellendige, lafaardige, verraderlijke terreur, en de lucht trekt ook sneerend en grijpt en dondert van de bergen af. Het is niet waar en alles liever. '
Review : Nog steeds - dus honderd jaar na de gebeurtenissen - zijn het de Britse war poets en proza-schrijvers die de literatuur over de Eerste Wereldoorlog overheersen, zij het met enige concurrentie van de Fransen. Van hun tegenstanders, de Duitsers, geniet enkel nog Erich Maria Remarque, auteur van Im Westen nichts Neues bekendheid. Bijna alle andere Duitse schrijvers die de oorlog als onderwerp kozen, vielen uit de boot. Zij hoorden dan ook thuis in het kamp van de verliezers. Eén van die tot nog toe niet gekende Duitse oorlogsdichters werd opgediept uit de nevelen van de geschiedenis. Het gaat om August Stramm (1874-1915) wiens oorlogsgedichten voor het eerst in het Nederlands werden vertaald door de Bruggeling Yves Dekimpe (1962) en nu dus in boekvorm aan het publiek worden aangeboden.



Tussen de gedichten door krijgen de geïnteresseerden ook de vertaling te lezen van een groot aantal brieven die Stramm, van aan het front, schreef aan zijn vrouw en aan het echtpaar Walden. Zij waren ondermeer uitgevers van het tijdschrift Der Sturm dat vrij vlug zou uitgroeien tot het Europese brandpunt van het expressionisme. Ook voor enkele verhelderende historische en literaire aantekeningen en een slotbeschouwing over hoe het Stramms werk na zijn dood verging, tekende Dekimpe. In het burgerleven inspecteur van de keizerlijke posterijen werd Stramm bij het uitbreken van de oorlog in 1914 in het leger ingelijfd als reservekapitein. Eerst in de Vogezen, later in Noord-Frankrijk en nog later aan het oostfront nam hij vanaf dag één deel aan ruim zeventig gevechten, altijd in de eerste linie, tot hij op 1 september 1915 sneuvelde nabij het plaatsje Horodec.



Op de eerste plaats schrijver van toneelstukken, begon Stramm aan het front ook gedichten te maken, zeer expressionistisch en avant-gardistisch van aard en in een stijl die heel karig en onpersoonlijk aandeed. Stuk voor stuk leken het wel pogingen om met woorden weer te geven wat men gewaar werd tijdens een lichtflits van een explosie. Bij hem dus geen ik-gewroet, geen beschrijvingen, geen uniformromantiek, geen opinie over oorlog. Makkelijk leesbaar zijn zijn gedichten bij eerste lectuur dan ook niet. Wel lenen ze zich uitstekend om voorgedragen te worden wegens de klanken die er bewust in zijn verwerkt, niet om iets visiueels zoals de inslag van een kogel of het vallen van een druppel bloed, te suggereren, wel steeds om te pogen "de flits van een indruk in de flits van een woord te vatten". Het boek met de gedichten van August Stramm, kreeg de ondertitel "Lekbloed" mee, de titel die hij zelf suggereerde aan het echtpaar Walden voor zijn bundel ("Tropfblut"), en is een verdiend eerbetoon aan een bij ons tot nu zo goed als onbekende oorlogsdichter.