Ακόμη ένα overhyped βιβλιαράκι; Ναι. Δεν ξέρω γιατί αυτή η αυτοαναφορικότητα εις την νιοστή έφτασε μέχρι τα σκαλιά του International Booker Prize, αλλά κάπου έγκωσα με το autofiction : από την Ανί Ερνό που έκανε μπίζνα την ζωή της (η έκτρωση, ο πατέρας, η μητέρα, ο νεότερος γκόμενος) μέχρι τους Σεντάρη και Κορτώ (αυτός και αν έκανε μπίζνα την ζωή του : και επειδή τελείωσε το πρότζεκτ "η μάνα μου αυτοκτόνησε...did I use that already" σαν άλλη Φοίβη, την ομοφυλοφιλία τ��υ, την μάχη του με την ψυχική ασθένεια, τώρα πιάσαμε τον μπαμπάκα) διαβάζουμε τις ζωές των άλλων. Μας αφορούν ; Κάπου ναι. Πιστεύω πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία, αν εγώ πχ σιχαίνομαι την Βουγιουκλάκη, η επιτυχία της ομως ακουμπάει κάπου στο συλλογικό ασυνείδητο, έτσι δεν μπορώ να προσπεράσω απλά την επιτυχία (κάποιων) autofiction (εντάξει, και το Βιβλίο της Κατερίνας ήταν συγκλονιστικό βιβλίο έτσι; Και η alternative universe συνέχεια του). Απλά όλοι εμείς της gen-x (ειδικά αυτοί που μέναμε επαρχία) θυμόμαστε αθάνατο ΟΤΕ των 80s-90s να μπλέκει τις γραμμές : πολλές φορές απλά σηκώναμε το ακουστικό, και ακούγαμε την συνομιλία 2 αγνώστων σε μας, ή όταν προσπαθούσαμε να πάρουμε τηλέφωνο, κάποιες φορές μας καταλάβαιναν, βγείτε από την γραμμή, κάποιες φορές όχι. Ακούγαμε λοιπόν την συνομιλία 2 αγνώστων σε μας : μας αφορούσε τι έλεγαν, το smalltalk τους; Όχι, κάπως έτσι είναι και με το autofiction. Θυμάμαι σε μια άλλη ζωή, όταν έβλεπα ταινίες, και διάβαζα το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ (ακόμη και πριν πάω ακτιουαλυ σινεμα), μου έχει μείνει από ένα editorial του πρόωρα χαμένου Γιώργου Τζώτζιου : είχε πει κάποιος ότι καλό σινεμά είναι μια ασυνήθιστη ιστορία δοσμένη με συνηθισμένο τρόπο, ή μια συνηθισμένη ιστορία δοσμένη με ανορθόδοξο τρόπο (κάπως έτσι, κάπου πρόσφατα είδα την ρήση αυτή και κάπου εδώ μέσα για τα βιβλία). Δηλαδή για να περάσουμε και στα βιβλία, αν δεν είσαι ο Πρίμο Λέβι να έχεις επιβιώσει των στρατοπέδων συγκέντρωσης, ή ο Κοροβέσης να έχεις περάσει από την ΕΑΤ-ΕΣΑ, μ΄αφορά η ζωή σου; Θα μου πεις φτάνει μια τέτοια εμπειρία για ένα καλό βιβλίο; Σαφώς και όχι, ε, θέλει και ένα ταλέντο στην αφήγηση. Αλλά να έρθει ο Κορτώ να μας λέει για το πως έτρωγε κρουασάν από το ΜΑΚΡΟ "με το Κατερινάκι" (πάντα έβρισκα creepy να αναφέρεσαι ή να μιλάς στους γονείς στου με τα μικρά τους ονόματα), όχι γαμώτο μου, δεν είναι λογοτεχνία. Τι έχουμε εδώ; Μια συνηθισμένη ιστορία. Η Βερονίκα (που είναι του 78, δεν ξέρω πως πλασάρεται - ή εμένα μου φάνηκε - ως "νέα συγγραφέας") θα μπορούσε να είναι μια Ελληνίδα της διπλανής πόρτας, άντε στο λίγο πιο ιντελεκτουέλ. Ο αδερφός της, ο πατέρας της, η μητέρα της, γιαγιά, παππούς, λοιποί συγγενείς θα μπορούσαν κάλλιστα να ήταν Έλληνες (ούνα φάτσα, ούνα ράτσα), υπάρχει μία συλλογική ταύτιση (υποθέτω), αλλά παρά το fun τόνο του βιβλίου, κάπου μετά περίπου τα 3/4 (του μικρού κατά τ' άλλα βιβλίου) νομίζεις ότι δεν σε αφορά αυτή η ιστορία. Είναι τόσο συνηθισμένη, που δεν σε αφορά. Δηλαδή 5 σελίδες μωρή Βερόνικα γιατί είσαι δυσκοίλια, και ο παππούς σου έμπαινε μαζί σου στην τουαλέτα ; Ιου. Γιατί αυτό να είναι περιεχόμενο βιβλίου που παίρνει καλές κριτικές ; Αν εγώ γράψω κάτι επικά χεσίματα που έριχνα στις "τούρκικες" τουαλέτες στον στρατό (όταν ξανακάθισα σε λεκάνη μετά την απόλυση, νόμιζα ότι ανακάλυψα τον πολιτισμό) θα με κάνει κουλ συγγραφέα; Έλεγα να βάλω 2 αστεράκια, αλλά κάπου θα το αδικούσα : σου βάζω τγία. Προφανώς και η τύπισσα έχει ταλέντο, παίζει πολύ με την επινοημένη μνήμη, μία unreliable narrator (ακόμη και στον πρωτότυπο τίτλο : niente di vero : τίποτα αληθινό, παίζοντας ακόμη και με το όνομα της, Veronica), εκτίμησα πολύ επίσης ότι είναι φεμινισμός done right. Δεν ξέρω αν ήταν αυτή η πρόθεση της, πάντως δεν έχει φεμινάζι vibes σαν την άλλη του Μπλε Υγρού ή την πρώην του Χωμενίδη : η σχέση με την μητέρα της και τον πατέρα της, ο αδερφός της, η γιαγιά της που κορόιδευε το μικρό στήθος της, ένας θείος που της έδειξε την ψωλή του, μία γυναικολόγος, μία έκτρωση, είναι γεγονότα της ζωής της που αναπτύσσονται με χιούμορ, καθόλου πικρία, άλλα μια ελαφρά μελαγχολία. Μια γυναίκα της διπλανής πόρτας, indeed. Απλά κάπου κλείνοντας το βιβλίο σου Βερόνικα, δεν με ενδιαφέρει (και πολύ) η ζωή σου. Χάρηκα που σε γνώρισα, θα έπινα ένα εσπρεσσάκι μαζί σου στην Ρώμη, αλλά δεν ξέρω γιατί όλο αυτό το hype. Ciao!