What do you think?
Rate this book
El arte de callar
Demasiado a menudo olvidamos que un ser que habla es también un ser capaz de «producir silencio», y para recordarlo están los tratados de retórica de los siglos XVI y XVII. El arte de hablar es sin duda un arte excelente, pero ¿quién nos enseña el arte de guardar silencio? Paradójicamente, El arte de callar constituye otro capítulo del ars retórica, del cual ha sabido asimilar todos los fines prácticos; pues no se trata simplemente de callarse, sino de una inducción más sutil: en definitiva, del arte de intervenir en el otro a través del silencio. Así, el abate Dinouart nos inicia en los diversos tipos de silencio, enseñándonos los principios necesarios para callar en el debido momento, porque «hablar mal, hablar demasiado o no hablar bastante son los defectos ordinarios de la lengua». Este ensayo fue escrito en París en el año 1771 por el abate Joseph Antoine Toussaint Dinouart (1716-1786), un eclesiástico «mundano» y polígrafo del siglo XVIII. Escribió sobre los temas más diversos, sobre todo en torno a las mujeres, y en 1749 publicó Le triomphe du sexe, que le costó la excomunión.
128 pages, Paperback
First published January 1, 1771
11 people are currently reading
153 people want to read
About the author
Joseph Antoine Toussaint Dinouart
9 books5 followersOrdonné prêtre du diocèse d'Amiens vers 1740, Dinouart montra dans sa jeunesse beaucoup de dispositions pour la poésie latine, mais il la négligea plus tard, lorsqu'il se fut adonné à la prédication, dans laquelle il obtint des succès. Un opuscule en faveur des femmes l'ayant brouillé avec son évêque, l'abbé Dinouart vint à Paris et fut attaché à la paroisse Saint-Eustache. Il la quitta bientôt pour faire l'éducation particulière d'un fils de M. de Marville, lieutenant de police. Cet emploi lui valut une pension viagère de 600 francs et un canonicat à l'église collégiale de Saint-Benoît. L'aisance où il se trouvait lui permit alors de se livrer à son goût pour la littérature.
Dès 1755, Dinouart avait coopéré au Journal chrétien de l'abbé Joannet, mais ayant renouvelé dans cette feuille l'accusation de déisme, et même d’athéisme contre Sainte-Foix, celui-ci intenta aux deux associés un procès criminel au Châtelet, et ils furent condamnés à se rétracter.
En 1760, il entreprit seul le Journal ecclésiastique, qu'il continua jusqu'à sa mort. La collection de ce journal forme plus de 100 volumes. On y trouve des extraits de sermons et d'ouvrages de morale ou de piété, des recherches sur le droit ecclésiastique, les conciles, etc. Dinouart s'était fait recevoir membre de l'Académie des Arcadiens, à Rome.
Dès 1755, Dinouart avait coopéré au Journal chrétien de l'abbé Joannet, mais ayant renouvelé dans cette feuille l'accusation de déisme, et même d’athéisme contre Sainte-Foix, celui-ci intenta aux deux associés un procès criminel au Châtelet, et ils furent condamnés à se rétracter.
En 1760, il entreprit seul le Journal ecclésiastique, qu'il continua jusqu'à sa mort. La collection de ce journal forme plus de 100 volumes. On y trouve des extraits de sermons et d'ouvrages de morale ou de piété, des recherches sur le droit ecclésiastique, les conciles, etc. Dinouart s'était fait recevoir membre de l'Académie des Arcadiens, à Rome.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 31 reviews
February 25, 2015
La Belle Ferronnière, Léonard de Vinci
L'Art de se taire est un ouvrage paru en 1771, écrit par l'Abbé Dinouart(1706-1786), un ecclésiastique français du XVIIIè siècle, qui vise à édifier le lecteur sur un beau sujet moral: celui de la prudence qu'il convient d'adopter en ce qui regarde les paroles que l'on laisse voler, comme dit Homère, hors de l'enclos des dents. Il s’agit en fait d’un large plagiat d’un texte antérieur, la Conduite pour se taire et pour parler, principalement en matière de religion écrite par un jésuite à la fin du XVIIe siècle. C’est qu’il vaut mieux faire attention à ses paroles, quand on vit dans un pays intolérant comme la France de Louis XIV, alors que l’Édit de Nantes avait été révoqué depuis 1685: être hypocrite, rend la vie plus sûre, à défaut d'être plus agréable. Dinouart accommode ce texte pour en faire un ouvrage attaquant les philosophes des lumières, leurs idées, leurs écrits, et leurs lecteurs. Dinouart était coutumier de ce genre de pratique recycleuse, ancrée alors dans les usages : cela lui valut d’ailleurs des remarques acerbes, l'Abbé Gosier le nommant l'Alexandre des plagiaires, tandis que Sabatier de Castre remarque perfidement: "Voici un livre qui me semble le moins mauvais de ses ouvrages parce que le fond ne lui appartient pas."
La question de la prudence lorsqu’il s’agit de parler est très anciennement discutée dans les ouvrages moraux. On trouve chez Homère le personnage d’Ulysse qui est déjà loué pour sa prudence et sa discrétion, tandis que les personnages qui se laissent follement aller à l’intempérance langagière comme Ajax ont lieu de le regretter. Platon fustige dans ses dialogues ceux qui parlent à tort et à travers. Théophraste croque plaisamment dans ses Caractères ceux qui ne peuvent retenir leur langue. Plutarque a même écrit dans ses œuvres morales des ouvrage savoureux visant spécialement les bavards (Sur le bavardage, Comment écouter), les superstitieux et les athées(Sur Les Délais De La Justice Divine), et traite également la question à plusieurs reprises dans ses Vies. La tradition hébraïque n’est pas en reste, ni ceux qui héritent des deux cultures, comme Philon d’Alexandrie qui recommande souvent la discrétion sur les secrets de la religion(Quod deterius potiori insidiari soleat), comme l’andalou Averroès, qui prescrit dans son Discours décisif le silence complet aux savants au sujet de leurs interprétations personnelles, ou encore chez le jésuite espagnol Gracian qui fait de la prudence et de la circonspection toute une science savante et complexe(Traités politiques, esthétiques, éthiques).
Dinouart est donc l’héritier de toute cette tradition, mais il exprime son point de vue à la manière de Sancho Panza : avec des maximes et des principes à appliquer bêtement par respect de autorité plutôt qu’avec des exemples et des raisonnements à examiner intelligemment par circonspection. N’est il pas plus prudent de garder le silence ? Ce n’est pas tant qu’il enjoint à tout de le monde de se taire : il fait même du silence quand on devrait parler une faute, c’est qu’il faut parler à propos, ni trop, ni pas assez, ni mal. Bien évidemment, on ne peut parler correctement que de ce que l’on connaît, et donc il exclu avec raison les superstitieux, et avec sans doute de moins bonnes raisons les sceptiques, du nombre de ceux qui sont autorisés à parler des choses sacrées. Il reprend le vieux topos du juste milieu popularisé par Aristote dans son Éthiqueà Nicomaque. Par contre, il ne désigne jamais clairement le groupe seul habilité à parler des choses saintes, mais on comprend qu’il s’agit de ceux qui ont pour habitude de prescrire aux autres de se conformer à leurs paroles plutôt qu’à leurs actes : le clergé auquel il appartient. Lui seul semble exempté de ses bons conseils, et peut tant qu’il veut déraisonner sur ce qu'il ignore autant que les autres.
Dinouart a l’air de beaucoup regretter les châtiments rigoureux avec lesquels la puissance publique réprimait naguère l’hérésie. Sans doute pense-t-il à l’affaire récente du chevalier de la Barre, torturé et exécuté cinq ans avant pour ne pas avoir salué une procession et avoir en eu sa possession un livre de Voltaire ? Ou à Jean Calas, protestant également supplicié moins de dix ans avant pour avoir soi-disant pendu son propre fils qui voulait se convertir au catholicisme(Traité Sur La Tolérance)? C’est que, nous explique benoîtement Dinouart, L'Église est, à la vérité, une mère tendre et compatissante, qui ne demande pas la mort du pécheur: elle désire avec ardeur qu'il vive et qu'il se convertisse; c'est le but de ses travaux; c'est l'objet de ses larmes et de ses prières - N’est-il pas touchant ? Comment aurait-on le cœur de se fermer à de telles marques d’affection ? Mais il continue : - …mais sa tendresse à des bornes. C’est que Les princes chrétiens, dit M. Bossuet, sont en droit de se servir de la puissance du glaive contre leurs sujets ennemis de l'Église et de la sainte doctrine; c'est une chose qu'on ne peut révoquer en doute sans énerver la puissance publique. Ceux qui ne veulent pas souffrir que le prince use de rigueur en matière de religion, parce que la religion doit être libre, sont dans une erreur impie.
Finalement, tout bien considéré, une telle sollicitude me semble bien intempestive. Je suis heureux que son point de vue ne soit pas partagé par tout le clergé, et soit maintenant tombé en désuétude. Aussi, je suis très reconnaissant à ceux qui y ont, par la vertu de leur activité(Le bon sens puisé dans la Nature) et de leur courage, mis un terme définitif à l’intolérance quelques années plus tard, en détruisant le crime imaginaire de blasphème, et en ne mettant de bornes à la liberté de conscience que ce qui regarde la tranquillité de tous. On notera quand même que cette mauvaise thèse défendue par Dinouart ne l’empêche pas d’avoir écrit par ailleurs un très bel ouvrage sur l’égalité entre les hommes et les femmes. Un livre instructif pour connaître un point de vue de la réaction contre les Lumières au XVIIIè siècle. Il montre à merveille comment de bons principes peuvent être dévoyés quand on les applique de manière partielle et partiale.
November 27, 2019
Γραμμένο προς το τέλος της εποχής του Διαφωτισμού, μιλά για τη σιωπή. Αναλύει τις ιδιότητές της και μιλά για τα θετικά της. Έχει ενδιαφέρουσες σκέψεις. Στα αρνητικά του ότι καθοδηγεί υπέρ της θρησκείας και μόνο για στα βιβλία που γράφονται υπέρ αυτής, ενώ είναι αφοριστικό για κάθε τί νέο όπως αυτά που πρότειναν οι Διαφωτιστές, και το καινούριο ή το διαφορετικό από το συνηθισμένο κρίνεται σαν απαγορευμένο, περιττό ή και σκουπίδι. Παρόλαυτά δεν μετάνιωσα που έπεσε στα χέρια μου και το διάβασα.
September 1, 2012
Delizioso trattatello settecentesco. Analizzando le ragioni di un buon silenzio, aiuta a verificare e smerigliare l'etica del comportamento. Una miniera di spunti per dare consistenza alle parole, dette e scritte. Introdurrei questo testo, e le speculazioni che può suscitare, nell'ultimo anno dei Licei, a compendio del corso formativo.
July 5, 2022
Μικρό χρήσιμο εγχειρίδιο για τη σιωπή που δεν είναι πάντα χρυσός. ΥΓ χρήσιμο για συγγραφείς και όσους πιστεύουν ότι μπορεί να γίνουν ή να είναι και σε όσους θέλουν να κατανοήσουν τη σιωπή τους ή των άλλων
January 29, 2025
Un ensayo del sXVIII que aboga sobre la prudencia antes de emitir un jucio. Es el reflejo del pensamiento de la época, en la cual se consideraba al príncipe como elección divina, un brazo más del poder de Dios sobre la Tierra, a la par de la Iglesia. Tal vez el abate Dinouart arremetía contra el movimiento ilustrado, que cuestionaba los poderes del status quo. Sin embargo, su reflexión sería interesante contraponerla con la cantidad desmesurada de opiniones lanzadas en épocas actuales.
Read
November 18, 2017Della suddetta arte di Dinouart non abbiamo potuto beneficiare.
December 13, 2020
El primer libro que me hicieron leer en la carrera de Periodismo, y ahora releído. Cuánta razón en cada una de sus líneas.
September 28, 2023
Folleto interesante sobre el silencio y la redacción. Si bien es cierto que pivota en todo momento sobre los mismos puntos, es un manual con el que se aprende a ser más prudente y a valorar y entender mejor el silencio.
Es de apreciar que el autor le da un uso ético al silencio y condena la mentira o la ocultación de la verdad.
Es de apreciar que el autor le da un uso ético al silencio y condena la mentira o la ocultación de la verdad.
October 19, 2017
Dalla Introduzione:
"Principi necessari per tacere 1. Si deve smettere di tacere solo quando si abbia qualche cosa da dire che valga più del silenzio. 2. C’è un tempo per tacere come c’è un tempo per parlare. 3. Il tempo per tacere deve essere nell’ordine sempre il primo: non si saprà mai parlar bene se prima non si è imparato a tacere. 4. Tacere quando si è tenuti a parlare è una cosa da deboli e da imprudenti, tanto quanto parlare quando si deve tacere è sintomo di leggerezza e indiscrezione. 5. In generale è certo che si rischia di meno a tacere che a parlare. 6. L’uomo non è mai tanto padrone di sé quanto lo è nel silenzio: quando parla egli sem bra perdersi, per così dire, al di fuori di sé, e dissolversi nel discorso al punto da appartenere meno a se stesso che agli altri. 7. Quando si ha una cosa importante da dire bisogna prestarvi un’attenzione particolare: è bene dirla prima a se stessi e poi ripetersela, in modo da non doversi pentire quan do non si è più in grado di trattenerla. 8. Se si tratta di serbare un segreto non si tace mai troppo. Il silenzio è, in questa circostanza, una delle cose per le quali non si deve temere nessun eccesso. 9. Il riserbo necessario per conservare bene il silenzio nella vita quotidiana non è una virtù minore dell’abilità e dell’impegno a parlare bene. E non c’è merito maggiore nello spie gare ciò che si sa di quanto non ve ne sia nel tacere su ciò che si ignora. A volte il silenzio del saggio vale più del ragionamento del filosofo, poiché è una lezione per gli impertinenti e un’ammonizione per i colpevoli. 10. Il silenzio a volte fa sembrare saggio un uomo mediocre e capace un ignorante. 11. Siamo naturalmente portati a credere che un uomo che parla poco non sia un gran genio, e che chi parla troppo sia uno sconsiderato o un pazzo. È meglio far credere di non essere un genio di prim’ordine, rimanendo spes so in silenzio, piuttosto che passare per folle abbandonandosi alla smania di parlar troppo. 12. Il tratto distintivo di un uomo coraggioso è quello di parlare poco e di compiere delle grandi azioni. Il tratto distintivo di un uo mo di buonsenso è di parlare poco e dire sempre cose ragionevoli. 13. Quale che sia la disposizione d’animo che abbiamo verso il silenzio, dobbiamo sempre diffidare di noi stessi: la smania di dire qualcosa sarebbe già un motivo sufficiente per tacerla. 14. Il silenzio è necessario in molte occasioni, ma bisogna sempre essere sinceri: è possibile tenere per sé certi pensieri, ma non fingerli. Esistono delle maniere di tacere senza chiudere il proprio cuore, di essere discreto senza essere cupo e taciturno, di nascondere alcune verità senza coprirle con menzogne."
Nulla da aggiungere! Mi metto a pensare il "silenzio" e poi ne scrivo ...
"Principi necessari per tacere 1. Si deve smettere di tacere solo quando si abbia qualche cosa da dire che valga più del silenzio. 2. C’è un tempo per tacere come c’è un tempo per parlare. 3. Il tempo per tacere deve essere nell’ordine sempre il primo: non si saprà mai parlar bene se prima non si è imparato a tacere. 4. Tacere quando si è tenuti a parlare è una cosa da deboli e da imprudenti, tanto quanto parlare quando si deve tacere è sintomo di leggerezza e indiscrezione. 5. In generale è certo che si rischia di meno a tacere che a parlare. 6. L’uomo non è mai tanto padrone di sé quanto lo è nel silenzio: quando parla egli sem bra perdersi, per così dire, al di fuori di sé, e dissolversi nel discorso al punto da appartenere meno a se stesso che agli altri. 7. Quando si ha una cosa importante da dire bisogna prestarvi un’attenzione particolare: è bene dirla prima a se stessi e poi ripetersela, in modo da non doversi pentire quan do non si è più in grado di trattenerla. 8. Se si tratta di serbare un segreto non si tace mai troppo. Il silenzio è, in questa circostanza, una delle cose per le quali non si deve temere nessun eccesso. 9. Il riserbo necessario per conservare bene il silenzio nella vita quotidiana non è una virtù minore dell’abilità e dell’impegno a parlare bene. E non c’è merito maggiore nello spie gare ciò che si sa di quanto non ve ne sia nel tacere su ciò che si ignora. A volte il silenzio del saggio vale più del ragionamento del filosofo, poiché è una lezione per gli impertinenti e un’ammonizione per i colpevoli. 10. Il silenzio a volte fa sembrare saggio un uomo mediocre e capace un ignorante. 11. Siamo naturalmente portati a credere che un uomo che parla poco non sia un gran genio, e che chi parla troppo sia uno sconsiderato o un pazzo. È meglio far credere di non essere un genio di prim’ordine, rimanendo spes so in silenzio, piuttosto che passare per folle abbandonandosi alla smania di parlar troppo. 12. Il tratto distintivo di un uomo coraggioso è quello di parlare poco e di compiere delle grandi azioni. Il tratto distintivo di un uo mo di buonsenso è di parlare poco e dire sempre cose ragionevoli. 13. Quale che sia la disposizione d’animo che abbiamo verso il silenzio, dobbiamo sempre diffidare di noi stessi: la smania di dire qualcosa sarebbe già un motivo sufficiente per tacerla. 14. Il silenzio è necessario in molte occasioni, ma bisogna sempre essere sinceri: è possibile tenere per sé certi pensieri, ma non fingerli. Esistono delle maniere di tacere senza chiudere il proprio cuore, di essere discreto senza essere cupo e taciturno, di nascondere alcune verità senza coprirle con menzogne."
Nulla da aggiungere! Mi metto a pensare il "silenzio" e poi ne scrivo ...
October 21, 2012
“Ci sono uomini che scrivono tanto per scrivere e uomini che parlano tanto per parlare. Nessuna genialità, nessuno scopo né nei discorsi degli uni né nei libri degli altri.”
“Si deve smettere di tacere solo quando si abbia qualcosa da dire che valga più del silenzio.”
“Si deve smettere di tacere solo quando si abbia qualcosa da dire che valga più del silenzio.”
January 7, 2023
Avrebbe dovuto tacere lui... o - quanto meno - non scrivere.
December 25, 2019
Σιωπή
Τόσο εκκωφαντική, τόσο απούσα.
Η τέχνη της σιωπής: δεν θέλει τέχνη να σιωπήσεις αλλά τέχνη να σκεφτείς τι και ποτέ πρέπει να μιλήσεις.
Ένα βιβλίο με αρκετά σοφά αλλά και λανθασμένα στοιχεία κατά την άποψη μου.
Όντως στις μέρες μας το να επικοινωνείς και να γράφεις τείνει να γίνει πραγματεία εμπόρων. Ένα βιβλίο δεν αποτελεί επιστημονική πηγή μα και πολλά συγγράμματα δημοσιευμένα σε επιστημονικά περιοδικά φάσκουν και αντιφάσκουν. Το φαινόμενο αυτό οφείλετε όχι μόνο στις λανθασμένες τεχνικές σχεδιασμού και επεξεργασίας ενός πειράματος ή στις λανθασμένες τεχνικές στατιστικής επεξεργασίας των αποτελεσμάτων μιας έρευνας αλλά οφείλεται και στην στρατευμένη και ελεγχόμενη τεχνική έρευνας. Όπως συναντάμε διαχρονικά στρατευμένη δημοσιογραφία, στρατευμένη τέχνη έχουμε και στρατευμένη δυστυχώς επιστήμη. Επιστήμη συμφερόντων, εταιριών και πολυεθνικών. Ότι γράφεται δεν είναι σωστό πάντα ή δεν παρουσιάζεται σωστά. Όταν πραγματεύεσαι ένα πείραμα μια διαδικασία πρέπει να κρίνεις με φαντασία και αριθμητική σκέψη… αυτά όμως αποτελούν σκέψης για άλλο σύγγραμμα.
Καθώς ετοιμαζόταν η γαλλική επανάσταση από τον Βολτέρο και τον Ντιντερό γράφει ότι: τα ασήμαντα φιλοσοφικά ερωτήματα δεν απέχουν καθόλου από τα σημαντικά.
Τα σημαντικά ερωτήματα δεν απέχουν στατιστικά σημαντικά από τα ασήμαντα. δπ
Πολύ σωστά αναφέρει:
Υπάρχουν άνθρωποι μου γράφουν μόνο για να γράφουν, όπως και άνθρωποι που μιλάνε μόνο για να μιλάνε.
Ένας συγγραφές περισσότερο από κάθε άλλο έχει ανάγκη συμβούλων και αληθινών φίλων.
Θα γράψω όταν βαρεθώ να κάνω κάτι άλλο και δεν θα έχω πια τίποτα να χάσω.
Ένα καλογραμμένο βιβλίο είναι υπόθεση ενός ανθρώπου κυρίαρχου του εαυτού του.
Θα μάθετε να γράφετε όταν θα έχετε μάθετε να σωπαίνετε και να σκέφτεστε.
Τα βιβλία όπως οι τροφές θα πρέπει να μην υστερούν καθόλου σε ποικιλία, ποιότητα και σύσταση.
Η σοφία του θεού έκρυψε σε όλα τα δημιουργήματα κάποια μυστικά τα οποία δεν ενδείκνυται να γνωρίσουμε (σελ.83): άμεσα να μην γνωρίσει … σταδιακά όμως να ερευνά και να μαθαίνει… αλλά και όταν τα μάθει όλα δεν θα μπορεί να τα ερμηνεύσει και να τα σχεδιάσει, διότι
το πειραματικό σχέδιο της Ζώης δεν μπορεί να επεξεργαστεί και να σχεδιαστεί στατιστικά από κανέναν ανθρώπινο εγκέφαλο ή υπολογιστή.
Άστοχο, ξένο προς την φιλοσοφία και την αλήθεια: το να μην κρίνονται οι ηγεμόνες και οι διαχειριστές των δημόσιων πραγμάτων (σελ.89). Η εποικοδομητική κριτική και ο αντίλογος ευνοούν τον διάλογο, την σωστή λύση και την πρόοδο.
Έχουμε να γράψουμε κάτι περισσότερο από την σιωπή: αν η ζωή μας ήταν σιωπηλή σίγουρα δεν μάθαμε τίποτα ή ότι μάθαμε δεν θελήσαμε να το μεταδώσουμε, και στις δυο περιπτώσεις κάναμε μεγάλο λάθος.
Και φυσικά το να γράφεις αλλά και το να εργάζεσαι είναι πιο δύσκολο. Από το να μην κάνεις τίποτα. Και όταν γράφεις ή εργάζεσαι λάθη θα κάνεις και θα τα διορθώσεις. Όταν όμως δεν κάνεις τίποτα γίνεσαι ένα με το λάθος. δπ
Τόσο εκκωφαντική, τόσο απούσα.
Η τέχνη της σιωπής: δεν θέλει τέχνη να σιωπήσεις αλλά τέχνη να σκεφτείς τι και ποτέ πρέπει να μιλήσεις.
Ένα βιβλίο με αρκετά σοφά αλλά και λανθασμένα στοιχεία κατά την άποψη μου.
Όντως στις μέρες μας το να επικοινωνείς και να γράφεις τείνει να γίνει πραγματεία εμπόρων. Ένα βιβλίο δεν αποτελεί επιστημονική πηγή μα και πολλά συγγράμματα δημοσιευμένα σε επιστημονικά περιοδικά φάσκουν και αντιφάσκουν. Το φαινόμενο αυτό οφείλετε όχι μόνο στις λανθασμένες τεχνικές σχεδιασμού και επεξεργασίας ενός πειράματος ή στις λανθασμένες τεχνικές στατιστικής επεξεργασίας των αποτελεσμάτων μιας έρευνας αλλά οφείλεται και στην στρατευμένη και ελεγχόμενη τεχνική έρευνας. Όπως συναντάμε διαχρονικά στρατευμένη δημοσιογραφία, στρατευμένη τέχνη έχουμε και στρατευμένη δυστυχώς επιστήμη. Επιστήμη συμφερόντων, εταιριών και πολυεθνικών. Ότι γράφεται δεν είναι σωστό πάντα ή δεν παρουσιάζεται σωστά. Όταν πραγματεύεσαι ένα πείραμα μια διαδικασία πρέπει να κρίνεις με φαντασία και αριθμητική σκέψη… αυτά όμως αποτελούν σκέψης για άλλο σύγγραμμα.
Καθώς ετοιμαζόταν η γαλλική επανάσταση από τον Βολτέρο και τον Ντιντερό γράφει ότι: τα ασήμαντα φιλοσοφικά ερωτήματα δεν απέχουν καθόλου από τα σημαντικά.
Τα σημαντικά ερωτήματα δεν απέχουν στατιστικά σημαντικά από τα ασήμαντα. δπ
Πολύ σωστά αναφέρει:
Υπάρχουν άνθρωποι μου γράφουν μόνο για να γράφουν, όπως και άνθρωποι που μιλάνε μόνο για να μιλάνε.
Ένας συγγραφές περισσότερο από κάθε άλλο έχει ανάγκη συμβούλων και αληθινών φίλων.
Θα γράψω όταν βαρεθώ να κάνω κάτι άλλο και δεν θα έχω πια τίποτα να χάσω.
Ένα καλογραμμένο βιβλίο είναι υπόθεση ενός ανθρώπου κυρίαρχου του εαυτού του.
Θα μάθετε να γράφετε όταν θα έχετε μάθετε να σωπαίνετε και να σκέφτεστε.
Τα βιβλία όπως οι τροφές θα πρέπει να μην υστερούν καθόλου σε ποικιλία, ποιότητα και σύσταση.
Η σοφία του θεού έκρυψε σε όλα τα δημιουργήματα κάποια μυστικά τα οποία δεν ενδείκνυται να γνωρίσουμε (σελ.83): άμεσα να μην γνωρίσει … σταδιακά όμως να ερευνά και να μαθαίνει… αλλά και όταν τα μάθει όλα δεν θα μπορεί να τα ερμηνεύσει και να τα σχεδιάσει, διότι
το πειραματικό σχέδιο της Ζώης δεν μπορεί να επεξεργαστεί και να σχεδιαστεί στατιστικά από κανέναν ανθρώπινο εγκέφαλο ή υπολογιστή.
Άστοχο, ξένο προς την φιλοσοφία και την αλήθεια: το να μην κρίνονται οι ηγεμόνες και οι διαχειριστές των δημόσιων πραγμάτων (σελ.89). Η εποικοδομητική κριτική και ο αντίλογος ευνοούν τον διάλογο, την σωστή λύση και την πρόοδο.
Έχουμε να γράψουμε κάτι περισσότερο από την σιωπή: αν η ζωή μας ήταν σιωπηλή σίγουρα δεν μάθαμε τίποτα ή ότι μάθαμε δεν θελήσαμε να το μεταδώσουμε, και στις δυο περιπτώσεις κάναμε μεγάλο λάθος.
Και φυσικά το να γράφεις αλλά και το να εργάζεσαι είναι πιο δύσκολο. Από το να μην κάνεις τίποτα. Και όταν γράφεις ή εργάζεσαι λάθη θα κάνεις και θα τα διορθώσεις. Όταν όμως δεν κάνεις τίποτα γίνεσαι ένα με το λάθος. δπ
July 26, 2020
A XVIIIth century brief rant about why people should speak less and listen more. It's so short the preamble is half the length of the actual book.
What's interesting though is to read that people 300 years ago could be as pretentious and self-centred as we're nowadays. Only the tools have changed
What's interesting though is to read that people 300 years ago could be as pretentious and self-centred as we're nowadays. Only the tools have changed
April 10, 2023
È un elenco di precetti per poter esercitare al meglio il silenzio. Leggerlo oggi fa divertire per le preoccupazioni dell’autore, così esagerate se rapportate al suo contesto rispetto al mondo dei social in cui siamo immersi.
September 16, 2025
Un tempo per parlare e un tempo per tacere.
Molta gente parla tanto, dicendo parole che se le porta via il vento e il Tempo soprattutto.
Imparare il silenzio. Il tempo quando parlare e quando ascoltare.
Piacevole lettura
Molta gente parla tanto, dicendo parole che se le porta via il vento e il Tempo soprattutto.
Imparare il silenzio. Il tempo quando parlare e quando ascoltare.
Piacevole lettura
March 26, 2020
"Η σιωπή του φρόνιμου ανθρώπου αξίζει μερικές φορές πιο πολύ κι από τις σκέψεις ενός φιλοσόφου. Η σιωπή του πρώτου είναι μάθημα για τον αυθάδη και τιμωρία για τους ένοχους."
July 28, 2020
Due stelle e mezza
August 27, 2023
Simpatico trattato sul silenzio, ancora più divertente se rapportato ai giorni nostri!
L’introduzione è un piccolo gioiello, forse la parte che mi è piaciuta di più 😉
L’introduzione è un piccolo gioiello, forse la parte che mi è piaciuta di più 😉
March 15, 2024
Rilettura piacevole.
December 27, 2025
Alguna cosa interesante, algo de religión densa
October 10, 2021
book 30
March 19, 2017
Exageraríamos si dijésemos que es de lectura obligada, pero quien repase este manualito dieciochesco no perderá el tiempo y puede que extraiga algún motivo de reflexión, particularmente operativo en los tiempos que corren.
September 21, 2013
Se relegato ad una lettura circostanziata a ciò che, oggettivamente, è si tratta di un felice trattatello di fine settecento, grazioso, lezioso quel che serviva alle pruderie dell'epoca, ben scritto, "carino", "curioso".
Punto.
Ho provato a leggerlo centellinandolo perché ad ogni passo trovavo grande divertimento intellettuale.
Provavo godimento intellettuale perché lo leggevo con occhi moderni.
Provo a spiegarmi.
Quanti parlano senza aver logica? Quanti senza aver titolo? Quanti presumono di "dovere dire" ma se ne farebbe a meno senza danni?
Quante volte nella vita, leggendo un articolo di stampa, assistendo ad una discussione, magari su face book o in altri social forum avete detto... "ne avrei fatto a meno senza danni di questa sciocchezzuola” (detta da Ugo, o da Fiorenza, da Tizia come da Caio)?
Ecco.
Ragaletegli/le questo papiello.
Dedicato a chi parla troppo, o a sproposito, e non dovrebbe.
Nella vita reale, su faccia libro, su Anobii, ovunque.
Il libro è delizioso se chi lo legge lo cala nell'oggi senza rimanere ancorato al settecento.
Assolutamente delizioso.
Squisito.
Imperdibile.
…e qui mi taccio.
(Tacere non è forse un'arte?).
(MAR.VAL)
-
http://lecosesonocomesono-mv.blogspot...
Punto.
Ho provato a leggerlo centellinandolo perché ad ogni passo trovavo grande divertimento intellettuale.
Provavo godimento intellettuale perché lo leggevo con occhi moderni.
Provo a spiegarmi.
Quanti parlano senza aver logica? Quanti senza aver titolo? Quanti presumono di "dovere dire" ma se ne farebbe a meno senza danni?
Quante volte nella vita, leggendo un articolo di stampa, assistendo ad una discussione, magari su face book o in altri social forum avete detto... "ne avrei fatto a meno senza danni di questa sciocchezzuola” (detta da Ugo, o da Fiorenza, da Tizia come da Caio)?
Ecco.
Ragaletegli/le questo papiello.
Dedicato a chi parla troppo, o a sproposito, e non dovrebbe.
Nella vita reale, su faccia libro, su Anobii, ovunque.
Il libro è delizioso se chi lo legge lo cala nell'oggi senza rimanere ancorato al settecento.
Assolutamente delizioso.
Squisito.
Imperdibile.
…e qui mi taccio.
(Tacere non è forse un'arte?).
(MAR.VAL)
-
http://lecosesonocomesono-mv.blogspot...
February 8, 2013
C'è un momento per tacere e uno per parlare.
Poche pagine ma dense*, in cui l’Abate Dinouart tratta i principali difetti della lingua e della penna, ricercandone le cause e suggerendo efficaci accorgimenti per evitarli. Pubblicato nel 1771 in Francia, quindi naturalmente inserito nel relativo contesto temporale e ambientale, oltre a rappresentare un interessante specchio di un periodo, risulta ancora in gran parte attuale: i principi e le regole rimangono infatti universali e fuori dal tempo, perché basati sul buon senso e sulla buona educazione; riguardano un’etica comune e rientrano in una più generale archeologia delle tattiche …di silenzio, di mimica, di astuzie dello sguardo. Ognuno può trovarvi utili consigli, soprattutto chi ritiene di non averne bisogno!
…desiderare ardentemente di dire una cosa, è spesso motivo sufficiente per decidere di tacerla.
*questa edizione contiene una scelta di passi tratti dall’originale L’art de se taire, principalement en matière de religion.
Poche pagine ma dense*, in cui l’Abate Dinouart tratta i principali difetti della lingua e della penna, ricercandone le cause e suggerendo efficaci accorgimenti per evitarli. Pubblicato nel 1771 in Francia, quindi naturalmente inserito nel relativo contesto temporale e ambientale, oltre a rappresentare un interessante specchio di un periodo, risulta ancora in gran parte attuale: i principi e le regole rimangono infatti universali e fuori dal tempo, perché basati sul buon senso e sulla buona educazione; riguardano un’etica comune e rientrano in una più generale archeologia delle tattiche …di silenzio, di mimica, di astuzie dello sguardo. Ognuno può trovarvi utili consigli, soprattutto chi ritiene di non averne bisogno!
…desiderare ardentemente di dire una cosa, è spesso motivo sufficiente per decidere di tacerla.
*questa edizione contiene una scelta di passi tratti dall’originale L’art de se taire, principalement en matière de religion.
December 28, 2015
Su modo de graduar el silencio es muy interesante. Ahora que el arte está dominado por la industria parece impensable (y a la vez: imperativo) que se apliquen algunas de sus propuestas. No obstante, el libro queda un tanto obsoleto al poner sus teorías, en gran medida, al servicio de la censura de cualquier diatriba política o religiosa. Si extrapolamos sus ideas y las actualizamos podemos encontrar argumentos sólidos en favor del minimalismo y del "callar" y del silencio que tanto cuesta lograr en las sociedades modernas. Aun así, está muy bien escrito y, como al autor le gusta, es breve.
May 25, 2008
"Le premier degré de la sagesse est de savoir se taire ;
le second, de savoir parler peu, et de se modérer dans le discours ;
le troisième est de savoir beaucoup parler, sans parler mal et sans trop parler".
Abbé Dinouart
le second, de savoir parler peu, et de se modérer dans le discours ;
le troisième est de savoir beaucoup parler, sans parler mal et sans trop parler".
Abbé Dinouart
February 3, 2011
Ottima lettura. Consigliato.
June 29, 2016
excelente
Displaying 1 - 30 of 31 reviews